در شرایطی که تهران با مسائل پیچیده مدیریتی و اقتصادی روبه‌روست و شرایط جنگی، ضرورت انسجام و تمرکز بر خدمت‌رسانی را دوچندان کرده، مجموعه مواضع اخیر مهدی اقراریان، عضو شورای شهر تهران، این پرسش را ایجاد می‌کند که اولویت او واقعاً حل مشکلات مردم است یا تبدیل اختلافات مدیریتی به منازعه‌ای سیاسی؟
به گزارش صراط به نقل از جهان نیوز ، انتقاد از شهردار حق قانونی اعضای شوراست؛ اما وقتی بخش قابل توجهی از کنشگری یک عضو شورا به متهم‌کردن شهردار به فعالیت انتخاباتی، جدال رسانه‌ای و حمله به دیگران همکاران اختصاص پیدا می‌کند، باید پرسید سهم این منازعات در بهبود زندگی شهروندان چیست.
مواجهه تخریبی؛ از قالیباف تا زاکانی و تکرار یک تجربه پرهزینه
تهران پیش‌تر نیز تجربه تقابل‌های سیاسی با محمدباقر قالیباف را پشت سر گذاشته است؛ دورانی که اختلافات سیاسی بخشی از جریان اصلاح‌طلب با شهردار وقت، بارها به یکی از محورهای منازعه در مدیریت شهری تبدیل شده بود. امروز نیز این نگرانی وجود دارد که اختلافات سیاسی، بار دیگر بر ضرورت حفظ ثبات مدیریتی و پیشبرد امور شهر سایه بیندازد.
اقراریان که علیرضا زاکانی را به سیاسی‌کردن مدیریت شهری متهم می‌کند، خود باید به این پرسش پاسخ دهد که آیا تداوم حملات سیاسی و تشدید بی‌دلیل اختلافات، کمکی به حل مسائل تهران می‌کند؟ نمی‌توان از یک سو دیگران را به سیاسی‌کاری متهم کرد و از سوی دیگر، بخش مهمی از فعالیت عمومی را به همین منازعات اختصاص داد.
به راستی کسانی که امروز جلوی پای مدیریت شهری سنگ می‌اندازد، چه تفاوتی به اصلاحطلبانی که هر روز برای قالیباف در دوره مدیریت بر شهرداری تهران، مشکل ایجاد می‌کردند، دارند؟ اینکه هر روز مهدی اقراریان در یک رسانه وابسته به جریان اصلاحات بنشیند و علیه مدیریت شهری پایتخت صحبت کند، چه توجیهی دارد؟
ادعای اخلاق و انقلابی‌گری با‌ادبیات توهین‌آمیز؟
به گزارش جهان‌نیوز، ماجرای رفتارهای خارح از عرف مهدی اقراریان، فقط به اختلاف با شهرداری محدود نیست. اقراریان در توییتی خطاب به یکی دیگر از اعضای شورای شهر، با تعابیری نظیر «به واسطه اربابش» و «با همین روش رشد کرده است» به او حمله کرده است.
اگر اقراریان درباره عملکرد همکارش در شورای شهر، ادعایی دارد، می‌تواند آن را با مصداق مطرح کند؛ اما استفاده از تعابیر تحقیرآمیز چه نسبتی با ادعای اخلاق‌مداری و انقلابی‌گری دارد؟ اخلاق سیاسی فقط ابزاری برای مطالبه از دیگران نیست؛ در نحوه مواجهه با مخالف و همکار نیز باید خود را نشان داد.
او پیش‌تر نیز درباره پوشش رسانه‌ای مواضعش ادعاهایی علیه برخی رسانه‌ها مطرح کرده بود. بنابراین این پرسش مطرح است که چرا به‌جای ارائه مستندات و پیگیری روشن اختلافات، ادبیات اتهامی و جدلی تا این اندازه در مواضع او برجسته شده است.
نسبت «حزب نسل نو» با این رفتارها چیست؟
اقراریان عضو شورای مرکزی حزب نسل نو است؛ تشکیلاتی که امیرابراهیم رسولی، مشاور سیاسی رئیس مجلس، دبیرکل آن است و علی نیکزاد نائب‌رئیس مجلس نیز در شورای مرکزی آن حضور دارد. این حزب در چند انتخابات اخیر، همواره از محمدباقر قالیباف حمایت کرده است..jpg)
اینجا پرسشی جدی پیش‌روی اعضای برجسته این حزب یعنی آقایان رسولی و نیکزاد قرار می‌گیرد: اگر نسل نو خود را حامی قالیباف و مدافع کارآمدی مدیریت شهری می‌داند، نسبت این ادعا با رفتار و مواضع اعضای خود در شورای شهر چیست؟
آیا آقای رسولی که اخیرا گفته بود «در شرایط خاصی قرار داریم که باید با عنایت به تاکیدات مکرر رهبر انقلاب، باید با هر دوگانه‌سازی در جامعه مقابله کرد»، همین توصیه را به مهدی اقراریان نیز کرده است یا نه؟ آیا علی نیکزاد، رئیس شورای مرکزی حزب نسل نو، این شیوه مواجهه با اختلافات را تایید می‌کنند؟ اگر نه، موضع تشکیلاتی آنها در قبال مهدی اقراریان چیست؟؟.jpg)
البته طبیعی است که اختلاف‌نظر با شهردار نیز به‌خودی‌خود ایرادی ندارد؛ اما نمی‌توان از یک سو بر ضرورت کارآمدی و اخلاق سیاسی تاکید کرد و از سوی دیگر، نسبت به تبدیل اختلافات شورایی به جدال‌های فرساینده بی‌تفاوت ماند.
تهران محل خدمت است، نه تسویه‌حساب سیاسی
اقراریان اگر نقدی به کسی دارد، باید آن را با سند، عدد و نتیجه قابل سنجش پیش ببرد. اگر درباره همکارانش ادعایی مطرح می‌کند، باید برای آن مصداق ارائه دهد. و اگر خود را پایبند به اصولگرایی و اخلاق سیاسی می‌داند، باید همین معیارها را در رفتار خود نیز رعایت کند.
تهران به شورای ناظر و شهردار پاسخ‌گو نیاز دارد؛ نه به تشدید اختلافاتی که مسائل مردم را به حاشیه می‌برد. پرسش از اقراریان و تشکیلات سیاسی متبوع او روشن است: خروجی این حجم از منازعه چیست و چه کسی مسئولیت هزینه‌های احتمالی آن برای مدیریت شهر را می‌پذیرد؟