به گزارش سرویس وبلاگ صراط ،غلامعلی نسائی در وبلاگ دوران رنج نوشته است:
خدایا؛ از این که تو را ناراحت کردم؛
واقعا شرمنده ام.
از این که خشمگین ات کردم؛
قلباً متاسفم؛
از این که وقتی دلم می گیرد؛
وقتی دردهای ام شدید می شود؛
دست های دلم را این طرف و آن طرف؛
آویزان می کنم؛
باور کنید،
خیلی غمگین ام؛
آخه چرا وقتی تو را دارم،
سرک می کشم توی قلب این و آن،
این همه بن بست،
می زنم جاده خاکی.
این همه تخته سنگ که وقتی با کله می خورم به آن باز،
دنبال تسکین دردهایم محتاج این و آن؛
عجب بنده بدی هستم؛
من،
دستم را می گیری،
فرار می کنم،
دلداری ام میدهی،
بی محلی ات می کنم،
قرار می گذاری،
گوشی دلم را بد می گذارم.
گوشی دلم را بر می دارم.
زنگ می زنم. جواب میدهی. خط فیکس.
تا این رابطه برقرار می شود.
این شیطان لعنتی.
باز با نیرنگی
دیگر،
ب وقققققققق...
میگم؛
خدا جون ؛ گوشی را نگه دار پشت خطی دارم؛ وووو
ته قصه ام ....