افراد منتسب به حزب کارگزاران که وجهه سیاسی خود را در فتنه انتخابات گذشته کاملا از دست رفته دیدند به هر ریسمانی چنگ یازیدند تا خودشان را از غرق شدن نجات دهند و حتی از حمایت های خارجی آمریکا و اروپا نیز دریغ نکردند اما روز به روز وضعیت شان بدتر و بدتر شد.
بحران های هر چند گذرا و کوتاه مانند گرانی سکه، ارز و برخی اقلام خوراکی و همچنین مسکن که کمی وضعیت اقتصادی کشور را به هم ریخت این امیدواری را به کارگزاران داده است که بتوانند از این اوضاع گل آلوده ماهی خودشان را صید کنند.
کارگزاران علاوه بر این می توانند از اقبال کشورهای اروپایی و آمریکا نیز برخوردار شوند و با حمایت های مالی و رسانه ای آنها به جنگ دیگر احزاب داخلی بروند تا با انواع شگردها خود را تنها ناجی قلمداد کرده و چهره مخدوش شده شان را بازسازی کنند.
جریان کارگزارانی که نزدیک ترین افراد به هاشمی هستند و خودشان را در پشت وی پنهان کرده اند اگر فرصتی پیش بیاید حتی از قربانی کردن هاشمی نیز ابایی ندارند .
کارگزاران در تکاپوهای انتخاباتی قصد دارند افراد نزدیک به خود را از بین اصلاح طلبان و اصولگرایان شکار کنند و در این میان اختلاف افکنی در جریان اصولگرایی و حتی اصلاح طلبان مهمترین راهبردشان است تا در نهایت افراد جدا شده را گرد خود جمع کنند.
شاید بتوان گفت که مقدمه چینی برای اختلاف افکنی در میان سران سه قوا نیز از دیگر راهبردهای جریان کارگزارانی است که هر چه قدر اختلافات و انعکاس آن در رسانه ها زیادتر شود در نهایت کارگزاران هستند که از اختلاف برای مطرح شدن خود و مدیریت های گذشته را به رخ می کشند.
به نظر می رسد که برخی اصلاح طلبان به خوبی دریافتند که بخشی از ضربه خوردن هایشان در جریان فتنه به سران پیدا و پنهان کارگزاران برمی گردد و از این روی سعی دارند خودشان را از این تشکیلات جدا کرده و از نزدیک شدن به آنان خودداری کنند.
اظهارات خاتمی و برخی افراد قدیمی اصلاحات و حتی نظریه پردازان این جریان در ماه های اخیر موید این مطلب است که آنان دوباره نمی خواهند سرنوشت خود را به سرنوشت کارگزاران سازندگی پیوند بزنند و از سوی دیگر در بین جریان اصولگرایی نیز دور شدن از کارگزاران به خوبی قابل رویت است.