اصرار به نشستن بر صندلی ریاست و جاخالی مشوقین سابق!

به گزارش سرویس سیاسی صراط، آنچه که هفته گذشته با رای نمایندگان مشخص شد در واقع پایانی بود بر هفته ها کش و قوس و درگیری کاذب برای انتخاب رئیس مجلسی که بر خلاف همه دوره های قبلی کار انتخابش این بار به بیرون از درب های ساختمان هرمی شکل بهارستان کشیده شده و روزهای متعددی بود که فضای سیاسی و رسانه ای کشور را درگیر خود کرد. در این میان اما شاید هیچ کس به اندازه غلامعلی حداد عادل همه اعتبار و جایگاهش را خرج کرسی شماره یک خانه ملت نکرد حتی حامیان سر سخت وی مانند زاکانی، آقاتهرانی و ...  هم به این اندازه خود را به آب و آتش نزدند . مرد شماره یک کمیسیون فرهنگی مجلس که در مجلس هشتم نتوانسته بود جایگاه ریاست خود را تثبیت کند به نوعی به سکوت سیاسی دست زده و به یکی از کم کارترین و منفعل ترین نمایندگان دوره هشتم مبدل شده بود. سه بار نطق در طول چهار سال و همچنین تصویب تنها دو طرح از سوی کمیسیون مطبوع وی در مدت فعالیت پارلمان هشتم خود گویای این امر است. اما به دست آوردن بیش از یک میلیون رای در انتخابات نهمین دوره مجلس حدادعادل را برآن داشت که باز ریاست قوه مقننه را در سر بپروراند و البته در این راه دوستان و همفکران وی از هر دو جبهه اصولگرایی بیشترین نقش را داشتند.

در روزهای بعد از 12 اسفند 90 تا بعد از 15 اردیبهشت 91 حدادعادل در تلاشی سرازیر همه ظرفیت های رسانه ای، سیاسی و حتی اجتماعی خود را بسیج کرد که بتواند دوباره صندلی صدر مجلس را به دست آورد ، اما نمایندگانی که تصمیم خود را گرفته بودند بدون در نظر گرفتن این هیاهو در هر دو انتخابات موقت و دایم با اکثریت قابل توجه آرا رای به اداره مدیریت لاریجانی دادند.

آنکه حداد عادل را از یک چهره علمی و فرهنگی به شخصیتی قابل احترام به فردی تقلیل داد که برای بست ریاست به هر دری می زند و اگر به آن هم نرسد شاید به مانند مجلس هشتم به قهر خود ادامه دهد، واگذار کردن خود به افرادی بود که امتحانشان را در خود خواهی های سیاسی پس داده بودند . حداد عادل که اکنون چهارمین مرتبه است که به نمایندگی از مردم تهران به مجلس می رود چرا با وجود شکست در انتخابات هیئت رئیسه موقت و اعلام عدم کاندیداتوری برای رسیدن به ریاست دائم مجلس نهم، باز هم در روز برگزاری انتخابات هیئت رئیسه دائم خود را در معرض رای نمایندگان قرار داد؟ به راستی کاهش رای وی در مرحله انتخاب هیئت رئیسه دائم در خور شان و شخصیت والای این ادیب آرام مجلس بود؟ آیا مشاوران و نزدیکان دکتر حدادعادل به وی گوشزد نکردند که با این اقدامات و تحرکات ویژه برای رسیدن به ریاست دائم  ابزار دستی برای پیشبرد اهداف کسانی شده است که می خواهند از مدیریت حداد به نتیجه های دلخواه خود برسند.

آیا دکتر حدادعادل نمی داند آنانکه تا دیروز دائما در گوش وی سودای ریاست مجلس نهم را تقویت کرده و خود و رسانه هایشان از هیچ کوششی برای تحریک ایشان کوتاهی نکردند، امروز برای ورود به بهترین کمیسیون های مجلس چه لابی هایی که با برخی مخالفان دیروز خود نمی کنند؟!

عملکرد سوال برانگیز رئیس سابق کمیسیون فرهنگی در رسیدن به جایگاه اول مجلس نهم باعث شد تا عناصر نفوذی و رسانه های ضد انقلاب تعابیر ناجوانمردانه ای را علیه وی به کار ببرند . برخی از سیر نزولی محبوبیت و جایگاه سیاسی دکتر غلامعلی حدادعادل سخن به میان آورده و برخی دیگر عدم موفقیت در رسیدن به ریاست مجلس با وجود دوبار کاندیداتوری و نیز کاهش آرای حداد در انتخابات هیئت رئیسه دائم نسبت به هیئت رئیسه موقت را تیر خلاص سقوط سیاسی حداد عادل عنوان کرده و آنرا به ماجرای ورود وی به عزل مرتضوی و یا عملکردش در سرلیستی جبهه متحد اصولگرایان و یا عملکردش در مجلس هشتم پیوند زدند .

بی شک آنچه این روزها بیش از گدشته احساس می شود تقویت شاکله مجلس و کمیسیون های تشکیل شده در مجلس نهم است . این روزها احتمالا دکتر حدادعادل به ریاست یکی از کمیسیون های مهم مجلس رسیده و در ادامه راه اثرگذاری بیش از پیس وی را نظاره گر خواهیم بود .