به گزارش صراط به نقل از ایسنا؛ نسرین رضایی، عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی زاهدان و مجری طرح تحقیقاتی با عنوان «بررسی رابطه پریشانی روانشناختی و تحمل پریشانی روانشناختی در کودکان مبتلا به دیابت نوع ۱» به ایسنا گفت: این طرح از دل یک دغدغه واقعی و بالینی شکل گرفت، کودکان مبتلا به دیابت نوع یک، تنها با یک بیماری مزمن روبهرو نیستند، آنها همزمان با فشارهای روانی، ترس، اضطراب و تغییرات جدی در سبک زندگی مواجه میشوند، در حالیکه در بسیاری از موارد تمرکز درمان فقط بر کنترل قند خون است و جنبه روانشناختی بیماری نادیده گرفته میشود.
وی با اشاره به جزئیات این پژوهش افزود: در این مطالعه بهدنبال آن بودیم که بررسی کنیم آیا بین میزان پریشانی روانشناختی و «تحمل آن» در کودکان دیابتی رابطهای وجود دارد یا خیر. نوآوری این طرح، توجه به تحمل پریشانی بهعنوان یک متغیر مستقل در کودکان دیابتی و نگاه کاربردی به نتایج بود؛ بهگونهای که یافتهها بتوانند بهطور مستقیم وارد فرآیند درمان و آموزش به والدین شوند.
رضایی تأکید کرد: یافتههای این پژوهش نشان داد هرچه کودک توان بیشتری برای تحمل احساسات منفی مانند اضطراب یا ترس داشته باشد، فشار روانی کمتری از بیماری تجربه میکند و این موضوع بهطور مستقیم بر روند درمان و تبعیت او از دستورات پزشکی اثر میگذارد.
وی خاطرنشان کرد: نتایج بهدستآمده میتواند مبنای طراحی مداخلات روانشناختی و آموزشی برای خانوادهها و تیم درمان باشد، با شناخت این ارتباط میتوان برنامههایی تدوین کرد که به والدین و پرستاران کمک کند تابآوری هیجانی کودک را افزایش دهند و علائم روانی را زودتر و مؤثرتر شناسایی و مدیریت کنند. این امر در نهایت میتواند به کاهش هزینههای درمان، بهبود کیفیت زندگی کودک و کاهش تنش در خانواده منجر شود.
این محقق دانشگاه علوم پزشکی زاهدان در بخش دیگری از سخنان خود به ضرورت حمایت بیشتر از پژوهشهای میانرشتهای در مرز سلامت جسم و روان اشاره کرد و گفت: انتظار ما از متولیان پژوهش این است که مطالعاتی که در نقطه تلاقی سلامت جسم و روان قرار دارند، جدیتر مورد حمایت قرار گیرند. متأسفانه بسیاری از منابع تحقیقاتی به پژوهشهای صرفاً زیستی اختصاص مییابد، در حالیکه روان کودکان به همان اندازه اهمیت دارد.
به گفته رضایی، این پژوهش اگرچه هنوز در مرحله اجرا و بهرهبرداری بالینی گسترده قرار نگرفته، اما نتایج آن میتواند پایهای ارزشمند برای طراحی مداخلات عملی در کلینیکها، آموزش هدفمند والدین و توانمندسازی تیمهای پرستاری در برخورد با ابعاد روانی دیابت کودکان باشد.
