به گزارش صراط به نقل از فارس؛ روزنامه آمریکایی وال استریت ژورنال در تحلیلی از «جارد مالسن»، به بررسی دلایل ناتوانی ایالات متحده در بازگشایی تنگه هرمز پرداخته است.این گزارش تأکید میکند که ابتکاری که «دونالد ترامپ»، رئیسجمهور آمریکا، با نام «پروژه آزادی» آغاز کرده بود، به وضوح محدودیتهای قدرت واشنگتن در تحمیل واقعیت جدید بر این آبراه حیاتی را آشمان ساخته است.مالسن در این گزارش که پیش از تصمیم ترامپ برای متوقف کردن این پروژه منتشر شده، عملیات نظامی آمریکا را «ماجراجویی پرهزینه و پرخطر» توصیف میکند که هدف آن شکستن کنترل مؤثر ایران بر تنگه و بازگرداندن آزادی کشتیرانی اعلام شده بود
نویسنده وال استریت ژورنال تصریح میکند که ایران بلافاصله و به شکلی تهاجمی به این تهدیدات پاسخ داد. جمهوری اسلامی ایران با شلیک موشکهای کروز به سوی ناوهای جنگی آمریکا و استفاده از پهپادها و قایقهای تندرو برای حمله به اهداف نظامی و غیرنظامی، نشان داد که هیچ عقبنشینی در برابر فشارهای واشنگتن نخواهد داشت.مالسن تأکید میکند که این وضعیت، یک تهدید مستمر نه تنها برای نیروهای نظامی آمریکا، بلکه برای تردد کشتیهای تجاری ایجاد کرده است. شرکتهای کشتیرانی بینالمللی بدون دریافت تضمینهای امنیتی شفاف، همچنان به بازگشت به این آبراه مردد هستند.
آمار تکاندهنده: از ۱۳۰ کشتی در روز به چند فروند
یکی از برجستهترین نتایج تحلیلی وال استریت ژورنال این است: حتی در صورت موفقیت عملیات آمریکا، تردد دریایی هرگز به سطح قبل از جنگ باز نخواهد گشت.بر اساس این گزارش، پیش از آغاز جنگهای اخیر و بسته شدن تنگه هرمز، روزانه حدود ۱۳۰ کشتی از این آبراه عبور میکردند. اما اکنون تعداد شناورهایی که جرئت عبور دارند، به چند فروند کاهش یافته است.نویسنده مینویسد: این سقوط شدید، نه تنها منعکسکننده خطرات فیزیکی، بلکه فضای عمومی عدم قطعیت است. بسته شدن تنگه هرمز باعث شد تا بدترین شوک در تاریخ تأمین نفت خام به ثبت برسد؛ شوکی که بازارهای انرژی و اقتصادهای سراسر جهان را به شدت تحت تأثیر قرار داد.
واشنگتن در دام جنگ فرسایشی دریایی
مالسن هشدار میدهد که کاخ سفید به سمت یک درگیری طولانیمدت در دریا برای کنترل تنگه هرمز حرکت میکند. آمریکا در این مسیر، حداکثر ابزارهای فشار نظامی خود را به کار گرفته، اما هیچ نتیجه قاطعی به دست نیاورده است. در نتیجه، گزینههای پیش روی واشنگتن اکنون به شدت محدود شده و عمدتاً به تلاش برای تأمین خطوط کشتیرانی نه کنترل کامل تنگه خلاصه میشود.تاکتیکهای جدید آمریکا؛ دور زدن به جای درگیری مستقیمدر سطح عملیاتی، وال استریت ژورنال گزارش میدهد که نیروی دریایی آمریکا به مجموعهای از اقدامات دفاعی روی آورده است، از جمله: تغییر مسیر کشتیها به کریدورهای امنتر در نزدیکی سواحل عمان و استفاده از فناوریهای پیشرفته مانند هواپیماهای دریایی بدون سرنشین برای کشف مینهااما نویسنده تأکید میکند که این تلاشها با چالشهای بزرگ مواجه است، به ویژه اینکه ایران بر اعمال شروط خود پافشاری میکند؛ از جمله الزام کشتیها به دریافت مجوز قبلی برای عبور از تنگه
قدرت نظامی به تنهایی کافی نیست
مالسن در پایان تحلیل قاطع خود مینویسد: کنترل تنگه هرمز با قدرت نظامی صرف به دست نمیآید. عامل تعیینکننده، اعتماد بازارها، شرکتهای بیمه و بخش کشتیرانی است.وی تصریح میکند: بدون این اعتماد، حتی قدرتمندترین نیروی دریایی جهان نیز نمیتواند اوضاع را به حالت عادی بازگرداند. به این ترتیب، «پروژه آزادی» یک حقیقت بنیادین را فاش میکند: قدرت ایالات متحده هنوز قابل توجه است، اما مطلق نیست.
