قلاده اي براي نفس

ابليس مي آيد سراغت تا اسب رام شده را رَم دهد!

جهاد اكبر، بيشتر بودنِ ارزشش به دليل سخت بودنش است.صحنه ي جهاد اكبر سنگر ندارد، خاكريز هم ندارد، تمام عرصه ي نبردت در وجود خودت خلاصه ميشود، تو بايد با خودت كنار بيايي، كنار كه نه، بايد شكستش دهي، بايد پوزه اش را به خاك بمالي، اگر فائز شدي به شكست دادن او مسرور نباش، تو فقط بايد شكرگزاري كني خدا را كه از شر اين نفس دون، راحت شده اي، همين كافي است، كه بداني در اين جاده بدون خدا، هشتَت گرو نُهت است، ميماني، نه وسط جاده، بلكه همين اول راه، مثل اينكه با دست خالي ميروي به مقابل يك دشمن كه تا بُن دندان مسلح است، و خيلي ماهر، ميخواهت كه زمينت بزند، نيست و نابودت كند، شش دانگ حواست را جمع كن، كه صلح براي دشمناني است كه طرفين جنگ از موضعشان كوتاه بيايند، ولي دشمني كه در وجود خود ماست خيلي خونخوارتر از اين كوتاه آمدن هاست، كمترين خواسته اش به ذلت كشيدنت است، خوار كردنت است، ميخواهد بدون چونُ چرا، بدون معطلي، در هر مقامي، در هر لباسي كه باشي، مسلمان باشي يا مؤمن، مقابلش زانو بزني، مؤمن كه باشي كارت زار است، افسار را كه به دهن اسب سركش زدي تازه كارت براي سوار شدن آغاز ميشود، سوار كه شدي خيلي بايد قُرص بنشيني تا جفتكهايش زمينت نزند، وقتي كه رام شد تازه يكي به اسم ابليس مي آيد سراغت تا اسب رام شده را رَم دهد!،

خوب يادم است توي محله يمان، وقتي را كه تيم مقابل را دست كم گرفتيم و باختيم قافيه را...!