شبي مهتابي كه خرمشهر آخرين نفس هاي آزادي را مي كشيد. اين قضيه دستور تخليه شهر موضوع كوچكي نيست و مسئوليت آن با شخصي است كه اين فرمان را صادر كرده است. هر مقام مملكتي كه چنين دستوري را صادر كرده، مسئول است. در قبال تاريخ و خون به ناحق ريخته بچه هاي شهر ما مسئول است.
الان شهر ما را گرفته اند. چند روزي است در انتظار آنيم كه فرمان بدهند و طبق يك نظم خاصي برويم و شهر را آزاد كنيم. مطمئناً ما شهر را آزاد مي كنيم. دشمن در خانه ماست و اين حق ماست كه دشمن را از خانه مان بيرون كنيم. هدف ما آزادي خرمشهر، كه اكنون در اشغال دشمن است، نيست. ما با جهان اسلام كار داريم و هدفمان اين است كه دنيا را آزاد كنيم. اگر ما عرضه اين را نداشته باشيم كه يك شهر را آزاد كنيم، شهري كه خانه و زندگي ما در آن است و سال ها در آن جا رشد كرده و بزرگ شده ايم و مردم با هم پيوند ها داشته و زندگي ها كرده اند، مطمئناً نمي توانيم بيت المقدس را آزاد كنيم. هدف اصلي ما آزادي بيت المقدس است.
ما مي خواهيم عراق را نجات بدهيم، به يمن برويم و آن جا را نجات بدهيم، لبنان را مي خواهيم آزاد كنيم. اردن را كه پشتيبان صدام است، مي خواهيم آزاد كنيم. اگر ما شهر كوچكي مثل خرمشهر را نتوانيم آزاد كنيم، چطور مي خواهيم ديگر كشورهاي اسلامي را آزاد بكنيم؟
اين ها ميدان هاي آزمايشي است كه خدا براي ما قرار داده است. اگر ما در اين ميدان پيروز شديم. در ميدان هاي بزرگ تر بعدي هم مي توانيم پيروز شويم. لشكري كه آمده و شهر را گرفته و مي خواهد ديگر شهرهاي ما را هم بگيرد، در عمل ثابت كرده كه ترسو و بزدل هم هست. بزدلي دشمن را بچه هاي خرمشهري در سي و پنج روز مقاومت به خود عراقي ها هم ثابت كردند. اين امري است كه خود صدام حسين در مصاحبه با راديو بي. بي. سي. به آن اعتراف كرده است. دشمن آمده است كه بماند. اين را روي ديوارهاي شهر ما نوشته است . بدون شرم نوشته اند: «ما آمده ايم بمانيم» اما بچه هاي خرمشهري به دشمن ثابت خواهند كرد كه ترسو و بزدل تر از آن است كه بتواند در مقابل ما مقاومت كند . قسم به خون سرخ شهداي شهرمان، ما بالاخره روزي خرمشهر را آزاد خواهيم كرد. روزي كه همين روزهاست و زياد دور نيست.
خرمشهر! آغوش بازكن! فرزندانت در راه اند.
متن بالا دست نوشته ای است از شهيد بهروز مرادی است که به حق وی را بايد قلم سرخ مقاومت خرمشهر ناميد.
وی در اول دی ماه 1335 در خرمشهر و در خانواده ای اصفهانی
متولد شد. تحصیلاتش را در خرمشهر شروع کرد و در مدرسه بازرگانی کوروش کبیر
با شهید محمد جهان آرا همکلاس بود. پس از آن به عنوان معلم آغاز به کار
کرد.
بهروز به همراه سایر بچه های خرمشهر در جریان پیروزی انقلاب و بعد از آن در برابر قائله ی خلق عرب فعالیت می کند و با شروع جنگ تحمیلی به جبهه می رود. آنچنان که از میان خاطرات خرمشهر بر می آید بهروز را می توان جزء نفراتی دانست که تا آخرین لحظات در برابر سقوط خرمشهر مقاومت می کنند.
او در سال 1364 در رشته ی صنایع دستی در دانشگاه پردیس اصفهان مشغول تحصیل می شود و قبل از پایان تحصیلاتش در چهارم خرداد 1367 در منطقه ی شلمچه به شهادت می رسد.
بهروز می گفت: «جمعیت خرمشهر سی و شش میلیون نفر است.» و او نه فرزند خرمشهر، که برادر مهربان همه ی ماست کسی که نامش در کنار شهیدانی چون محمد جهان آرا، احمد شوش، بهنام محمدی، امیر رفیعی، محمدرضا دشتی رسول نورانی، اکبر رنجبر، رضا دشتی، محمود ربیعی، جمشید برون و... و همه بچه های خرمشهر به یادمان می آورد که روزی روزگاری قرار بود خرمشهر برای ایرانی ها نباشد.
از راست : محمد بانکی، فریدون خزایی ، سردار بهروز مرادی ، علی مشهدی
از راست: سردار بهروز مرادی ، سردار اسد الله ناصح
خدا لعنت کتد دورویان خاین را تا روز موعود
بهروز زاده خرمشهر ونخلی تنومند از نخلستان شیران خرمشهر
شهر من فراموشت نخواهد کرد
يا علي