از اعتراف ترامپ تا تحقق یک پیشبینی
به گزارش صراط به نقل از فارس، بعضی جملهها در لحظهای که بیان میشوند، بیش از آنکه یک موضعگیری سیاسی باشند، شبیه یک پیشبینی به نظر میرسند؛ پیشبینیای که درستی یا نادرستی آن را نه رسانهها بلکه حوادث آینده روشن میکند. تاریخ سیاست نیز پر است از این جملهها؛ عباراتی که ابتدا تنها یک ادعا تلقی میشوند، اما گذر زمان آنها را به سندی برای فهم واقعیت تبدیل میکند.
در ۲۸ بهمن ۱۴۰۴، امام شهید حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای در دیدار مردم آذربایجان به یکی از همین گزارهها اشاره کردند. رئیسجمهور آمریکا در اظهاراتی گفته بود که واشنگتن طی ۴۷ سال نتوانسته جمهوری اسلامی را از بین ببرد. رهبر شهید انقلاب این سخن را «اعتراف خوبی» دانستند و در ادامه جملهای کوتاه، اما معنادار بر زبان آوردند: «تو هم نخواهی توانست این کار را بکنی.» ۱۴۰۴/۱۱/۲۸
شاید آن روز بسیاری این سخن را تنها پاسخی به لفاظیهای ترامپ میدانستند؛ اما جنگ تحمیلی سوم نشان داد این پیشبینی بر شناخت عمیق از مردم ایران، ظرفیتهای جمهوری اسلامی ایران و نقشآفرینی ملت ایران در بزنگاههای تاریخی استوار بود.
شکست رویای براندازی
صبح نهم اسفند، آمریکا و رژیم صهیونیستی با یک محاسبه مشخص عملیات خود را علیه ایران آغاز کردند. تصور آنان این بود که با وارد کردن ضربهای سنگین در ساعات نخست، میتوانند در سه روز مسیر تحولات داخلی ایران را تغییر دهند. شهادت امام شهید و فرماندهان نظامی و حمله به مراکز حساس کشور، اگرچه خسارتها و تلخیهای عمیقی برای ملت ایران به همراه داشت، اما از نگاه طراحان این جنگ، تنها بخشی از یک طرح گستردهتر و چندلایه به شمار میرفت.
هدف اصلی صرفاً ترور امام شهید و فرماندهان نظامی یا تخریب چند مرکز نبود؛ مسئله، از کار انداختن موتور حکمرانی ایران بود. سناریوی طراحیشده بر این فرض استوار بود که یک ضربه ناگهانی میتواند زنجیرهای از رخدادها را فعال کند: شوک اجتماعی، آشوب داخلی، تشدید شکافهای قومی و سیاسی، فروپاشی انسجام ملی، تضعیف توان دفاعی و در نهایت، سقوط ساختار سیاسی کشور.
اما آنچه در میدان رخ داد، تفاوتی جدی با نقشه اولیه داشت. محاسبه مهاجمان بر پایه یک فرض اساسی بنا شده بود: اینکه جامعه ایران در برابر یک شوک بزرگ از هم خواهد پاشید. با این حال، واکنش ملت ایران مسیر دیگری را نشان داد. به جای آشوب فراگیر، موجی از همبستگی ملی شکل گرفت. به جای گسترش شکافها، بسیاری از مرزبندیهای سیاسی و اجتماعی کمرنگ شد. به جای فروپاشی اعتماد عمومی، نوعی احساس مسئولیت مشترک در دفاع از کشور پدید آمد. همچنین اهداف نظامی دشمن برای متوقف کردن توان بازدارندگی ایران نیز محقق نشد و نیروهای مسلح ایران هر تجاوز دشمن را با پاسخهای گسترده و مؤثر پاسخ دادند.
در جنگهای نامتقارن وقتی یک ابرقدرت با نیت براندازی به کشوری حمله میکند، صرف بقای آن کشور بهمعنای شکست پروژهی براندازی است. حال اگر همان کشور علاوه بر حفظ موجودیت خود، بتواند ارادهی سیاسی و امنیتیاش را نیز حفظ کند، شکست مهاجم عمیقتر میشود.
از «تغییر رژیم» تا «هرگز علاقهای نداشتم»
«تو هم نخواهی توانست.» این فقط یک جمله نبود، پیشبینی امام شهید از سرنوشت رویارویی ترامپ با ملت ایران و جمهوری اسلامی ایران بود؛ پیشبینیای که در بهمن ۱۴۰۴، تنها یک ماه پیش از آغاز جنگ تحمیلی سوم بیان شد. بیش از صد روز از آن جنگ گذشت و واقعیت، صحت این پیشبینی را آشکار کرد؛ آنگاه که آمریکا ناگزیر به پذیرش تفاهم پایان جنگ شد.
شاید گویاترین روایت این شکست را خود ترامپ بر زبان آورد؛ زمانی که در اعلام نهایی شدن تفاهم گفت: "من هرگز به تغییر رژیم در ایران علاقهای نداشتهام. " جملهای که بیش از هر چیز، نشانه فاصله میان آرزوها و واقعیتهای او بود. زیرا او نه تنها بارها از تغییر نظام در ایران سخن گفته بود، بلکه بیش از صد روز نیز برای تحقق آن تلاش کرد.
موفقیت در ونزوئلا، ترامپ را چنان دچار توهم پیروزی کرده بود که گمان میکرد ایران نیز به همان سرنوشت تن خواهد داد؛ اما ایران، ونزوئلا نبود. او خیلی زود با حقیقتی روبهرو شد که روسای جمهور قبلی آمریکا نیز تجربه کرده بودند: ایران سرزمین حماسههاست؛ سرزمینی که طوفانهای بزرگ را پشت سر گذاشته و هیچ قدرتی نتوانسته اراده ملت آن را در هم بشکند. ترامپ در پایان این رویارویی، ناگزیر شد در برابر واقعیتی سر فرود آورد که توان تغییر آن را نداشت؛ واقعیتی به نام ایران. همان حقیقتی که امام شهید در یک جمله کوتاه، اما ماندگار و تاریخی بیان کرده بودند: «رئیس جمهور آمریکا گفته که ۴۷ سال است که آمریکا نتوانسته جمهوری اسلامی را از بین ببرد؛ شکایت کرده به مردم خودش. این اعتراف خوبی است. بنده میگویم: تو هم نخواهی توانست این کار را بکنی.» ۱۴۰۴/۱۱/۲۸
