دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش بیچاره ندانست که یارش سفری بود(۱)
بانو!
می دانم چون منی را اجازت مصاحبت شما نیست اما بیکرانگی بزرگواریتان چنین جسارتی را به من داده است.
بانو!
در بیچارگی ما همین بس که جز غم شما و فرزندانتان، غم های خودمان را در دل داریم.
در بی لیاقتی ما همین بس که مزارتان را از ما پنهان کردید.
بانو!
می دانم که اگر هستم و نفس می کشم به خاطر این است که خدا می خواست شما باشید که "طفیل هستی عشقند آدمی و پری"(۲). می دانم که نسبت به پروردگارم سرکش و گستاخ بوده ام که "ان الانسان لربه لکنود و انه علی ذلک لشهید"(۳). می دانم که اگر "ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند"(۴) فقط و فقط برای خاطر وجود گل نازنین شماست که "چون کاینات جمله به بوی تو زنده اند ای آفتاب سایه زما بر مدارهم"(۵) می دانم که اگر خدا ما را به خاطر گناهانمان عذاب نمی کند به خاطر حضور فرزند پاک شما در میان ماست که "و ما کان الله لیعذبهم و انت فیهم"(۶)
اما
نمی دانم حضرت امیر بعد از شما چگونه نفس می کشیدند که "اوقات خوش آن بود که با دوست بسر رفت باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود"(۷) اما چرا می دانم: شما دوست بودید اما دوست تر ذات فناناپذیر باری تعالی است که" الذین امنوا اشد حبا لله"(۸) و حضرت امیر واقعا ایمان آورده بودند.
بانو!
برای این کمترین دعا کنید که روز قیامت جزو کسانی نباشد که حضرت دوست با آن ها حرف نخواهد زد و نگاهشان نخواهد کرد"لا یکلمهم ا... و لا ینظر الیهم یوم القیامه"(۹)) که حسرت این بی محلی مرا آتش خواهد زد که "طوطیان در شکرستان کامرانی می کنند وز تحسر دست بر سر می زند مسکین مگس"(۱۰)
تنها تحفه خالص و زلال، اشک هایم هستند که باارزشترین داراییم در این سرای پست و دون هستند که می توانم تقدیمتان کنم. می دانم مرا راهی به آستان شما نیست اما در خیالم تقدیمتان می کنم.
پی نوشت:
۱دیوان حضرت حافظ غزل ۲۱۶
۲ دیوان حضرت حافظ غزل ۴۵۲
۳ قران کریم صفحه ۵۹۹
۴ گلستان سعدی دیباچه
۵ دیوان حضرت حافظ غزل ۳۶۲
۶ قران کریم صفحه ۱۸۰
۷ دیوان حضرت حافظ غزل ۲۱۶
۸ قران کریم صفحه ۲۵
۹ قران کریم صفحه ۵۹
۱۰ دیوان حضرت حافظ غزل ۲۶۷