به گزارش سرویس وبلاگ صراط عباس تهرانی در وبلاگ هر روز نوشتهاي من نوشت:
وقتي فشارهاي حاصل از زندگي روزانه از من ما يك انسان نامتعارف ميسازد آنجا دلها در گير قصاوت ناشي از تنهائي است نه آن كه من درگير آن بودن را خود انتخاب كرده باشم ! وقتي اتفاقي مي افتد علل و عواملي وجود دارد كه ما را به آن سوق داده و صرفا بنا بر داشتن انگيزه هاست كه انسان به كشتن انسان ديگر دست خواهد زد و اگر ما قرار را بر كشتن براي كشتن قرار دهيم تمام آن انسانها كه از درد ناشي از پرواز پدر به تنگ آمده اند نيز در جايگاهي خواهند بود به شكل قاتلان پدران خويش چرا كه رشد نمودن در جامعه اي كه حاصل ضرب نداشتن و بيسواديش مساوي با كشتن خواهد شد هرگز به درد تربيت نخواهد خورد و صرفا با ساختن صحنه هاي منزجر كننده اي چون قرار دادن جاني با فرزند مقتول به چيزي نخواهيم رسيد جز حس نفرت و چر خه معيوب كشتن براي كشتن.كسي به دنبال معلول همه آنچه به بيست روز قبل متصل گشته نيست همه فقط و فقط به دنبال يك قاتل يك شريك جرم وهزاران جواب براي سوالات خود و نوشتن هستند چه كسي بار گناهي چون كشتن نفس انساني را خواهد كشيد جز خود ! ساختن و پرداختن به جنايت و نشاندن جاني در مقابل ديدگان هزاران نفر به هيچ درد نخواهد خورد مگر بيشتر شدن جنايت و بدتر شدن شرايط اگر اينچنين خوب ميبود ما نبايد شاهد اينچنين تكرار هائي در صفحات حوادث روزنامه ها بوده باشيم. برنامه اي كه قرار است شوك بيافريند خود مشكوك ساخته ميشود خودش به تو القا ميكند كه فرزندان ما حاصل تربيت ما هستند و خودش در نقد بزرگسالان دست نوازش بر كودكي ميكشد كه دست بر قضا با قاتل پدر خويش روبروست! و من بيشتر از آن كه دلم براي اشك هاي مادران و فرزندان و همسران و..... بسوزد به حال جامعه خود به حال آن انسان كه براي فقط داشتن حق طبيعي خود دست به جنايت زده خواهد سوخت اين است حاصل فكر ما و بسته شدن ديدگان انسانها و كشيدن ماشه براي گرفتن حقي كه هيچ انسان به تنهائي از ما اخذ نكرده اين جامعه من است كه مرا قاتل پرورش داد! به اميد رهائي از چنگ نداشتن دانش كافي و پي بردن به حقوق يك انسان و احترام به نفس انساني و دست شستن از جنايت براي به دست آوردن ....