به گزارش صراط به نقل از ایسنا، جام جهانی ایتالیا ۱۹۹۰ به عنوان دفاعیترین و کمگلترین دورههای تاریخ جام جهانی ثبت شد اما یک بازی وجود داشت که از همه محدودیتها فراتر رفت و آن هم دیدار ایرلند و مصر در مرحله گروهی بود که با تساوی بدون گل به پایان رسید.
آن مسابقه که در پالرمو برگزار شد، آنقدر خستهکننده بود که هنوز به عنوان بدترین بازی تاریخ جامهای جهانی شناخته میشود. فیفا و هیات بینالمللی فوتبال (IFAB) تحت تاثیر این دیدار، تغییری در قوانین ایجاد کردند که فوتبال را برای همیشه متحول کرد.
در این دیدار بارها مدافعان توپ را به دروازهبان برمیگرداندند، دروازهبانها توپ را با دست برمیداشتند، چند ثانیه راه میرفتند و سپس توپ را بلند بیرون میزدند. مصر از این استراتژی بارها استفاده کرد و ایرلند نیز در نهایت از آن تقلید کرد چون تساوی به حفظ شانس صعودشان کمک میکرد. این اتفاق آنقدر تکرار شد که حوصله هر تماشاگری را سر برد.
بازتاب آنقدر منفی بود که IFAB تصمیم گرفت مداخله کند. در سال ۱۹۹۲، برداشتن توپ با دست توسط دروازهبان از پاس رو به عقب همتیمی ممنوع اعلام شد؛ تغییری که به عنوان "قانون پاس به عقب" شناخته میشود. این اقدام تیمها را مجبور به شروع بازی از عقب کرد، سرعت بازیها را افزایش داد و دروازهبانها را به فوتبالیستهای کاملتری تبدیل کرد.
آن قانون تاکتیک مدرن را تغییر داد. مهاجمان شروع به پرس کردن در زمین کردند، مدافعان مجبور به بهبود تکنیکشان شدند و دروازهبانهایی پدیدار شدند که قادر به بازی با پاهای خود بودند مثل ادوین فان در سار و مانوئل نویر. این امر همچنین به رشد فوتبال مالکانه که توسط یوهان کرویف ترویج شد و بعداً توسط پپ گواردیولا تکمیل شد، کمک کرد. تمام آن تغییرات، ریشه در یک بازی فراموششدنی بین ایرلند و مصر داشت که کسلکنندهترین جنبه فوتبال جهان را به نمایش گذاشت.
جام جهانی ۱۹۹۰ با میانگین ۲.۲ گل در هر بازی کمترین تعداد گل در تاریخ را داشت.
ایرلند در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا در اولین حضور خود به مرحله یکچهارم نهایی رسید. تیمی که توسط جک چارلتون هدایت میشد، هر سه بازی مرحله گروهی خود را مساوی کرد، رومانی را در ضربات پنالتی حذف کرد و تنها توسط ایتالیای میزبان حذف شد.
