شفاف : این روزها اما جوانان بیکار، تحصیل کردههای بیکار، کارگران بیکار، تعدیل نیرو و بیکاری کارمندان کم سابقه و حتی با سابقه، واژههای آشنایی برای افکار عمومی است.
کلماتی که با وجود وعدههای ایجاد ۵. ۲میلیون شغل و کنترل نرخ تورم، همچنان به قوت خود باقی هستند .با این وجود اما دولتی ها همواره از ایجاد اشتغال می گویند و آمارهای امیدوارکننده ارائه می دهند.
آمارهایی که با وضعیت جامعه و گلایه های بیکاری در هر شهر و استان سازگار نیست.کافی است گردشی در سطح کلانشهرها انجام داد تا جوانان بیکار را سرخیابان ها و کوچه ها مشاهده کرد.
در آخرین اظهارات درباره بیکاری و نرخ آن اما، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از سامان یافتن وضعیت اشتغال در کشور خبر داده و گفته:" وضعیت کشور از نظر اشتغال نسبت به سالهای گذشته شرایط مناسب تری دارد." تا در این روزهای گرانی که گلایه های بیکاری نیز بلند است دوباره یک مقام مسئول دولتی خبر از وضعیت مناسب اشتغال بدهد.
عبدالرضا شیخ الاسلامی که با پایگاه اطلاع رسانی دولت گفتگو می کرد، همچین گفت: برنامه پنجم تکلیف کرده تا پایان سال پنجم می بایستی نرخ بیکاری به 7 درصد برسد که انشاالله با برنامه های پیش رو به این رقم خواهیم رسید.
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در خصوص انتقادات مطرح شده مبنی بر عدم تحقق 2.5 میلیون شغل در سال گذشته گفت: قانون برنامه برای هر سال رقمی را مشخص نکرده که ما سالانه متعهد به انجام آن باشیم اما دولت با توجه به ظرفیتی که در کشور وجود داشت تصمیم گرفت تا به این رقم برسد ولی با وجود برخی موانع و مشکلات توانست به ایجاد 1.6 میلیون شغل دست یابد که این هم رقم بزرگی بود.
البته این اولین باری نیست که دولتی ها نبودن رقم و تاریخ دقیق در قانون را بهانه قرار می دهند.پیش از این نیز درماجرای اجرایی کردن فاز دوم هدفمندی یارنه ها که قرار بود بر طبق قانون خرداد ماه اجرایی شود، دبیر ستاد هدفمندی یارانهها با اعلام اینکه دولت برای اجرای گام دوم هدفمندی زمان تعیین نکرده بود، مباحث مطرحشده در مورد اجرای گام دوم هدفمندی مصادف با شروع خردادماه را گمانهزنی خواند تا تمامی اقدامات دولت که فریاد اعتراض مجلس هشتمیها را برانگیخت، برمبنای گمانه زنی باشد.
شیخ الاسلامی تاکید کرد: آنچه مهم است، این است که تمام منابع و ظرفیتها و حتی ارگانها بسیج شوند تا دولت را در تحقق اهداف اشتغالزایی حمایت و همراهی کنند که این یک برنامه و هدف ملی است نه اینکه با مخالفتها و مانع تراشی ها موجب یاس و ناامیدی شوند و دولت را در این مسیر تنها بگذارند.
اما وی هرگز نگفت که چطور باید آمارهای ضد و نقیض درباره بیکاری و اشتغال زایی دولت را پذیرفت و چگونه وقتی آمار درست ارائه نمی شود چگونه می توان از سایر نهاد ها توقع کمک داشت؟
گفتنی است، در حالی که محمود احمدینژاد در فروردین ماه امسال در خبری "خوشحالکننده" خبر از تایید قطعی یک میلیون و 600 هزار شغل جدید در سال 90 داده بود،آخرین گزارش مركز آماراما نشان میداد كه در سال 90 تنها 400 هزار شغل جدید ایجاد شده است!
نتایج گزارشهای ارائه شده از سوی مركز آمار ایران نشان میداد كه تعداد بیكاران در كشور صرفا از ۳.۲ میلیون نفر در سال ۸۹ به ۲.۸ میلیون نفر در سال ۹۰ تقلیل یافته است.
بر اساس آمار رسمی ارائه شده از سوی مرکز آمار ایران، دولت در سال 90 صرفا موفق به ایجاد 400 هزار شغل جدید شده و در این آمار خبری از تحقق 2.5 میلیون شغل وعده داده شده که به گفته آقای احمدی نژاد بیش از یک میلیون و 600 هزار شغل آن هم تایید شده، نیست.
کلماتی که با وجود وعدههای ایجاد ۵. ۲میلیون شغل و کنترل نرخ تورم، همچنان به قوت خود باقی هستند .با این وجود اما دولتی ها همواره از ایجاد اشتغال می گویند و آمارهای امیدوارکننده ارائه می دهند.
آمارهایی که با وضعیت جامعه و گلایه های بیکاری در هر شهر و استان سازگار نیست.کافی است گردشی در سطح کلانشهرها انجام داد تا جوانان بیکار را سرخیابان ها و کوچه ها مشاهده کرد.
در آخرین اظهارات درباره بیکاری و نرخ آن اما، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از سامان یافتن وضعیت اشتغال در کشور خبر داده و گفته:" وضعیت کشور از نظر اشتغال نسبت به سالهای گذشته شرایط مناسب تری دارد." تا در این روزهای گرانی که گلایه های بیکاری نیز بلند است دوباره یک مقام مسئول دولتی خبر از وضعیت مناسب اشتغال بدهد.
عبدالرضا شیخ الاسلامی که با پایگاه اطلاع رسانی دولت گفتگو می کرد، همچین گفت: برنامه پنجم تکلیف کرده تا پایان سال پنجم می بایستی نرخ بیکاری به 7 درصد برسد که انشاالله با برنامه های پیش رو به این رقم خواهیم رسید.
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در خصوص انتقادات مطرح شده مبنی بر عدم تحقق 2.5 میلیون شغل در سال گذشته گفت: قانون برنامه برای هر سال رقمی را مشخص نکرده که ما سالانه متعهد به انجام آن باشیم اما دولت با توجه به ظرفیتی که در کشور وجود داشت تصمیم گرفت تا به این رقم برسد ولی با وجود برخی موانع و مشکلات توانست به ایجاد 1.6 میلیون شغل دست یابد که این هم رقم بزرگی بود.
البته این اولین باری نیست که دولتی ها نبودن رقم و تاریخ دقیق در قانون را بهانه قرار می دهند.پیش از این نیز درماجرای اجرایی کردن فاز دوم هدفمندی یارنه ها که قرار بود بر طبق قانون خرداد ماه اجرایی شود، دبیر ستاد هدفمندی یارانهها با اعلام اینکه دولت برای اجرای گام دوم هدفمندی زمان تعیین نکرده بود، مباحث مطرحشده در مورد اجرای گام دوم هدفمندی مصادف با شروع خردادماه را گمانهزنی خواند تا تمامی اقدامات دولت که فریاد اعتراض مجلس هشتمیها را برانگیخت، برمبنای گمانه زنی باشد.
شیخ الاسلامی تاکید کرد: آنچه مهم است، این است که تمام منابع و ظرفیتها و حتی ارگانها بسیج شوند تا دولت را در تحقق اهداف اشتغالزایی حمایت و همراهی کنند که این یک برنامه و هدف ملی است نه اینکه با مخالفتها و مانع تراشی ها موجب یاس و ناامیدی شوند و دولت را در این مسیر تنها بگذارند.
اما وی هرگز نگفت که چطور باید آمارهای ضد و نقیض درباره بیکاری و اشتغال زایی دولت را پذیرفت و چگونه وقتی آمار درست ارائه نمی شود چگونه می توان از سایر نهاد ها توقع کمک داشت؟
گفتنی است، در حالی که محمود احمدینژاد در فروردین ماه امسال در خبری "خوشحالکننده" خبر از تایید قطعی یک میلیون و 600 هزار شغل جدید در سال 90 داده بود،آخرین گزارش مركز آماراما نشان میداد كه در سال 90 تنها 400 هزار شغل جدید ایجاد شده است!
نتایج گزارشهای ارائه شده از سوی مركز آمار ایران نشان میداد كه تعداد بیكاران در كشور صرفا از ۳.۲ میلیون نفر در سال ۸۹ به ۲.۸ میلیون نفر در سال ۹۰ تقلیل یافته است.
بر اساس آمار رسمی ارائه شده از سوی مرکز آمار ایران، دولت در سال 90 صرفا موفق به ایجاد 400 هزار شغل جدید شده و در این آمار خبری از تحقق 2.5 میلیون شغل وعده داده شده که به گفته آقای احمدی نژاد بیش از یک میلیون و 600 هزار شغل آن هم تایید شده، نیست.
به اقای وزیر بگوئید مشکل فقط بیکاری نیست چرا که الان کسانی که روزانه 10 ساعت کار میکنند هم دچار مشکل هستند و حقوق دریافتی کفاف زندگی معمولی را نمی دهد یعنی الان افراد شاغل هم با این حقوق دریافتی مشکل دارند .حقوق کارگران را کم اعلام می کنند تا مثلا تورم ایجاد نشود ولی تورم هر روز باقدرت تر از قبل کمر مارا می شکند .اقایان به فکر شاغلین هم باشند تا کی کارگر باید هم کار بکند هم از لحاظ معیشتی با هزار مشکل مواجه باشد ؟؟؟ایا حمایت از کار و سرمایه ایرانی بدون حمایت از کارگر ایرانی ممکن است و معنی دارد ؟؟