به گزارش صراط، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از همان روزهای آغازین امسال، پس از جلسه شورای عالی کار، وعده داد که «شهریور دستمزد کارگران را بازنگری می‌کنیم». شهریور آمد و وعده مهر را دادند و امروز آبان از نیمه گذشته است؛ اما خزان معیشت کارگران به زمستان بدل شده و هنوز دولتمردان پشت تریبون‌ها ژست مدیریت بحران می‌گیرند! مدیریتی که تورم نقطه‌به‌نقطه را به مرز ۹۰ درصد و تورم ۱۱۳ درصدی خوراکی‌ها را رقم زده و هزینه سفره کارگران را در همین چند ماه گذشته چند برابر افزایش داده است. وقتی روغن خوراکی ۲۵۵ درصد، لبنیات ۱۵۴ درصد و حمل‌ونقل ۱۲۸ درصد گران شده، چگونه می‌شود در چشم کارگر زحمتکش نگاه کنند و دم از «تورم‌زا بودن افزایش دستمزد» بزنند. فرض محال کنید خانواده‌ای چهارنفره در طول یک ماه، فقط در ۳ وعده روزانه، هر نفر یک قرص نان سنگک خالی بخورند؛ بدون حتی یک دانه قند یا خرما، بدون یک استکان چای، ماست و... اگر میانگین نرخ دولتی و آزادپز سنگک را فقط ۳۹ هزار تومان در نظر بگیریم، این خانواده چهارنفره باید ماهیانه بیش از ۱۴ میلیون تومان فقط برای خرید نان سنگک خالی بپردازد که معادل بیش از ۸۵ درصد حداقل دستمزد یک کارگر است.
دستمزد یک کارگر متأهل با دو فرزند پس از کسر حق بیمه حدود ۲۴ میلیون تومان می‌شود و نهایت دریافتی او به ۳۰ میلیون تومان می‌رسد، در حالی که حداقل دستمزد ماهانه حدود ۱۷ میلیون تومان است. حالا فقط ۱۰ میلیون تومان ممکن است در ته جیب پدر خانواده باقی بماند. اینجاست که آقایان مسئول! و اقتصاددانان پشت‌میزنشین که سفره‌شان با دلار و سکه بالا و پایین نمی‌شود، باید پاسخ دهند با این ۱۰ میلیون تومانی که برای یک ماه زندگی باقی می‌ماند، باید کدام هزینه زندگی را تأمین کرد؟
امروز یک قوطی شیرخشک سهمیه‌ای نایاب است و در بازار آزاد قیمت آن سر به فلک کشیده؛ بسته‌های چندصد هزار تومانی پوشک بچه را که هر هفته باید خریداری شود، چگونه با این پول باید تهیه کرد؟ وای به روزی که فرزند کارگر در یک شب سرد پاییز تب کند؛ یک ویزیت ساده متخصص اطفال، یک شربت سرماخوردگی و تب‌بر و آموکسی‌سیلین، تمام این باقیمانده حقوق را می‌بلعد.
آیا خرید یک بسته صابون برای شستن دست‌های روغنی و خاکی کارگر زیاده‌خواهی است؟ پودر لباسشویی برای شستن روپوش کثیف کارگاه، مایع ظرف‌شویی، شامپوی معمولی، خمیردندان و مسواک و... برای افراد این خانواده، آیا اقلام اشرافی است که باید حذف شوند؟ آقای وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی! آقای معاون اول رئیس‌جمهور! آقای رئیس سازمان برنامه و بودجه! و... کارگر ایرانی صدقه نمی‌خواهد؛ با وعده افزایش کالابرگ او را معطل نکنید. ماده ۴۱ قانون کار، صریح و شفاف حکم می‌کند که دستمزد باید «هزینه‌های واقعی سبد معیشت یک خانوار» را تأمین کند. تعیین دستمزدی که حتی پول نان خالی یک خانواده را پوشش نمی‌دهد، توهین به کرامت انسانی و حذف طبقه کارگر است.
این در حالی است که قیمت شوینده‌ها برای دومین بار در سال جاری و در مهرماه ۳۰ درصد افزایش یافت. باز هم گران شدن شیر خام مطرح است. قیمت گوشت مرغ در همین یک هفته گذشته ۷۰ هزار تومان و نرخ ارز مرکز مبادله که برای واردات استفاده می‌شود نیز از ابتدای سال ۴۰ درصد گران شده است. در این شرایط، شورای عالی کار باید همین امروز تشکیل جلسه بدهد و بدون هیچ توجیهی، ترمیم اساسی و واقعی پایه مزد را در دستور کار قرار دهد و تصویب کند. گرانی‌هایی که هر روز به سفره کارگران افزوده می‌شود و معیشت او را تحت فشار می‌گذارد؛ سفره‌ای که حتی نان خالی‌اش هم هزینه میلیونی دارد؛ اینجاست که کارگر صبری برای گوش دادن به آمارهای انتزاعی و توجیهاتی که محلی از اعراب ندارد، ندارد!