فرمان جهاد 253 روز پیش صادر شده است و امروز من و تو آرام و ساکن نشسته ایم و در تاریکی اتاق به یکدیگر نگاه می کنیم. بارها و بارها گفته ایم اگر در کربلا بودیم اِل می کردیم و بِل می کردیم. اما باید بدانیم امروز کربلاست و شب عاشورا؛ قدم از قدمی هم برنداشته ایم. هیچ حرکتی نکرده ایم برای لبیک گفتن به فرمان جهاد حسین زمان.
پیراهن مشکی محرم و دسته عزاداری و هیئت و سینه زنی در جای خود خوب است. پس لبیک به فرمان جهاد چه میشود؟ 253 روز سکوت را می سنجند یا بر سینه بی بصیرتی کوبیدن هایمان را به رخ مان می کشند. اگر می خواهی در سپاه حسین بمانی، اگر در تاریکی خیمه از سپاه حسین خارج نمی شوی، اگر فریاد ولایتمداری سر می دهی، باید در عمل نشان دهی. باید حرکت کنی. باید پاسخ داشته باشی برای لبیک نگفتن به فرمان حسین.
253 روز می گذرد از فرمان «جهاد اقتصادی» اما همچنان در پیچ و خم ولایتمداری مانده ایم. ولایتمداری نشستن بر سر سفره حسین نیست، ولایتمداری عکس حسین را در دست گرفتن و با پیراهن مشکی برعکس حسین راه رفتن نیست. ولایتمداری ارتزاق از بیت المال و بسنده کردن به چاپ چند بنر برای جهاد اقتصادی نیست. ولایت مداری تابع محض ولایت بودن است حتی اگر پیراهن سفید بر تن کنی در ظهر عاشورا؛ ترجیح داده می شوی بر کسی که در ظهر عاشورا با پیراهن مشکی ریاکارانه اشک میریزد و فرمان رهبر را زیر پا می گذارد.
پس به پا خیز. فرصت زیادی نداری. تنها 103 روز وقت داری برای لبیک کن به فرمان ولی، به فرمان علی. هنوز چراغ ها خاموش است. به گونه ای عمل کن که اگر پس از 103 روز چراغ ها را روشن کردند شرمنده علی نشوی. به گونه ای عمل کن که پس از روشن شدن چراغ جای خالی اعمال انجام نداده ات خود نمایی نکند در برابر دیدگان حسین.
په پا خیز و به فرمان جهاد ولی یک لبیک به بلندای فریاد زینب از تلّ زینبیه بگو. لبیکی بگو که سربلند ات کند در برابر ولی، نه سرافکنده!