به گزارش صراط به نقل از فارس، شکست پرسپولیس مقابل تراکتور را نمیتوان فقط به یک اشتباه فردی یا یک اتفاق در جریان مسابقه نسبت داد. آنچه در این بازی بیش از هر چیز به چشم آمد، فاصله میان پرسپولیسی بود که در دو مسابقه مقابل شمسآذر و استقلال خوزستان دیده بودیم با تیمی که در تبریز به میدان رفت؛ تیمی که از نظر هجومی ایده مشخص و مستمری برای تحت فشار قرار دادن حریف نداشت و در بخش قابل توجهی از مسابقه، بیش از آنکه به دنبال تحمیل بازی خود باشد، مراقب از دست ندادن بازی بود.مهدی تارتار در این مسابقه تا حدود زیادی، محتاطانه تیمش را به زمین فرستاد. احتیاط مقابل تراکتور در تبریز شاید در نگاه اول قابل درک باشد اما مشکل از جایی آغاز شد که این رویکرد، عملاً بخش مهمی از توان هجومی پرسپولیس را گرفت. پرسپولیس در مقاطعی صاحب توپ بود اما مالکیت توپ الزاماً به معنای داشتن برنامه هجومی نبود و در بسیاری از دقایق، حملات این تیم فاقد تنوع و طراحی لازم برای باز کردن خط دفاع تراکتور بود.نکته مهمتر، تعویضهای تارتار بود. در شرایطی که پرسپولیس برای بازگشت به مسابقه به انرژی و جسارت بیشتری در فاز هجومی نیاز داشت، تغییرات انجامشده نهتنها نتوانست روند بازی را به سود پرسپولیس برگرداند، بلکه تا حدودی این تیم را از همان معدود دقایق هجومیاش نیز دور کرد.
پرسپولیس در دو بازی قبل، مقابل شمسآذر و استقلال خوزستان، نشانههایی از یک تیم دارای برنامهتر نشان داده بود اما مقابل تراکتور این پرسش جدی به وجود آمد که برنامه اصلی تیم برای ایستادن مقابل حریف چه بوده است؟ اگر قرار بود پرسپولیس با دفاع و انتقال سریع بازی کند، چرا انتقالها آنقدر کمتعداد و کمخطر بود؟ و اگر قرار بود مالکانه بازی کند، چرا در خلق موقعیت و نزدیک شدن به دروازه تراکتور چنین مشکلاتی وجود داشت؟حتی عملکرد علیرضا بیرانوند نیز از یک واقعیت مهم حکایت داشت؛ دروازهبان تراکتور در این مسابقه آنچنان تحت فشار قرار نگرفت که انتظار میرفت. شاید بتوان گفت بیرانوند در جریان بازی حتی یکی دو بار هم مجبور به واکنشهای جدی نشد. این موضوع بهخوبی نشان میدهد مشکل پرسپولیس فقط در نتیجه نهایی نبود، بلکه در تولید موقعیت و ایجاد خطر واقعی برای دروازه حریف نیز ضعفهایی وجود داشت.این همان مسئلهای است که هواداران میلیونی پرسپولیس را عصبانی کرده است. شکست در فوتبال اتفاقی طبیعی است اما هوادار معمولاً زمانی بیشتر خشمگین میشود که احساس کند تیمش برای پیروزی راهکار مشخصی نداشته است. پرسپولیس مقابل تراکتور بیش از آنکه یک تیم شکستخورده اما جنگنده باشد، در بخشهایی از مسابقه تیمی محتاط و کمخطر به نظر رسید.
حالا کار مهدی تارتار و کادرش سختتر از قبل شده است. سرمربی پرسپولیس فرصت زیادی ندارد تا ثابت کند تیمش میتواند در بازیهای بزرگ، علاوه بر ساختار دفاعی، از نظر تاکتیکی و هجومی نیز حرفی برای گفتن داشته باشد. شاید دیدار هفته پنجم مقابل استقلال دقیقاً همان مسابقهای باشد که بسیاری از ابهامات را روشن کند؛ مسابقهای که میتواند مشخص کند پرسپولیس صرفاً در بازیهای قابل کنترلتر نتیجه میگیرد یا تارتار توانایی ساخت تیمی را دارد که در بازیهای بزرگ نیز برای پیروزی به زمین برود.
