وقتی که ادعا می‌کنیم شخص، مفهوم، یا هر چیز دیگری را عاشقانه دوست داریم باید غمخوار آن باشیم و پای خوب و بد و محاسن و معایبش بایستیم. برای نمونه، ایران‌دوستی‌ای که صرفاً تعلق زبانی را با خود به همراه داشته باشد و راه به تعهد نبرد چه سودی، جز به نیش کشیدن منافع پرچرب مالی توسط فرد موردنظر دارد؟ از زمان پاگیری موسیقی عامه‌پسند به‌عنوان یکی از مظاهر سرگرمی در ایران، کم نبودند افرادی که برای خوشامد برخی مدیران یا دریافت مجوز کار از ایران و مظاهری نظیر «خلیج‌فارس» و... خواندند و در زمان احتیاج به هویتشان پشت‌پا زده و فرار را بر قرار ترجیح دادند.
به گزارش صراط به نقل از فرهیختگان، مثال‌ها در این رابطه زیاد است و می‌توان مورد فوق را به سینما، تلویزیون و باقی حوزه‌ها نیز تسری داد. اما در این فضا البته کسانی هم بودند و هستند که از هوش سرشاری برخوردارند و جایگاه خویش را در خط باریک میان رفتن و ماندن مشخص و تبیین می‌کنند. بگذارید با یک مثال سینمایی از اولین اثر داستانی «اصغر فرهادی» در فرانسه، منظور خود را به‌روشنی مشخص کنم. «احمد» (علی مصفا) برای روشن‌کردن وضعیت زندگی شخصی‌اش از ایران به فرانسه می‌رود.
او برای طلاق از همسرش مردد است و در حالت یک بام و دوهوایی به سر می‌برد که در همین حین با دوستش «شهریار» (بابک کریمی) روبه‌رو می‌شود. شهریار در دیالوگی حال‌وروز احمد و اشخاصی، چون او را ترسیم می‌کند و می‌گوید: «تو آدم این‌ور نبودی، یا باید این‌ور جوب وایسی، یا آن‌ور جوب. نمی‌شه یه پاتو بذاری این‌ور جوب، یه پاتم بذاری اون‌ور جوب، چون یه جایی بالاخره فراخ می‌شه».
این دیالوگ در مواجهه با افرادی که هم خدا را می‌خواهند و هم خرما را از اغیار به‌منظور جانماندن از اهل دنیا طلب می‌کنند، مصداق دارد. در واقع اصغر فرهادی سال‌ها پیش به طور ناخواسته عاقبت دوزخی این سبک زندگی را برای آنها که می‌اندیشند نشانه‌گذاری کرد. اکنون که سوراخ‌های این طرز تفکر بیش از هر زمان دیگری در حال نمایان‌شدن و اغلب در باب مضرات میان‌مایگی و وسط‌بازی دست‌به‌قلم می‌شوند، عده‌ای دوره‌افتاده و آخرین ضربات شمشیر خود در دفاع از این لایف‌استایل تاریخ مصرف گذشته را نثار دیگری کرده و با هر جان‌کندنی می‌خواهند ثابت کنند که همچنان می‌توانند رویه سابق را بدون هیچ مزاحمی ادامه دهند. یکی از چهره‌های رسانه‌ای این جریان که نقد وی با حملات شدیدی از طرف چت‌بات‌ها و سایبری‌های شیک و به‌ظاهر مدرن همراه می‌شود، شخص «عادل فردوسی‌پور» است. در واقع او با سواری‌گرفتن از ترند‌های فضای مجازی، طوری خود را ری‌برند کرده که انگار این مردم کوچه و خیابان بوده‌اند که سالیان سال زمان طلایی آنتن در کنداکتور شبکه سه سیما را در ید اختیار خویش داشتند و برای فوتبال ملی و باشگاهی نسخه شفابخش موفقیت می‌پیچیدند. اما مجری و صاحب ایده برنامه فوتبالی ۳۶۰ در حال حاضر چه گفته که باز کردن مجدد پرونده‌اش توجیه پیدا کرده است؟
وطن‌دوستی اینستاگرامی
«فردوسی‌پور» در جدیدترین اپیزود برنامه‌اش به حواشی موجود در مراسم ختم مرحوم «حمید علیدوستی» واکنش نشان داد. او بدون اینکه اشاره‌ای به بی‌توجهی‌اش نسبت به پخش سرود رسمی کشور کند و به این خاطر عذر بخواهد، مانند اغلب موارد فرافکنی را در دستور کارش قرار داد و گفت که با وجود پیشنهاد‌های میلیون‌دلاری که از خارج داشته، ماندن در کشور را به مهاجرت ترجیح داده و بسیار ناراحت است که دیگران این‌چنین او را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهند. پیش از اشاره به مواضع پرباگ و پرحفره تهیه‌کننده برنامه «نود» بد نیست به این نکته اشاره کنیم که جاری نشدن اشک «فردوسی‌پور» در بیان این ترهات جای شکر دارد و همین اتفاق، اقدامی روبه‌جلو از طرف پسر خوب سازمان به حساب می‌آید.
باری، او در طول بیان حرف‌هایش عامدانه اشاره‌ای به نخواندن سرود ملی کرد، زیرا شائبه دست‌بوسی از وزیر ارشاد - که انصافاً واقعیت نداشت - چهره او را در نظر برخی از کاربران فضای مجازی خدشه‌دار کرده بود و او باید در وقت مقتضی، دامان خود را از این اتهام پاک می‌کرد، اما آیا این مورد به‌تنهایی می‌تواند موضع نادرست تهیه‌کننده سابق «فوتبال ۱۲۰» و دلیل‌تراشی بی‌مبنای وی در زمان پخش سرود رسمی ایران را توضیح دهد؟ قطعاً خیر. «فوتبال ۳۶۰» برای زنده‌ماندن و جذب بودجه نیازمند توجه مخاطبان از هر دو طیف موافق و مخالف است، زیرا برنامه از طریق رسانه رسمی کشور، یعنی صداوسیما پخش نمی‌شود که حتی بدون تبلیغات و بی‌نیاز از انفجار گاه‌و‌بی‌گاه بمب‌های مجازی به کارش ادامه دهد و حیاتش استمرار داشته باشد.
سوای کیفیت محتوا و برنامه‌سازی، مردم ایران با هر سن‌وسال، مذهب، نژاد و ایضاً تعلق و باوری، در نقاط مختلف کشور به تولیدات رایگان تلویزیون دسترسی دارند و آن را با اشتیاق، از سر عادت یا حتی نبود رسانه جایگزین تماشا می‌کنند؛ اما «فردوسی‌پور» و مجموعه تحت امرش در «فوتبال ۳۶۰» به‌خوبی می‌دانند که برای باقی‌ماندن در این میزانسن و کوچ ریلزهایشان به اکسپلور اینستاگرام خلق‌الله باید سرکی هم به امور دیگر بزنند و از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را در بساط هر روزه‌شان تلنبار کنند. در نتیجه پای اقتصاد توجه به بازی کشیده می‌شود و هرکس با احتساب هزینه - فایده و سود و زیان، ماهی‌اش را از آب گل‌آلود صید می‌کند.
«فردوسی‌پور» از یک‌سو و اسپانسر‌های خصولتی از طرف دیگر برندگان قطعی این شو هستند که سر بزنگاه‌های این‌چنینی منافع خوبی نصیبشان می‌شود. القصه، جامعه هدف ایشان در شبکه‌های اجتماعی تاج ایران‌دوستی و وطن‌پرستی را بر سرشان می‌گذارد و قربان‌صدقه‌شان می‌رود، درحالی‌که معنای این مفاهیم به تاراج رفته و مبتذل شده است.ای‌کاش سیستم‌عامل «کی‌روش» روی قلب وطن‌دوستان قلابی نصب می‌شد
ایران در جام جهانی ۲۰۱۴ به مصاف هم‌گروه قدرتمند و نامدارش، «آرژانتین» می‌رود و با انجام یک نمایش دلچسب، نتیجه را به آلبی‌سلسته واگذار می‌کند. آقای گزارشگر از باخت تیم ملی حماسه می‌سازد و باعث سرازیر شدن جمعیت به خیابان‌ها می‌شود. تیم ملی قافیه را به یاران مسی باخته و احتمال حذفش از گروه شدت گرفته و گویی قرار نیست که قفل صعود ما از مرحله نخست جام جهانی به دست سرمربی پیشین «رئال مادرید» باز شود. اینها، اما برای «فردوسی‌پور» و یارانش هیچ اهمیتی ندارد، چون کار آنها رؤیافروشی و القای حس جدید و بدیعی از وطن‌پرستی از هیچ است و هرکس هم که بخواهد در برابر آنها قد علم کند، با تخریب و تخطئه به حاشیه رانده می‌شود.
وقتی به گذشته‌های دورتر هم نقب می‌زنیم، متوجه می‌شویم که در دوران برقراری امنیت کامل و فضایی که در آن خبری از حملات قریب‌الوقوع آمریکا و اذنابش نبود، امثال «فردوسی‌پور» و «علی دایی» در پیشانی صف وطن‌دوستی حضور داشتند و با قامتی افراشته دم از ایران‌دوستی و طحال و سری که برای این مفهوم شکافت، می‌زدند. اما همین که گسلی میان بخش‌هایی از جامعه و ساختار سیاسی حاکم ایجاد شد، آنها هم نوع دیگری از عشق به وطن را در فاز اجرایی عملی کردند و با دیگری‌سازی از بخش‌های دیگر اجتماع ایران به الگویی برای ایران‌خواهی گزینشی تبدیل شدند. متأسفانه برخی تنها در زمانی سربند «یا زهرا (س)» را بر پیشانی می‌بندند که خبری از «دشمن» یا همان ناخدای غربزده‌ها در پشت دروازه شهر‌ها نباشد، اما مگر افراد نباید خلوص بالای وطن‌دوستی خود را در ایام جنگ، آن‌هم در نبرد با آمریکا -که دشمن تمام آزادگان جهان است - نشان دهند؟ پس چرا وقتی صدای طیاره مرگ عموسام را بر فراز محله‌های گران‌قیمت پایتخت شنیدند دم نزدند و اظهارنظر را به زمان دیگری موکول کردند؟ ابتلای این اشخاص به سندروم نقض غرض و زندگی با استاندارد‌های دوگانه هم در نوع خودش جالب و بامزه به‌نظر می‌رسد.
از ایشان باید پرسید که اگر نظام بد است، پس چرا آغوش خود را برای دریافت قرارداد ۱۵ میلیاردی عینک باز می‌کنند و از پول فلان بانک و بهمان مؤسسه حکومتی خرجشان را درمی‌آورند؟ مگر مخالفت با ایران و بی‌اعتنایی به سرود ملی نباید هزینه‌زا باشد؟ و هزاران چرای دیگر. وقتی هدایت تیم ملی از «اسکوچیچ» گرفته و به «کی‌روش» سپرده شد، طبیعتاً لبخند رضایت بر لب «فردوسی‌پور» نشست. از آنجا که حرفه‌ای بودن باید در عمل مشخص شود، «کی‌روش» بر اساس تعهداتی که قرارداد با فدراسیون فوتبال برایش ایجاد کرده بود، دفاع جانانه‌ای از شاگردانش در طول بازی‌های گروهی جام جهانی ۲۰۲۲ کرد و از طرف رسانه تروریستی «اینترنشنال» آماج حملات شدید قرار گرفت.
در این میان خبری از مدافعان سابق نبود و آنها ایران و «کی‌روش» را با هم نشانه گرفتند و زمین را به نفع جریانات معاند خارج‌نشین ترک کردند.ای‌کاش می‌شد با عقد قرارداد میان نهاد‌های رسمی ساختار سیاسی حاکم بر کشور و ایران‌دوستان تقلبی، آنها را مانند «کی‌روش» برای مدت زمان کوتاهی هم که شده در صف دوستان وطن قرار داد تا این‌طور در مواقع نیاز به دشمنان این خاک پاس گل ندهند. یا‌ای‌کاش همان‌گونه که انتقال جنجالی تیم به تاریخ پیوسته «نفت تهران» به اراک و جریان آب‌های آلوده در بازی «سپاهان» و «پرسپولیس» برای جنابشان اهمیت داشت، ایران هم موضوعیت داشت و این افراد کشور خویش را قلک نمی‌پنداشتند.
