به گزارش صراط به نقل از فارس، «دم بچه‌های کشتی گرم که ۶ دقیقه مسابقه می‌دهند و طلای جهانی می‌گیرند، هیچ منتی هم سر کسی نمی‌گذارند». گزارشگر بازی چلسی و منچستریونایتد در شبکه ورزش عصر شنبه این را گفت.
پس از موفقیت رده‌های امید و بزرگسالان تیم ملی کشتی در مسابقات جهانی جمله‌های این‌چنینی بارها از زبان ورزشی‌ها یا حتی خود فوتبالی‌ها شنیده شده. مقایسه‌ای که هم غلط است و هم درست. اما چرا؟از نظر ساختاری این دو ورزش با هم تفاوت دارند. کشتی ورزشی فردی، کم‌هزینه‌تر، با مسیر روشن مدال و رتبه‌بندی است. کشتی ایران نیز از قدیم‌الایام جزو وزنه‌های سنگین این رشته بوده. فوتبال اما یک بازی تیمی، وابسته به باشگاه‌داری حرفه‌ای، بازار نقل‌وانتقالات و کیفیت لیگ داخلی و لژیونرهاست. ایران سال‌هاست در آسیا افتخاری کسب نکرده و در نقشه فوتبال دنیا هم هیچ‌گاه جزو مدعیان نبوده. «فوتبال و کشتی دو رشته متفاوت است و قیاس به لحاظ عملکردی قیاس خوبی نیست و خیلی افتراق داریم». حسن رنگرز، سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی در پاسخ به خبرنگاران درباره این مقایسه چنین گفت.
معیار موفقیت در این دو رشته با هم از زمین تا آسمان فرق دارد. در کشتی انتظار جامعه آنقدر بالا رفته که دیگر برنز یزدانی و عموزاد یا نایب قهرمانی دنیا آنها را راضی نمی‌کند و فقط طلا و قهرمانی می‌خواهند. در آن سو در فوتبال رویاپردازی صرفاً در حد صعود از مرحله گروهی جام جهانی است.روی دیگر سکه اما فرهنگ کاری، مدیریت و شیوه پاسخگویی است. «همه ما مدیون مردم هستیم؛ چون با پول مردم به مسافرت می‌رویم و اردو می‌گذاریم. باید پاسخگو و خادم مردم باشیم». رنگرز پس از بازگشت با جام به تهران این جمله طلایی را گفت. کافی است، اظهارات سرمربی تیم ملی فوتبال و کادر فنی‌اش پس از جام جهانی را به یاد بیاورید. جایی که قلعه‌نویی سه تساوی در جام جهانی 2026 را که منجر به صعود هم نشد، دستاوردی بزرگ خواند: «برای اولین بار در مرحله گروهی نباختیم».
نکته محوری منتقدان فوتبال هم همین است: نه اینکه فوتبالیست‌ها باید مثل کشتی‌گیران مدال بگیرند اما باید همان سطح تعهد، آمادگی، انضباط و حساسیت را نشان دهند.شیوه رفتاری ورزشکاران نیز باعث شده تا نگاه مردم به فوتبالیست‌ها علی‌رغم آنکه پرتماشاگرترین ورزش ایران است منفی‌تر باشد. کشتی‌گیران بدون لکنت از ایران و یاری گرفتنشان از ائمه می‌گویند. در طرف مقابل فوتبالیست‌ها در دیدگاه عموم، اغلب به تعداد صفرهای قرارداد یا پاداششان اهمیت می‌دهند.مقایسه این دو رشته اما وقتی درست است که درباره استانداردهای حرفه‌ای باشد: تمرین، انضباط، انتخاب درست کادر فنی، پاسخگویی به مردم و تمرکز بر نتیجه. اما وقتی اشتباه است که از آن برای ساده‌سازی استفاده شود. مثلاً نتیجه‌گیری اینکه فوتبال صرفاً به خاطر یک فاکتور ضعیف است، درحالی‌که ساختار باشگاهی، کیفیت لیگ، مدیریت فدراسیون و شرایط بین‌المللی نیز نقش تعیین‌کننده دارند. شاید بهترین پایان برای این مقایسه همان چیزی باشد که رنگرز گفت: نه مدال و قهرمانی، اینکه در نهایت چه کسی خود را «مدیون مردم» می‌داند.