به گزارش سرویس وبلاگ صراط وبلاگ عصر ظهور نوشت:
وقتی صحبت از غیرت به میان می آید،شاید عده ای تصور کنند که در واقع نوعی تعصب بیجا و افراطی به خرج دادن است.حال آنکه غیرت درجامعه اسلامی و ایرانی ما،نوعی احترام به عقاید و ریشه های فکری و دینی است.به نوعی که برمیگردد به همان اصطلاح حجاب باطنی.افرادی که حجاب باطنی را خیلی حساستر و دقیقتر از حجاب ظاهری می دانند و پوشش ظاهری آدمها را باگرمای تابستان توجیه می کنند و خیلی راحت و مصمم وار با افرادی که شاید به تعبیر قرآن در دلهایشان مرضی است، قرار نانوشته امضا می کنند، شاید اینچنین قول نامه هایی با نامحرمان را بهتر و واجب تر از قانون می دانند!!
به عنوان مثال:اگر برای ناموس ما در کوچه و یا خیابان مورد مزاحمتی پیش بیاید،شاید به روش لوطی وار دعوایی راه بیندازیم و از حق ناموس خود دفاع کنیم.ولی نه! شایدهم به قانون مراجعه کرده و از فردی که ایجاد مزاحمت کرده،شکایت کنیم، تا حواسش سرجایش بیاید و بداند که طرف مقابلش آدم حسابی است.
به نظر شما کدامیک از روش های بالا منطقی به حساب می آید؟مطمئنم روش دوم را همان کسانی دست به انتخاب می زنند که به حجاب باطنی بیشتر ازحجاب ظاهری معتقدند.چراکه قانون را برای جلوگیری از ایجاد هرج و مرج کارساز می دانند.وارد شدن قانون به این مسئله ها باعث می شود که قدر اعتراض ها را بدانیم.چراکه یکی از نعمتهای خوب خدا همین اعتراض است که باوجود ظاهر تلخ خود،باعث اصلاح انسان می شود و از وقوع اشتباهات جلوگیری میکند.شاید اگر اعتراضی به این وضعیت بدحجابی ها در جامعه کنونی نباشد،اشتباهات پرده بر چهره ی حقایق می کشد.افکار آدمی دچار رکود و سستی می شود و استعدادها میمیرند،اما اگر درجامعه ای اعتراض باشد مطالب نادرست تصحیح می شود و طبعا رشد آدمی بالا می رود و چهره ی واقعیت ها نورانی میشود.اعتراض عاملی برای خودسازی است.رشدی برای همان حجاب باطنی که دم از آن می زنند. اما اینکه قانون چگونه واکنش و رفتاری در مقابل بدحجابی هانشان دهد،خود جای سوال است.
شاید اهدای مستقیم گل و یا هدیه ای برای کسانی که حجاب و چهارچوب پوشش را حفظ می کنند، تاثیر بسزایی داشته باشد، هم از بابت تشکر و قدردانی از این افراد آنهم در این گرمای تابستان و هم از این جهت که نوعی تبلیغ غیر مستقیم برای جذب کسانی که چنین پوششی ندارند.شاید بهترین راه حل برای رساندن مقصودمان باشد.
شاید بهتر باشد در این گرمای تابستان بار دیگر امضا و قول نامه را با خدای خودمان تجدید کنیم، نه با نامحرمان که به احتمال زیاد مرض هایی در دلهایشان نهفته است.اگر ما دختران و زنان،خودمان را ضعیف نشان ندهیم، دشمنان و کوردلان را به طمع نخواهیم انداخت.اگر ما زنان به جای آن قول نامه ها با خودمان تعهد ببندیم و بدانیم که اگر قرار است حوائجمان برآورده شود، لازم است خوشنودی خدا راکسب کنیم و این خوشنودی همان عبادت ما زنان با حجاب درست و صحیحمان است.
