به گزارش صراط به نقل از ایرنا، بامداد امروز (سهشنبه) تیم ملی فوتبال ایران در نخستین بازی خود در جام جهانی ۲۰۲۶ مقابل نیوزیلند قرار گرفت و در پایان به تساوی ۲ بر ۲ رسید. مسابقهای که برای ایران نکات مثبت و منفی زیادی داشت.
یکی از مهمترین نکات ترکیب اصلی تیم ملی ایران، تصمیم امیر قلعهنویی برای استفاده از آریا یوسفی و شهریار مغانلو بود. یوسفی که در پست غیرتخصصی به میدان رفت، نتوانست عملکرد خوبی ارائه کند؛ اما مغانلو فراتر از انتظار ظاهر شد و با حضور موثر در حملات، نشان داد میتواند گزینهای قابل اعتماد برای قلعهنویی باشدو البته به منتقدان حضورش در تیم ملی هم توانست خودش را اثبات کند.
رامین رضاییان بدون شک ستاره اصلی ایران در این مسابقه بود. بازیکنی که تا همین چند ماه پیش شانس زیادی برای حضور در جام جهانی نداشت، با انتقال به فولاد خوزستان دوباره به ترکیب تیم ملی برگشت و در سومین جام جهانی خود موفق شد گل بزند. رضاییان با نمره ۸.۴ از سوی هوواسکورد، بهترین بازیکن زمین شد؛ اتفاقی که ارزش تجربه و آمادگی او را نشان داد.
عملکرد بازیکنان تعویضی نتوانست انتظارها را برآورده کند. مهدی قایدی، علی علیپور، احسان حاجصفی و امیرحسین حسینزاده پس از ورود به زمین نتوانستند تاثیر مثبتی روی روند مسابقه بگذارند و تغییر محسوسی در جریان بازی ایجاد نشد.
یکی از نگرانیهای بزرگ ایران در این مسابقه، وضعیت خط دفاعی بود. زمانی که نیوزیلند از عمق حمله میکرد، ساختار دفاعی ایران آسیبپذیر نشان میداد. این موضوع مقابل تیمهایی مانند بلژیک و مصر میتواند مشکلساز شود و کادر فنی باید برای رفع این ضعف برنامه داشته باشد. هر دو کلی که ایران دریافت کرد از همین نقطه ضعف بزرگ بود.
مهدی طارمی در این دیدار تلاش زیادی کرد و دوندگی بالایی داشت، اما در یکی از مهمترین صحنههای نیمه اول که صاحب فرصت شد و توپش به تیر دروازه برخورد کرد، میتوانست تصمیم بهتری بگیرد و به جای شوت، پاس بدهد. چنین انتخابهایی در مسابقات بزرگ اهمیت زیادی دارد.
محمد محبی با وجود گلزنی و تاثیرگذاری روی نتیجه، اشتباهات فردی هم داشت. گل او نباید باعث شود این نقاط ضعف نادیده گرفته شود. محبی در صحنه گل دوم نیوزیلند توپ را از دست داد و این اشتباه به حمله خطرناک حریف و گل منجر شد. کادر فنی باید این مسائل را بررسی کند و گلزنی او باعث نادیده گرفتن اشتباهاتش نشود.
یکی دیگر از نکات قابل توجه که در بازی با نیوزیلند به چشم آمد، نبود یک دستیار باتجربه در کنار امیر قلعهنویی بود. سعید الهویی، آندرانیک تیموریان و رحمان رضایی هر کدام تجربههای ارزشمندی دارند، اما تجربه مربیگری در سطح جام جهانی موضوعی متفاوت است و در مسابقات بزرگ میتواند نقش مهمی داشته باشد.
سامان قدوس و سعید عزتاللهی نیز در دقایقی که زیر فشار بازیکنان نیوزیلند قرار گرفتند، اشتباهاتی داشتند. به نظر میرسد قلعهنویی برای بازیهای آینده باید راهی برای افزایش استحکام خط میانی پیدا کند و استفاده از یک هافبک تدافعی دیگر مانند امیرمحمد رزاقینیا میتواند یکی از گزینهها باشد.
عجله بازیکنان ایران در بسیاری از دقایق مسابقه، یکی دیگر از مشکلات تیم ملی بود. بازیکنان در برخی لحظات به جای کنترل ریتم بازی، با شتاب تصمیم میگرفتند. قلعهنویی باید برای دو بازی آینده تیم ملی در جام جهانی روی آرامش ذهنی و مدیریت بهتر جریان بازی کار کند.
علیرضا بیرانوند با وجود دریافت دو گل، در مجموع نمایش قابل قبولی داشت و در چند صحنه توانست دروازه ایران را نجات دهد. با این حال روی گل دوم نیوزیلند میتوانست واکنش بهتری داشته باشد. عملکرد او همچنان یکی از نقاط قوت تیم ملی محسوب میشود.
تساوی مقابل نیوزیلند شروعی بود که هم نکات امیدوارکننده داشت و هم هشدارهای جدی. تیم ملی فوتبال کشورمان حالا باید برای دیدارهای بعدی جام جهانی، روی برطرف کردن ضعفها و حفظ نقاط قوت خود تمرکز کند.
