شروین حاجی‌پور دوباره به صدر شبکه‌های اجتماعی برگشته است؛ نه با ترانه‌ای تازه و نه با ادعای نمایندگی یک نسل، بلکه با نمایشی که شاید ناخواسته، بیش از هر اثر هنری‌اش درباره او حرف می‌زند. این بار در برنامه «دور امیر» با اجرای امیرحسین قیاسی، دو چهره از یک جریان فرهنگی به هم رسیده‌اند؛ جریانی که ظاهراً برای دیده شدن، دیگر نه به حرفی برای گفتن نیاز دارد و نه به حداقلی از شأن و معنا.
به گزارش صراط به نقل از نوبنیاد، پیش از این هم منتقدان شروین حاجی‌پور او را به سطحی‌نگری و فرصت‌طلبی می‌شناختند و این گفت‌وگو دلیلی برای تغییر آن موضع نیست؛ برعکس، فرصتی است برای دیدن دوباره فاصله میان تصویری که او از خود ساخته و چیزی که در عمل عرضه می‌کند. کسی که با ادعای صدای یک نسل به شهرت رسید و تبدیل به آیکون جنبش ز.ز.آ شد، باید دست‌کم با این پرسش روبه‌رو شود که از آن همه ادعای اجتماعی چه باقی مانده است؟ قرار بود صدای یک دوران باشد؛ حالا در گفت‌وگویی که محورش روابط خصوصی، اندازه اندام و شوخی‌های سخیف است، چه چیزی از آن ادعا دیده می‌شود؟
البته مسئولیت این نمایش فقط بر دوش مهمان نیست. امیرحسین قیاسی نیز به‌عنوان مجری، در شکل دادن به فضای برنامه سهم دارد. نمی‌توان هر نوع شوخی و هر سطحی از ابتذال را به اسم سرگرمی مجاز دانست و بعد پشت موفقیت در جذب مخاطب پنهان شد. اگر معیار برنامه‌سازی فقط وایرال شدن باشد، دیگر چه تفاوتی میان سرگرمی و حراج کردن شأن آدم‌ها باقی می‌ماند؟ مجری‌ای که برای خنداندن مخاطب، حریم خصوصی را به سوژه اصلی تبدیل می‌کند، نمی‌تواند خود را صرفاً ناظری بی‌طرف بر رفتار مهمان بداند.
ماجرا البته از نظر اقتصادی برای سازندگان برنامه احتمالاً چندان هم بد نیست. کلیپ‌ها دست‌به‌دست می‌شوند، نام برنامه بیشتر شنیده می‌شود و توجهی که باید محصول کیفیت باشد، از دل حاشیه بیرون می‌آید. در اقتصاد توجه، حتی تحقیر و انزجار مخاطب هم می‌تواند به سرمایه تبدیل شود. اما آیا هر چیزی که دیده می‌شود، ارزش دیدن دارد؟
مسئله این است که بخشی از سلبریتی‌های ما سال‌ها کوشیده‌اند برای خود اعتباری فراتر از هنر و سرگرمی بسازند؛ از موضع‌گیری اجتماعی تا ادعای سخنگویی مردم. اما وقتی پای عمل به میان می‌آید، گاهی چیزی جز خودنمایی و ابتذال دیده نمی‌شود. این تناقض را نمی‌توان با برچسب شوخی و سرگرمی پاک کرد. حاجی‌پور و قیاسی، هرکدام به سهم خود، در این نمایش مسئول‌اند؛ یکی به‌عنوان مهمانی که در آن مشارکت می‌کند و دیگری به‌عنوان مجری‌ای که به آن شکل می‌دهد. شاید مهم‌ترین نتیجه این گفت‌وگو برای مخاطب این باشد که شهرت را با اعتبار اشتباه نگیرد و از چهره‌هایی که خود را فراتر از یک هنرمند یا سرگرم‌کننده معرفی می‌کنند، بیش از شعار و ژست مطالبه کند. صدای بلند، لزوماً نشانه حرف حساب نیست؛ گاهی فقط بلندگویی است که روشن مانده است.