مراسم تشییع حمید علی‌دوستی، پیشکسوت فوتبال و پدر ترانه علی‌دوستی، به صحنه‌ای مفتضحانه از نمک‌نشناسی و بی‌آبرویی جماعتی تبدیل شد که سال‌ها از امکانات و فرصت‌های همین کشور بهره برده‌اند، اما امروز حتی حاضر نیستند به سرود ملی آن احترام بگذارند.
به گزارش صراط به نقل از نوبنیاد، علی دایی و عادل فردوسی‌پور، دو چهره‌ای که شهرت، هستی و موقعیت‌شان را در همین ساختار ورزشی جمهوری اسلامی به دست آورده‌اند، هنگام پخش سرود ملی از جای خود بلند نشدند و وقیحانه سر خود را پایین انداختند. عادل فردوسی‌پور حتی یک گام هم فراتر رفت و وقتی شخص کناری‌اش قصد داشت به احترام سرود ملی برخیزد، مانع او شد. این رفتاری عامدانه و توهین‌آمیز است که مستلزم آن است که این جماعت را در برابر آن پاسخگو کرد.
اما ماجرا به این دو نفر ختم نمی‌شود. فرزین دبیری اسکویی، برادرزاده شهرام دبیری اسکویی، معاون سابق پارلمانی مسعود پزشکیان، که مشخص نیست چگونه به عضویت هیئت‌مدیره فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی رسیده است، در این تصاویر دیده می‌شود که مانند دایی و فردوسی‌پور به سرود ملی ایران بی احترامی می‌کند.
سوابق بسیاری از سلبریتی‌ها نشان می‌دهد که بخش قابل‌توجهی از کسانی که امروز به نظام و کشور لگد می‌زنند، همان‌هایی هستند که از کنار همین نظام خوردند و فربه شدند. از امکاناتش بهره بردند، با حمایت ساختارهایش به شهرت رسیدند و حالا با وقاحتی تمام‌عیار، از هیچ فرصتی برای لگدپرانی به کشور دریغ نمی‌کنند و هیچ هزینه‌ای هم نمی‌پردازند.
در مقابل، محرومان و فرودستانی که سال‌ها زیر سایه انحصار همین جماعت از فرصت‌های برابر محروم مانده‌اند، جانانه پای ارزش‌های کشور ایستاده‌اند. تفاوت این دو گروه در چیست؟ یکی از کشور نردبان ساخت و دیگری با وجود محرومیت، کشور را رها نکرد.
اما علت این همه گستاخی چیست؟ هزینه توهین به کشور آن‌قدر پایین آمده که برخی سلبریتی‌ها حتی در روز روشن و مقابل دوربین‌ها از اهانت به سرود ملی ابایی ندارند. اگر قرار بود این رفتار هزینه‌ای متناسب داشته باشد، آیا چنین جماعتی جرئت می‌کردند این‌گونه به نمادهای ملی بی‌حرمتی کنند؟ علی دایی سالهاست که به اردوگاه براندازان پیوسته و فردوسی‌پور نیز صراحتاً نقش پیاده‌نظام ناتو فرهنگی را در کشور ایفا می‌کند، اما در کمال تعجب همچنان بدون مانع خاصی در این کشور فعالیت می‌کنند و حتی یک بازخواست کوچک هم متوجه آنان نمی‌شود.
دلسوزان نظام جمهوری اسلامی اگر می‌خواهند که دیگر کسی جرأت اهانت به کشور را پیدا نکند و حتی برخی، مقدسات کشور را بی‌حرمت نکنند باید از دانه درشت‌هایی مانند دایی و فردوسی‌پور شروع کنند، وگرنه این جماعت مانند میوه کرم خورده، ذهن تمام جوانان این کشور را آلوده کرده و برای دشمن در داخل کشور پیاده نظام تربیت می‌کنند.