چرا قالی باف با همه دست به یقه است؟!

به گزارش صراط، وقتی در مناظرات انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری، حسن روحانی با عبارت مشهور «من سرهنگ نیستم، من حقوقدانم»، محمدباقر قالی باف را به گوشه رینگ بُرد؛ شاید بسیاری بر این باور بودند که رئیس دولت اعتدال در حق وی جفا نموده است اما با رصد برخوردهای رئیس فعلی مجلس در قبال منتقدان، درخواهیم یافت که روحانی، سخنی به گزاف درباره قالی باف بر زبان نیاورده بود!
 
از «وحید اشتری» و «بیژن نوباوه» و «سعید محمد» گرفته تا «علی اکبر رائفی پور» و «مصطفی میرسلیم» و «حمید رسایی» و بسیاری از چهره های سیاسی و رسانه ای دیگر، جملگی در یک موضوع اشتراک دارند و آن کینه ورزی از جانب قالی بافی است که به هیچیک از منتقدین خود رحم نکرده و آنان را به شدیدترین وجه ممکن، تحت شکایت و تعقیب قرار داده و حتی روانه زندان می کند.
 
این درحالیست که قالی باف، اگرچه تا پیش از عضویت در پیمان وفاق با اعتدالیون و اصلاح طلبان، تحت سنگین ترین حملات رسانه های زنجیره ای قرار داشت اما کمتر در برابر انتقادات جناح تجدیدنظرطلب، چنگ و دندان نشان می داد و همچون تلافی جویی در برابر انتقادات جناح انقلابی، سعی در اثبات حقانیت خود نداشت.
 
با این وجود، سوال اساسی اینجاست که براستی چرا باید عملکرد یک شخصیت سیاسی همچون قالی باف تا این اندازه مورد نقد منتقدین قرار بگیرد؟ مگر ممکن است که این تعداد از منتقدین، صرفاً از سر سیاسی کاری و خصومت شخصی، فردی را نقد کرده و هیچ نقطه سیاه و حتی خاکستری در عملکرد وی وجود نداشته باشد؟
 
ناگفته پیداست که خوی نظامی گری قالی باف، باعث می شود که نه تنها تحمل شنیدن هیچگونه نقدی را نداشته باشد بلکه هرگونه سوال و ابهامی را به سخت ترین حالت ممکن پاسخ گفته و از تنبیه پرسشگران به هر قیمت ممکن نیز ابایی ندارد.
 
به نظر می رسد، در آخرین مورد از برخوردهای سخت نفر چهارم پایتخت در انتخابات مجلس با منتقدین و ماجرای به زندان انداختن حمید رسایی در حین دوران نمایندگی، نامبرده نه تنها نتوانسته از شدت انتقادات نسبت به خود بکاهد، بلکه در وضعیتی قرار گرفته است که وجهه اجتماعی خود را در برابر مردم معترض نیز در خطر می بیند.