صراط - مجله تایم نوشت: دیپلماسی "اوباما" در چیره شدن بر برنامه هسته ای ایران ناکام ماند و وی را واداشت تا در تعامل با ایران به سراغ رویکردهای سیاسی "بوش" که مبتنی بر اصل تحریم است، بازگردد.
به گزارش صراط ، هفته نامه تایم در پایگاه اینترنتی خود در روز چهارشنبه در تحلیلی پیرامون موضوع هسته ای ایران می نویسد: دولت "اوباما" در پی شکست رویکردش در تعامل و چیره شدن بر برنامه هسته ای ایران ، در هفته های پایانی سال 2009 همه عزم خود را برای جلب حمایت برای اعمال دور جدیدی از تحریمها علیه جمهوری اسلامی متمرکز کرده است .
در ادامه این تحلیل آمده است :
تصمیم ایران در رد پیشنهاد آمریکا و شرکایش ،امید به ثمربخش بودن دیپلماسی اوباما در قبال ایران را نقش بر آب کرد و وی را به بازگشت به رویکردهای دولت "بوش" مبتنی بر اصل تحریم ایران منتهی ساخت.
اين گزارش مي افزايد : اوباما از ابتدای مبارازت انتخاباتی ریاست جمهوری آمریکا همواره بر این عقیده بود که سیاست بوش در قبال ایران در بازداشتن این کشور از غنی سازی اورانیوم موفق نبوده است و او به سراغ راه حلهای دیگر خواهد رفت.
اوباما بابت این دیپلماسی تعامل هم در داخل و هم از خارج تحت فشار قرار داشت و در نتیجه پایان سال 2009 را آخرین مهلت برای پاسخگویی ایران به پیشنهاد غرب تعیین کرد.
حال که زمان بسرعت به پایان این مهلت نزدیک می شود ، ایران همچنان بر موضع خود در رد پیشنهاد ارسال اورانیوم به خارج از کشور ایستاده و بسیاری در واشنگتن متقاعد شده اند که سیاستهای اوباما در قبال ایران شکست خورده است.
"هیلاری کلینتون " وزیر خارجه آمریکا هفته گذشته با همین عقیده ابراز کرد: "فکر نمی کنم دیگر کسی تردید داشته باشد که رویکرد دسترسی و تعامل ما با ایران کمترین نتیجه مثبتی از سوی ایرانیها داشته است".
دولت اوباما در وضعیت بغرنج کنونی به صرافت افتاده است که برای اعمال فشار بر ایران برای تغییر در مواضع ، تحریمهای سخت تر را علیه آن رو کند.
این مبارزه جویی ایران است که واشنگتن را بر این موضع کشانده است.
چین ، روسیه و همسایگان کلیدی ایران معتقدند که این تحریمها فقط به زیان مردم عادی ایران خواهد بود، ضمن آن که تحریم فروش بنزین به ایران هم که اخیرا مجلس نمایندگان آمریکا آن را به تصویب رساند نیز به نظر نمی رسد فشار کافی برای تغییر رفتار ایران ایجاد کند.
دو عامل، اوباما را به سمت بازگشت به رویکرد سیاسی بوش سوق داد: یکی آشوبهای سیاسی داخلی ایران و دیگری نتیجه ندادن دیپلماسی اوباما برای تعیین مهلت برای ایران.
تهران تاکید می کند که پیشنهاد را بطور کامل رد نکرده است و بر این موضع پای می فشرد که اورانیوم را به قطعات کوچک تقسیم بندی شده به خارج ارسال کند، اما غرب همچنان بر موضع خود مبنی بر ارسال سه چهارم از اورانیوم تولید شده ایران به خارج ایستاده است .
غرب این هدف را دنبال می کند که انبارهای اورانیوم ایران را از مقدار مورد نیاز برای ساخت یک بمب اتم خالی کند.
"احمدی نژاد" و حاميانش این پیشنهاد غرب را موفقیتی برای خود رقم زدند و مدعی شدند که همین که غرب حق غنی سازی را برای ایران به رسمیت شناخته، خود یک موفقیت است .
اما غرب هرگز این موضوع را موفقتیی برای ایران نمی داند بلکه پیشنهاد را صرفا "گام نخست " برای پایان بخشیدن به کار غنی سازی در ایران دانسته است .
به گزارش صراط ، هفته نامه تایم در پایگاه اینترنتی خود در روز چهارشنبه در تحلیلی پیرامون موضوع هسته ای ایران می نویسد: دولت "اوباما" در پی شکست رویکردش در تعامل و چیره شدن بر برنامه هسته ای ایران ، در هفته های پایانی سال 2009 همه عزم خود را برای جلب حمایت برای اعمال دور جدیدی از تحریمها علیه جمهوری اسلامی متمرکز کرده است .
در ادامه این تحلیل آمده است :
تصمیم ایران در رد پیشنهاد آمریکا و شرکایش ،امید به ثمربخش بودن دیپلماسی اوباما در قبال ایران را نقش بر آب کرد و وی را به بازگشت به رویکردهای دولت "بوش" مبتنی بر اصل تحریم ایران منتهی ساخت.
اين گزارش مي افزايد : اوباما از ابتدای مبارازت انتخاباتی ریاست جمهوری آمریکا همواره بر این عقیده بود که سیاست بوش در قبال ایران در بازداشتن این کشور از غنی سازی اورانیوم موفق نبوده است و او به سراغ راه حلهای دیگر خواهد رفت.
اوباما بابت این دیپلماسی تعامل هم در داخل و هم از خارج تحت فشار قرار داشت و در نتیجه پایان سال 2009 را آخرین مهلت برای پاسخگویی ایران به پیشنهاد غرب تعیین کرد.
حال که زمان بسرعت به پایان این مهلت نزدیک می شود ، ایران همچنان بر موضع خود در رد پیشنهاد ارسال اورانیوم به خارج از کشور ایستاده و بسیاری در واشنگتن متقاعد شده اند که سیاستهای اوباما در قبال ایران شکست خورده است.
"هیلاری کلینتون " وزیر خارجه آمریکا هفته گذشته با همین عقیده ابراز کرد: "فکر نمی کنم دیگر کسی تردید داشته باشد که رویکرد دسترسی و تعامل ما با ایران کمترین نتیجه مثبتی از سوی ایرانیها داشته است".
دولت اوباما در وضعیت بغرنج کنونی به صرافت افتاده است که برای اعمال فشار بر ایران برای تغییر در مواضع ، تحریمهای سخت تر را علیه آن رو کند.
این مبارزه جویی ایران است که واشنگتن را بر این موضع کشانده است.
چین ، روسیه و همسایگان کلیدی ایران معتقدند که این تحریمها فقط به زیان مردم عادی ایران خواهد بود، ضمن آن که تحریم فروش بنزین به ایران هم که اخیرا مجلس نمایندگان آمریکا آن را به تصویب رساند نیز به نظر نمی رسد فشار کافی برای تغییر رفتار ایران ایجاد کند.
دو عامل، اوباما را به سمت بازگشت به رویکرد سیاسی بوش سوق داد: یکی آشوبهای سیاسی داخلی ایران و دیگری نتیجه ندادن دیپلماسی اوباما برای تعیین مهلت برای ایران.
تهران تاکید می کند که پیشنهاد را بطور کامل رد نکرده است و بر این موضع پای می فشرد که اورانیوم را به قطعات کوچک تقسیم بندی شده به خارج ارسال کند، اما غرب همچنان بر موضع خود مبنی بر ارسال سه چهارم از اورانیوم تولید شده ایران به خارج ایستاده است .
غرب این هدف را دنبال می کند که انبارهای اورانیوم ایران را از مقدار مورد نیاز برای ساخت یک بمب اتم خالی کند.
"احمدی نژاد" و حاميانش این پیشنهاد غرب را موفقیتی برای خود رقم زدند و مدعی شدند که همین که غرب حق غنی سازی را برای ایران به رسمیت شناخته، خود یک موفقیت است .
اما غرب هرگز این موضوع را موفقتیی برای ایران نمی داند بلکه پیشنهاد را صرفا "گام نخست " برای پایان بخشیدن به کار غنی سازی در ایران دانسته است .
تنها مشکل بر سر راه مذاکره کنندگان غربی این است که همه جناحهای سیاسی در ایران بر حق غنی سازی کشورشان مصرند.حتی كودتاي خياباني سبزها كه با تظاهرات خياباني حاميان مرتجع انقلاب 1979ناكام ماند هرگز نتوانست تاثیری بر مواضع هسته ای ایران داشته باشدفقط تنها اثرش کشاندن احمدی نژاد تندرو به پای میز مذاکره بوده است .
اوباما در مواجهه با همه این نظریه ها، در یک تا دو سال آینده باید تصمیم بگیرد که آیا دکمه "شروع مجدد" دیپلماسی را فشار دهد یا در برابر خواست بدبین ها تسلیم شود که می گویند: "یا بمب ایران ، یا بمباران ایران".
