به وقتش مي توان موسوي را مانند آب حمام دور ريخت!
کد خبر : ۹۱۷۷
حميد دباشي در گفت وگو با راديو زمانه وجود ائتلاف در ميان مجموعه سبزها را رد كرد و گفت: ما يعني هيچ يك از طيف هاي مختلف سياسي در اين جنبش با پيشينه هاي مختلف و از طبقات مختلف هنوز در مرحله و موضعي نيستيم كه بخواهيم به ائتلافي به معني دقيق سياسي آن برسيم. بعضي از اين حضار كه از هول آن حليم معروف توي آن ديگ كذايي افتاده اند چنان حرف مي زنند كه انگار صاحب عروسي يا عزايي چيزي هستند.
وي با بيان اينكه امروز موسوي و كروبي درجايي ايستاده اند كه يك سال پيش امكان نداشت در چنين نقطه اي بايستند، گفت: من به رپ شاهين نجفي و كنسرت محسن نامجو و شو سيمين بهبهاني و مصاحبه خانم فرشته قاضي زاده و هر صفحه از «بالاترين» بسيار بيشتر توجه دارم تا فرمايشات وزير اسبق راه در كابينه آقاي خاتمي يا فلان نماينده مجلس ششم. سيستم سياسي در حال تصفيه و پالايش خود در ايران است. شما مي گوييد بعضي از اصلاح طلبان خواستار اجراي كامل قانون اساسي هستند، اشكالي ندارد، بگذار باشند. تو فرض كن فردا صبح وزير پست و تلگراف خاتمي يا نماينده محلات در مجلس ششم شد رئيس جمهور. تو واقعاً فكر مي كني قال اين جنبش كنده شده؟ باور نكن.
اين ضد انقلاب مقيم آمريكا كه داراي گرايشات لائيك مي باشد و در عين حال ارتباطاتي با محافل سياسي و امنيتي آمريكا دارد، همچنين گفت: من اين ظن و احتمال را بيشتر قريب به يقين مي دانم كه حضرات اصلاح گرا فقط اداي دموكراسي را در مي آورند اما اين وصله به موسوي و رهنورد و كروبي نمي چسبد. آنها مردانه و زنانه پاي حرفشان ايستاده اند. اما من فكر نمي كنم برخي از حضرات اصلاح طلب حالاحالا ها حرف حساب سرشان شود. همين امروز در فيس بوك خواندم كه سعيد شريعتي ]عضو مستعفي حزب مشاركت[ فرموده است اعدام هاي سال 67 ]منافقين[ خيلي هم قابل دفاع است و اكثريت ملت ما مدافع آن بودند. اين حرف صريح، شرف دارد به قيقاج رفتن ديگران حداقل آدم تكليفش با آن روشن است.
دباشي در توجيه زد و بند برخي اعضاي حلقه جرس (لندن) با محافل آمريكا و صهيونيستي مجبور به اعترافاتي شد و در عين حال با لحني توجيه آميز گفت: «وقتي عكس عباس ميلاني و سركار خانم آذر نفيسي را در كنار سناتور جان «بمب بمب ايران» مك كين مي بيني كه در كنفرانس «ند» براي جنبش سبز علم و كتل راه انداخته اند، وقتي حضرت وزارت مآب مهاجراني از «واينپ» يعني خبيث ترين لابي اسرائيل در واشنگتن سر درمي آورد، و بعد از آن هم چپ و راست در تاييد آقاي ميلاني نقل قول از فرمايشات ايشان مي فرمايند، چرا آن والدين بچه هاي شهيد نگويند كه بچه هاي آنها اصلاً «سبز» نبودند و نيستند. اگر عباس ميلاني و انستيتوي «هوور» و سناتور مك كين و آذرنفيسي و رئيسش «پل ولفوويتز» و همكاران شان در مجله «ني رپوبليك» و آقاي عطاالله مهاجراني و سازمان «ند» و «واينپ» (WINP) جملگي «سبزند» پس مرحمت فرموده ما را سر هيچ سبزه زاري سركار نگذاريد. حسن حنفي (فيلسوف مصري) در كانادا از من با صداقت و صراحت تمام مي پرسيد: «اگر اين جنبش سبز چنين است كه تو مي گويي، چرا آمريكايي ها (منظورش مراكز قدرت در آمريكا بود) اين قدر از آن دفاع مي كنند. جواب من هم اين بود كه از جنبش آزادي هاي مدني آمريكا در سال هاي 1960 هم شوروي سابق خيلي پشتيباني مي كرد. اين دليل عدم حقانيت آن جنبش نبود. وقتي هم كه ما عكس و تفصيلات اين حضار را در «ند» و «واينپ» مي بينيم مسئله اين است كه نقش آدم هايي مثل من و تو و مسئوليت مان در مقابل همان والديني كه مي خواهند اين جنبش و رنگ سبز آن را به لقاي اين حضرات ببخشند چيست. آيا بچه نوزاد و آب كثيف حمام او را بايد با هم دور ريخت؟ نبايد ريخت»!
نكته جالب، كامنت يكي از خوانندگان ذيل اين مصاحبه حميد دباشي با راديو زمانه است كه مي نويسد: به نظرم آقاي دباشي زبان شايسته اي را براي نقد انتخاب نكرده اند. گاهي يك غفلت موجب نگراني و آغاز يك روزبد مي شود. مثل شاعري كه يادش رفته بود آدامسش را وقت خواب از دهانش بيرون بياورد...
لعنت خدا برفتنه گران