به گزارش صراط به نقل از فارس؛ فضای مجازی پر شده از تبلیغ کمپهای جنگلی. چند تصویر از دل جنگل، موسیقی و شبنشینی و وعده چند ساعت فاصله گرفتن از شهر. اما هزینه این چند ساعت تفریح، گاهی روی دست جنگل میماند. زباله، آتش، سر و صدا و ردپایی که در جنگل جا میماند، سهم طبیعت از این چند ساعت تفریح است.طبیعتگردی قرار است فرصتی برای دیدن طبیعت بدون آسیب زدن به آن باشد. با این حال، بخشی از تبلیغاتی که این روزها در فضای مجازی برای کمپهای جنگلی منتشر میشود، بیشتر از آنکه نشانی از گردشگری مسئولانه داشته باشد، دعوتی برای حضور بیضابطه در عرصههای طبیعی است.جنگل هیرکانی فقط درخت و مسیر سبز برای عکاسی نیست. این جنگل زیستگاه مجموعهای از گونههای جانوری است که زندگی آنها به آرامش محیط وابسته است. وقتی گروهی با بلندگو و موسیقی وارد جنگل میشوند، صدای طبیعت جای خود را به صدای باند میدهد. این سر و صدا میتواند ارتباط میان حیوانات را مختل کند و بر تغذیه، جفتیابی و رفتار آنها اثر بگذارد. در مواردی نیز ممکن است جانوران را از بخشهایی از زیستگاهشان دور کند.کامران پورمقدم، معاون امور جنگل سازمان منابع طبیعی، درباره وضعیت تورهای گردشگری در جنگلها میگوید این تورها از سازمان منابع طبیعی مجوزی دریافت نمیکنند. وی میگوید که ساماندهی حضور آنها در جنگل در حیطه وظایف یگان حفاظت این سازمان قرار دارد و بارها به معاونت مربوطه اعلام شده که این تورها باید کنترل شوند، چرا که حضور آنها در طبیعت مدیریت نشده است.پورمقدم تأکید دارد آنچه اکنون در بخشهایی از طبیعت ایران رخ میدهد، طبیعتگردی به معنای واقعی نیست و ضوابط این حوزه نیز در آن رعایت نمیشود.
با این حال، ظروف یکبارمصرف، بطریهای پلاستیکی، مواد غذایی و زبالههایی که در محل کمپ جا میمانند، بخشی از ردپای این گردشگری هستند. آتش نیز یکی از جدیترین تهدیدهاست. بنا بر اعلام مسئولان منابع طبیعی، بیش از ۹۰ درصد منشأ آتشسوزیها در جنگلها انسانی است. یک ته سیگار، آتش روشنشده برای تفریح یا بیاحتیاطی هنگام برپایی کمپ میتواند جرقهای باشد که در مدت کوتاهی به حریقی گسترده تبدیل شود.هومان خاکپور، کارشناس محیط زیست، معتقد است گردشگری میتواند یکی از مسیرهای کاهش وابستگی معیشتها به طبیعت باشد، اما تنها در صورتی که برای آن برنامه و مدیریت وجود داشته باشد.وی میگوید ظرفیتهای گردشگری و طبیعتگردی در بسیاری از مناطق کشور میتواند به عنوان معیشت جایگزین مورد استفاده قرار گیرد و فشار بر عرصههای طبیعی را کاهش دهد. با این حال، اگر این ظرفیت بدون برنامهریزی مورد استفاده قرار گیرد، نتیجه میتواند کاملاً معکوس باشد و گردشگری خودش به عامل تخریب و تهدید طبیعت تبدیل شود.
خاکپور با اشاره به وضعیت مناطق شمالی کشور میگوید گردشگری امروز یکی از تهدیدهای جدی این مناطق است. رهاسازی زباله، دستاندازی به طبیعت و تغییر کاربری جنگلها بخشی از پیامدهای این روند است. به گفته او، وضعیت مناطق زاگرس نیز حتی از شمال کشور وخیمتر است.طبیعت برای گردشگر بلیت ورود صادر نمیکند، اما هزینه حضور بیضابطه را میپردازد. چند ساعت موسیقی، دورهمی و شبنشینی شاید برای انسان خاطرهای خوش بسازد، اما برای جنگل ممکن است آلودگی، فرسایش زیستگاه و حتی یک آتشسوزی به جا بگذارد. طبیعتگردی زمانی معنا دارد که گردشگر بعد از رفتن، چیزی جز ردپای خودش بر جای نگذارد.