شعر شهریار در وصف رهبر انقلاب به شرح زیر است:
اي غريو تو ارغنون دلم
سطوت خطبهات ستون دلم
خطبههاي نماز جمعه تو
نقشه حمله با قشون دلم
چشم از نقش تو نگارين است
مينگارد مگر بخون دلم
عقل من پاره ميکند زنجير
که به سر ميزند جنون دلم
من هم از آن فن و فنون دانم
که جنون زايد از فنون دلم
کلماتت چو تيشه فرهاد
ميشکافند بيستون دلم
وز مواعظ که ميکني آنگاه
صبر ميزايد از سکون دلم
انقلاب من از تو اسلامي است
که حريفي به چند و چون دلم
بازوان امام آنکه دگر
بي قرين است در قرون دلم
چشم اميدي و چراغ نويد
هم شکوهي و هم شکون دلم
در رکوع و سجود خامنهای
من هم از دور سرنگون دلم
خاصه وقت قنوت او کز غيب
دستها ميشود ستون دلم
او به يک دست و من هزاران دست
با وي افشانم از بطون دلم
عرشيان ميکنند صف به نماز
از درون دل و برون دلم
من بروني نيم خدا داند
كاين صلا خيزد از درون دلم
من زبان دلم ولي افسوس
بسكه بي همزبان زبون دلم
پيرم از چرخ واژگون و عليل
بشنو از بخت واژگون دلم
چون کماني خميده ايم ليکن
تيرآهي است در کمون دلم
طوطي عشقم و زبان از بر
جمله ماکان و ما يکون دلم
در ترازوي سنجشم مگذار
اي کم عشق تو فزون دلم
درس من خارج است و حاشيه نيست
كه دگر فارغ از متون دلم
دگرم بخشي از تن و جان نيست
دل به جانان رسيده چون دلم
«شهريارم» لسان حافظ غيب
شعر هم شاني از شئون دلم
