به گزارش صراط به نقل از ایسنا، محققان حیوانات مجازیای را ایجاد کردند و آنها را در یک دنیای مصنوعی رها کردند و به آنها وظایفی در مورد نحوه پیمایش، اجتناب از موانع و یافتن غذا دادند.
محققان سوئدی این حیوانات مصنوعی را ایجاد کردند که به مرور زمان بینایی کارآمد را از ابتدا (از حساسیت به نور ساده تا توانایی تشخیص اشیاء) توسعه میدهند. این حیوانات مجازی بدون هیچ دستورالعملی، بینایی کارآمد پیدا کردند.
نتایج نشان میدهد که چگونه میتوان از هوش مصنوعی برای درک اسرار درونی تکامل استفاده کرد.
پروفسور دن-اریک نیلسون(Dan-Eric Nilsson)، محقق حسی و زیستشناس تکوینی در دانشگاه لوند(Lund) گفت: ما در ایجاد تکامل مصنوعی موفق شدهایم که همان نتایج زندگی واقعی را به دست میدهد. این اولین بار است که از هوش مصنوعی برای دنبال کردن چگونگی پیدایش یک سیستم بینایی کامل بدون دستور دادن به کامپیوتر برای چگونگی شکلگیری آن استفاده شده است.
ابداع حیوانات مجازی و رهاسازی آنها در یک دنیای مصنوعی
محققان خاطرنشان کردند که در کامپیوتر (دنیایی ساخته شده از کد) حیوانات مصنوعی کوچک در حال حرکت هستند. آنها نمیتوانند چیزی ببینند، اما نسل به نسل اتفاقی میافتد. حیوانات مصنوعی به نور واکنش نشان میدهند. آنها خود را جهتیابی میکنند و بعداً چشم پیدا میکنند.
محققان این حیوانات مجازی را خلق کردند و آنها را در یک دنیای مصنوعی رها کردند و به آنها وظایفی در مورد نحوه پیمایش، اجتناب از موانع و یافتن غذا دادند. هر نسل تغییرات کوچکی را نشان داد و درست مانند آنچه در طبیعت شاهد هستیم، آنهایی که بهترین عملکرد را داشتند، ویژگیهای خود را منتقل کردند. تفاوت این بود که همه اینها درون یک کامپیوتر اتفاق میافتاد و طبق یک بیانیه مطبوعاتی، بسیار سریعتر اتفاق میافتاد.
چشمها مانند موجودات واقعی رشد کردند
نیلسون گفت: شگفتانگیزترین جنبه این بود که چشمان کامپیوتری به همان روشی که در موجودات واقعی رشد میکردند، رشد کردند، حتی اگر محیطی که ما ایجاد کردیم بسیار ساده شده بود.
وی افزود: در طبیعت راهحلهای مختلفی برای دستیابی به بینایی وجود دارد. گیرندههای نوری پراکنده، چشمهای دوربینمانند و چشمهای مرکب. هر سه نوع در شبیهسازیهای کامپیوتری دیده شدند. انگار تکامل، آن را آشنا یافت و مسیرهای معمول خود را حتی در دنیای دیجیتال ما دنبال کرد.
ساختارهای ساده حساس به نور به چشمهای فعال تبدیل شدند
محققان نشان دادند که گام به گام، ساختارهای ساده حساس به نور به چشمهای فعال تبدیل شدند که به مغزهای اولیهای که میتوانند اطلاعات را تفسیر کنند، مرتبط هستند. برای محققان، این به معنای راهی کاملاً جدید برای پرداختن به سؤالات بزرگ در مورد فرگشت (تکامل) است. اینکه چرا مسیرهای خاصی را طی کرده است؟ چرا برخی از راهحلها بسیار رایج هستند، در حالی که برخی دیگر هرگز مطرح نمیشوند؟
این روش پتانسیلی بسیار فراتر از زیستشناسی تکوینی دارد. مهندسان میتوانند از همین اصول برای توسعه سیستمهای فنی قوی، کارآمد و سازگار استفاده کنند، درست مانند راهحلهای بیولوژیکی که اغلب چنین هستند.
محققان با مطالعه چگونگی حل مشکلات توسط تکامل، میتوانند یاد بگیرند که چگونه یک فناوری بسازند که در واقعیت بهتر عمل کند.
نیلسون در پایان گفت: این فقط آغاز ماجراست. با استفاده از هوش مصنوعی میتوانیم آیندههای تکاملی بالقوه را بررسی کنیم و ببینیم کدام راهحلها در گوشه و کنار منتظرند، خیلی قبل از اینکه خود طبیعت به آنها برسد.