انفجار زاهدان و درد دل يك شاهد عيني

بسم الله الرحمن الرحیم

اديان نيوز: مصطفي جوادي نسب/مدير پايگاه علمي تحقيقاتي گفتگوي آرام ميان شيعه و سني
این بار نمیخواهم از کتاب و مدرک حرف بزنم. این بار میخواهم چیزی را بنویسم که خودم با چشم خودم دیدم.

حتما شنیده اید. « در مسجد جامع زاهدان و کنار آن دو بمب گذاری شد.»
آری میخواهم از این مطلب بنویسم.
الان که این مطلب رو مینویسم تنها چند ساعتی هست که بخاطر مسائل کاری وارد زاهدان شدم. تازه از کنار مسجد جامع اومدم. من اونجا بودم که انفجار صورت گرفت.

من آنجا بودم که تکه های بدن مردم جلوی پایم می افتاد.
من آنجا بودم که استخوان یک مسلمان افتاد جلوی پام.

هنوز تو گوشم صدای انفجار هست. هنوز که یادم میاد. صدای انفجار تو گوشم میپیچه.
هنوز یادم نرفته که همه برای مسجد احترام قائل بودند. ولی باور کنید بی حرمتی بالاتر از این نیست. که نمازگزار رو تیکه تیکه کردند.

هنوز روی پیراهنم لکه های خون مسلمین هست.
هنوز یادم نرفته که موقعی که دست کشیدم روی سرم تیکه های گوشت روی سرم بود.
به راستی چرا چنین می کنند؟

اگر می گویند مسلمان هستند. چرا با خانه خدا چنین می کنند؟
چرا خون مسلمین را هدر میدهند؟

من شاهد این سفاکی بودم. تنها 20قدم تا محل انفجار دوم فاصله داشتم. خدا رو شکر کنید که جای من نبودید که مجبور باشید مسلمانی را ببینید که در کنار بیت الله روده هایش از شکمش زده بیرون.

اگر می بودید و نظاره گر بودید که خیابان پر از خون شده است. چه میکردید؟
اگر می بودید و می دید که جوانی زیبای چند دقیقه پیش به کسی تبدیل شده است که فکش ترکیده. چه می کردید؟

اگر می بودید و می دیدید که نصف کاسه سر یک مسلمان ترکیده بود چه می کردید؟
این سفاکی رو هیچوقت فراموش نخواهم کرد.

از این به بعد شعار من خطاب به وهابیت این است.
جنگ جنگ تا پیروزی
آری شما می جنگید. جنگ شما کشتن ناجوانمردانه مسلمین هست.
اما جنگ من با همین قلمم هست. به یگانگی خدا قسم میخورم. چنان باشم که خاری در چشم شما باشم.
این خار چشم به این راحتی از پای نمی نشیند.
وهابیت = زباله دان تاریخ
والسلام علی من اتبع الهدی