کاش یاغی ذره ای احساس داشت
احترام باغبان و یاس داشت
کاش زهرا پشت در تنها نبود
مادر سادات هم عباس داشت
یاعلی اینها که بسوی خانه ام تاخته اند
اینها که مرا به گریه انداخته اند
با چادر و چوبه های بیت الاحزان
از بغض تو مشعل همگی ساخته اند
فاطمیه آمدوآن همدم ومونس کجاست؛
شمع می پرسد زپروانه گل نرگس کجاست؛
در عزای مادرت یابن الحسن یکدم بیا؛
تا نپرسنداین جماعت ، بانی مجلس کجاست
دست این مرد نمک داشت؟ نداشت
چهره یاس کتک داشت؟ نداشت
در ساحل عزای تو پهلو گرفته ایم
سنگین به موج های بلا سینه می زنیم
از کوچه ها مپرس چه بر چشم ما گذشت
از شعله ها بپرس چرا سینه می زنیم
دنیا بدون فاطمه دنیا نمی شود
یک مدتی است بغض علی وا نمی شود
یاس کبود پیش تو خار است فاطمه(س)
نامت گل همیشه بهار است فاطمه (س)
ایستادم به نوک پنجه پا
اما حیف
دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد…
ازگریه ی عرش آسمان دریا شد
یک قطره چکید و مثل عاشورا شد
با شال عزا مرد غریبی میگفت
ایام عزای مادرم زهرا شد
آنان که بر این خانه هجوم آوردند
در خاک نهال کینه را پروردند
در کعبه علی شکسته بتها شان را
اکنون به در خانه تلافی کردند
چه حالی داده دل را دست مادر
که می شستی زدنیا دست مادر
از آن سیلی مگر چشمت نمی دید
که می جستی مرا با دست مادر
آه زهرا تا ابد جاری بُوَد
دست مولا تشنه یاری بُوَد
چون علی شد بی کس و بی هم نفس
گفت یا زینب به فریادم برس
دانی که چرا سرشک مانوس علیست؟
یا آه چرا به سینه محبوس علیست؟
یک مرد نبود تا بگوید نامرد
این زن که تو میزنیش ناموس علیست
یا امیر المؤمنین روحی فداک
آسمان را دفن کردی زیر خاک ؟
آه را در دل نهان کردی چرا ؟
ماه را در گل نهان کردی چرا ؟
یا علی جان تربت زهرا کجاست ؟
یادگار غربت زهرا کجاست ؟
خون است که روی خاک خشت افتاده است
داغ است به قلب سر نوشت افتاده است
خیزید و فرشته را به بیرون ببرید
آتش به در باغ بهشت افتاده است
یتیمان جز دو چشم تر ندارند
به غیر از خاک غم بر سر ندارند
چو مادر مرده ها باید فغان کرد
که طفلان علی مادر ندارند
در زیر لگد دو چشم من سوی تو بود
گیسوم پریشان تو و موی تو بود
با پهلوی بشکسته تو دیدی حیدر
زهرا همه جا همیشه پهلوی تو بود
عمریست دلم گشته هلاکت زهرا
دست من و آن دامن پاکت زهرا
بنما کرمی که بار دیگر ای گل
صورت بنهم به روی خاکت زهرا
یا رب به میان شعله وآتش و دود
بگرفته فلک ز دست من بود و نبود
با ضرب لگد پهلوی یارم بشکست
پوشیده دو دیده از جهان یاس کبود
آمد کنار بستر زهرا علی نشست
آهی کشید و آینه اش را نگاه کرد
خورشید آسمان ولایتِ ستاره ریخت
تا یک نگه به هالۀ اطراف ماه کرد
گفت : ان سیاه دل که به تو راه را گرفت
روی تُرا ، نه – روز علی را سیاه کرد
آب ، بسوزد دلت
خاک ، شود خاک عزا بر سرت
باد ، پریشان شوی
چشم ! الهی که بباری فقط
پیش نگاه شما ، … مادر خورشید سوخت
به خانه ای که شکسته درش ، دری بزنیم
شنیده ام که در این روزها علی تنهاست
بیا به خانه بی فاطمه سری بزنیم !
شهادت جانسوز بزرگ بانوی اسلام بر همه مسلمانان جهان تسلیت باد .
حق یار