فقط انسان‌های ضعیف به اندازۀ امکانات‌شان کار می‌کنند!» این جملۀ منتسب به سردار شهید حسن طهرانی‌مقدم، شاه‌بیت تفکری است که انقلاب را پدید آورد، آن را پیش برد و در برابر دشمنِ مجهز به فناوری و تجهیزات و ماشین جنگی از آن محافظت کرد. این جمله محور اصلی مفهومی است که «انسانِ انقلابِ اسلامی» را ساخته و تربیت و راهی میادین و ساحات مختلف کرده است. فصل مشترک انسان‌ها و شخصیت‌های بزرگی که در حوزه‌های مختلف، پیشران طرح و نهضت ضداستکباری خمینی کبیر(ره) و خامنه‌ای شهید بوده‌اند و مقهور قدرت و جبروت دشمن و طاغوت نشده و دست به توانایی‌های خویش زده‌اند، همین است؛ از مصطفی چمران و ابراهیم همت و عباس بابایی گرفته تا منصور ستاری و قاسم سلیمانی و حسن طهرانی‌مقدم و الباقی شهدای انقلاب.
به گزارش صراط به نقل از صدای ایران، ۲۱ آبان، سالروز شهادت یکی از همین قبیله است؛ حسن طهرانی‌مقدم. شخصیتی که جملۀ آغازین این سطور هم منتسب به اوست. طهرانی‌مقدم را نه یک نقطه، بلکه باید یک فرایند دید؛ فرایندی که علم و ایمان را در کنار هم در شخصیت او پرورش داده بود. او در عین تدبیر و اراده و سخت‌کوشی، اما تسلیم مطلق خدا بود. حتی آنگاه که موفق بود، موفقیت را نه به خود، که به خدا منتسب می‌کرد. مردانش هم که از اوایل دهۀ شصت در سکوت و گمنامی قدم در مسیر قدرتمند کردن ایران گذاشته بودند، از همین جنس بودند؛ با همۀ برنامه‌ریزی‌ها و تدابیر و در اوج موفقیت هم خود را نمی‌دیدند؛ این خدا بود که توفیق تنبیه متجاوزین و طواغیت را به آن‌ها داده بود.
مرور بعضی دیدگاه‌های عمومی‌شدۀ او پس از آزمایش‌های میدانی موفق هم حاکی و مؤید ادعای فوق است. گویی یک عارفِ معتکفِ بالله است که سخن می‌گوید و همه چیز را از آن خدا و لطف او می‌داند، نه یک مدیر دانشمندِ مجاهدِ در وسط میدان. همین واقعیت است که او را تبدیل به یک الگو می‌کند. اینکه در سپهر انقلاب اسلامی، شخصیت‌ها و انسان‌ها به میزانی که به چارچوب شخصیت‌هایی چون طهرانی‌مقدم نزدیک شوند، می‌توانند باری، مسیری را برای کشور تسهیل کنند و باری از روی دوش جمهوری اسلامی بردارند و به پیشران نهضت تبدیل شوند. ویژگی‌های این کیش شخصیتی چیست؟ ندیدن خود، تلاش و پشتکار در گمنامی، برنامه‌ریزی و تدبیر به‌گونه‌ای که امکان تدبیر تمام امور را به آن‌ها سپرده‌اند، مأیوس و ناامید نشدن، ظرفیت و استعداد انسان موحد را به دلیل متصل به ذات الهی بی‌نهایت دیدن و زدن به اقیانوس مشکلات و معضلات.
خروجی چنین انسان‌هایی از مجموع توانایی‌های مادی و ظاهری آنان به‌شدت بیشتر و بالاتر است. این الگو نه قدرت را محدود به ناوگان و امکانات مادی می‌بیند و نه به دلیل اتکا به ذات الهی، نقش تدبیر و برنامۀ انسانی را نادیده می‌گیرد. در برنامه‌ریزی و تدبیر تا منتهای درجۀ علم و توان پیش می‌رود و در مراتب ایمان هم در درجاتی از عرفان و توحید قرار می‌گیرند که امام خمینی(ره) خطاب به علما مثال‌شان را می‌زند: «این وصیت‌نامه‌هایی که این عزیزان[شهدا] می‌نویسند مطالعه کنید. پنجاه سال عبادت کردید و خدا قبول کند. یک روز هم یکی از این وصیت‌نامه‌ها را بگیرید و مطالعه کنید و تفکر کنید.» از ترکیب این محورها قدرتی خلق می‌شود که در بزنگاه‌هایی مانند جنگ ۴۰ روزه و ۱۲ روزه و وعده‌های صادق دیده می‌شود و نه‌تنها از مبارزه با ماشین وحشی جنگی آمریکایی-صهیونی هراسی ندارد، بلکه جلوی تحقق اهداف آن‌ها را می‌گیرد.
قدرت انقلاب اسلامی ایران و نهضت خمینی کبیر و خامنه‌ای شهید اینجاست؛ تربیت انسان‌هایی که پشت‌گرم به وعدۀ الهی به دل مشکلات می‌زنند و بدون هیچ منت و توقعی شانه زیر بار امانت الهی می‌دهند، خروجی تلاش و پشتکارشان بیش از اندازۀ امکانات‌شان است.