به گزارش سرویس وبلاگ صراط علی شاهرخ در وبلاگ
حامی ولایت نوشت:
زمانی که می خواهیم در مورد موضوعات سیاسی با افرادی در دانشگاه ،محله،محل کار و فامیل که از دوستان ما هستند و مسلمان هم هستند بحث و مناظره در می گیرد ناخود آگاه بحث به موضوعات کلامی و یا فلسفی کشیده می شود.یکی می گود من مسلمانم اما با این دلیل و این دلیل لیبرال دموکراسی بهترین حکومت است. یکی دیگر می گوید نباید حکومت اسلامی داشته باشیم بلکه باید حکومت مسلمانان داشته باشیم. یکی دیگر دموکرات است و ...... . توجه کنید این ها مسلمانند و به جای این که از اسلام و حکومت و احکام آن دفاع کنند همان حرف نا مسلمانان وغیر و ضد اسلامی را بر زبان جاری می کنند. آن هم با دلایل و براهین!!اما دلایل و براهین نادرست.در این بین ما بچه حزب اللهی ها که خدا محور هستیم یه جوری دشمن یا مخالف درجه یک همه این دوستان اومانیسمی مان هستیم. آنها اساسا ممکن است حتی اسلام را به عنوان بهترین دین قبول داشته باشند اما به دلایل مختلف مثل این که در زمان غیبت دین از سیاست جداست چون حکومت در دست معصوم نیست و یا دین موضوعی فردی است و نباید آن را در موضوعات اجتماعی دخالت دهیم، همگی شان با هم علیه ما متحد می شوند.البته بگذریم از این که این ها در خود اسلام مشکل دارن و نه با حکومت دینی . اگر به واقع به خدا ایمان آورده بودند هیچ گاه در مقابل احکام اقتصادی ، سیاسی ، امنیتی، فرهنگی ، قضایی و اجتماعی و ... خدا نمی ایستادند.اسلام هم چنین ساختار حکومتی واضحی دارد که در بطن قرآن قابل استنباط است. خوب زمانی که بحث به این جا ها رسید وقتی می گوییم مقام معظم رهبری نایب عام امام زمان است یه جوری نگاهمان می کنند که انگار داریم کفر می گیم. از ما دلیل می خواهند و می گویند که امام زمان کجا گفته که (امام) خامنه ای نایب من است! هرچه می گوییم که این آقا نایب عام است و نایب عام یعنی کسی که امام معصوم ویژگی های او را بیان کرده و مصداق آن را به فقها و عالمان دینی واگذار کرده انگار نه انگار. از آنجا که رکن مشروعیت حرکت سیاسی حزب الهی ها منتصب به امام معصوم و به التبع به رسول الله و خداست من بر آن شدم تا مقبوله عمر بن حنظله که یکی از اساسی ترین دلایل ما بر ولایت مطلقه فقیه است را بیان کنم.
داوود بن حصین از عمر بن حنظله روایت می کند:
از امام صادق از وظیفه دو مردی از اصحابمان(شیعه) سوال کردم که میان آنها در قرض یا ارث نزاعی پیش آمده پس محاکمه را به سلطان یا قضات مراجعه می کنند. آیا این کار حلال است؟
فرمود:کسی که محاکمه را نزد ایشان برد در حق یا باطل جز این نیست که محاکمه را به طاغوت رجوع نموده پس آنچه را حکم کند حرام است ، هر چند حق ثابت او باشد. زیرا به حکم طاغوت گرفته و حال آن که خدا امر نموده که به طاغوت کافر شوند. خدای عزوجل فرموده می خواهند محاکمه را پیش طاغوت برند در حالی که موظفند که به او کافر شوند.
گفتم پس این دو نفر که نزاع دارند چه کنند؟
فرمود:نظر کند به کسی از شما که احادیث ما را روایت می کند و در حلال و حرام ما نظر می نماید و احکام ما را می شناسد.پس به حکمیت او رضایت دهند زیرا من او را بر شما حاکم گردانیده ام. پس هر گاه بنا به حکم ما حکم کرد و یکی از متنازعین قبول نکرد همانا حکم خدا را خفیف شمرده و به آن توهین کرده و ما را رد کرده و رد کننده ما رد کننده ی خداست و این در حد شرک به خداست.
گفتم اگر هر یک از این دو کس مردی را از اصحاب ما اختیار کند و هر یک از آنها راضی باشد که در حق آنها نظر و تحقیق بنمایند و آن دو حکم در حکم خود و در احادیث شما اختلاف نمایند ،تکلیف چیست؟
فرمود:حکم آن است که اعدل آنها و افقه آنها و اصدق آنها در احادیث و با اتقی آنها حکم کند و توجه به حکم دیگری نشود.
مقبوله ادامه دارد اما جان مایه آن همین است.
همانگونه که می بینید امامان ما در زمان غیبت خود شیعیان را رها نکرده و بنا بر نص صریح فقیه جامع الشرایط بر انسان ها حق ولایت و حکمیت دارد. این البته بر اساس حکم عقل نیز قابل اثبات است اما شرع نیز آن را تایید نموده است. برای سلامتی آقا امام زمان و نایب بر حقشان صلوات.
