پایگاه هوایی الظفره در امارات، با میزبانی مجموعه‌ای از تجهیزات شناسایی، ارتباطی و پشتیبانی، یکی از گره‌های شبکه عملیات هوایی آمریکا و متحدانش در خلیج فارس محسوب می‌شود؛ پایگاهی که در طول جنگ تحمیلی رمضان، ۱۵۹ بار هدف قرار گرفت.الظفره صرفاً محل استقرار هواگردهای نظامی نبود؛ تجهیزات مستقر در این پایگاه، حلقه‌های شناسایی، انتقال اطلاعات، فرماندهی و پشتیبانی عملیات هوایی را به یکدیگر متصل می‌کردند؛ مجموعه‌ای که می‌توان از آن به‌عنوان «چشم، مغز و بازوی عملیات هوایی» یاد کرد.
به گزارش صراط به نقل از فارس ، چشم شبکه هوایی در خلیج فارسرادار هشدار اولیه «تی‌پی‌اس‌ـ۵۷» (TPS-۵۷)، پهپادهای بلندپرواز «ام‌کیوـ۴سی» (MQ-4C) و هواپیماهای «گلوبال‌آی» امارات، از اجزای شناسایی و مراقبت مستقر در الظفره هستند. این تجهیزات با مأموریت‌های متفاوت و مکمل، امکان رصد تحرکات هوایی، دریایی و زمینی را فراهم می‌کردند و در پایش تحولات خلیج فارس و تنگه هرمز نقش داشتند.اطلاعات حاصل از رادارها و پرنده‌های شناسایی در کنار یکدیگر قرار می‌گرفت تا تصویری مشترک از وضعیت منطقه شکل بگیرد و در اختیار مرکز عملیات هوایی العدید قرار گیرد. مراکز ارتباطات و دریافت داده‌های ماهواره‌ای نیز حلقه انتقال این اطلاعات به فرماندهان و یگان‌های عملیاتی بودند.
پشتوانه اجرای عملیات هواییدر بخش عملیاتی، بال اعزامی هوایی ۳۸۰، مأموریت‌های مرتبط با هواگردهای شناسایی، جنگنده‌ها، سوخت‌رسان‌ها و پشتیبانی هوایی را مدیریت می‌کرد. مخازن بزرگ سوخت و تأسیسات نگهداری هواگردها نیز پشتوانه تداوم این مأموریت‌ها محسوب می‌شدند.در این پایگاه، تجهیزات و مهمات سامانه‌های «هایمارس» و رادارهای «پاتریوت» هم مستقر شده بودند. حضور نیروهای آمریکا، امارات و فرانسه نیز به الظفره جایگاهی چندملیتی می‌داد و آن را به یکی از نقاط اتصال توان هوایی این کشورها در منطقه تبدیل می‌کرد.
۱۵۹ حمله به حلقه‌های شناسایی و پشتیبانیپایگاه الظفره در طول جنگ ۱۵۹ بار با موشک‌های قیام، ذوالفقار، فاتح، شهاب و زلزال و پهپادهای شاهد ۱۳۶ و شاهد ۱۰۷ هدف قرار گرفت.رادار TPS-۵۷، آشیانه پهپادهای MQ-4C، آشیانه‌های گلوبال‌آی، محل نگهداری تجهیزات هایمارس، مرکز ارتباطات و دریافت داده‌های ماهواره‌ای، مخازن سوخت، رادار پاتریوت و مراکز فرماندهی اسکادران ۷۲۷ و بال اعزامی هوایی ۳۸۰، از جمله اهداف حملات ایران بودند.تنوع این اهداف نشان می‌دهد که در حملات، علاوه بر هواگردها، زیرساخت‌های لازم برای کشف و شناسایی، انتقال داده، فرماندهی و تداوم عملیات نیز مورد توجه بوده‌اند. البته هدف قرار گرفتن هر یک از این تأسیسات، به‌تنهایی بیانگر میزان خسارت یا خروج آن از چرخه عملیاتی نیست.
از عقبه امن تا هزینه دفاع از پایگاهپیامد عملیاتی مورد تأکید این روایت، تبدیل الظفره از عقبه‌ای برای پشتیبانی عملیات به نقطه‌ای در معرض حملات مکرر است؛ وضعیتی که آمریکا را ناچار می‌کند بخشی از توان و امکانات خود را صرف حفاظت از پایگاه، پراکنده‌سازی تجهیزات و حفظ ارتباط میان اجزای شبکه کند.از این منظر، اهمیت حملات به الظفره تنها به هدف قرار گرفتن یک پایگاه محدود نمی‌شود؛ فشار بر مجموعه‌ای از حلقه‌های به‌هم‌پیوسته شناسایی، فرماندهی و پشتیبانی، می‌تواند بر توان تداوم عملیات هوایی نیز اثر بگذارد.