غزل...

باران ! نگاهی کن به این جاده که مدت هاست

خشکی غربت های گامش هر قدم با ماست

دیشب دوباره خواب دیده رود پر آبی است

در آرزو ی ما شدن با آبی دریاست

فرقی میان رود و جاده نیست وقتی که

شوق گذشتن از خطر در جانشان پیداست

دریا شوی یا جاده باشی صخره بسیار است

از لا به لای صخره ها جاری شدن زیباست

خورشید امید دلت هرصبح می تابد

هر جا دلت باشد بهار بودنت آنجاست