"صراط" - سنگ ها و رنگ ها و حجم ها در شهر تهران پازل نامنظمی از مشکلات را ایجاد کردهاند تا از دور جلوه ای زیبا به این شهر دود گرفته که در پرده بازی خدمات ناقص محصور شده، دهند.
به گزارش سرویس جامعه صراط در حالی که بسیاری از مسئولین شهر، شعار خدمترسانی مناسب را در بوق رسانهها فریاد میزنند واقعیت جاری در برخی از نقاط شهری حکایتگر گم شدن معضلات زیر سایه سنگین "شعارزدگی" است.
خیابان سازمان آب واقع در منطقه 4 تهران یکی از این مناطق است که امروز با وجود سکونت بیش از 400 خانواده در آن مجموعهای از مشکلات و معضلات در برابرش قد برافراشته.
به طور کل مسئولین شهری و منطقهای فراموش کردهاند که بخشی از جمعیت تهران در این یک وجب جا سکونت دارند. شاید آنها عادت کردهاند که این بخش از ساکنین شهری باید خودشان آستین بالا بزنند و زندگیشان را سامان دهند و خودشان را درگیرطومار و نامه و شهرداری نکنند؛ شاید صحبت یکی از ساکنین خیابان سازمان آب با توجه به شرایط حاکم مبنی بر اینکه اینجا "منطقه خودمختار کردستان عراق"(!) شده چندان بیراه نباشد.
کارخانجات خصوصی مختلف، استقرار مرکز بازیافت زباله شرق تهران، وجود مرکز شماره 4 خرید و فروش خودرو در این محدوده کوچک، ایجاد مرکز عرضه مستقیم دام و طیور، نبود نور کافی و نهایتا تردد معتادان و مبادرت تعداد زیادی از افاغنه این منطقه به زورگیری از جمله مهمترین مشکلات این یک وجب از تهران به حساب میآید.
" افغانیا، پاکستانیا و بنگلادشیا اینجا رو قروق کردن و مشکلات زیادی برای ساکنین کوچه هشتم غربی که تنها ساکنان انتهای خیابان سازمان آبن ایجاد کردن" محمود یکی از ساکنین این محدوده فراموش شده شهری با بیان این مطلب به خبرنگار انتظامی فارس میگوید: "هرجا از خیابون سازمان آبو دست بذاری مشکل هست و داره مردم رو اذیت می کنه، شب جرات نمیکنی بیای با ماشین تو خیابون. یه مشت معتاد اینجارو کردن پاتوق و هر از چندگاهی جلوی ماشینارو می گیرن و جیب مردمو خالی میکنن..."
سرنگهای آغشته به خون که حکایت از تزریق شبانه دارند، خاکسترهایی که گویای تجمع اراذل و اوباش است و... همگی بیانگر حوادثی است که درست بیخ گوش 500 خانوار در این گوشه فراموشی شهر همزمان با تاریک شدن هوا در محل ورودی خیابان سازمان آب به بزرگراه شهید زینالدین اتفاق میافتد و هیچ مسئول انتظامی و شهری نسبت به آن از خود واکنشی نشان نمیدهد.
حرفهای محمود وقتی ملموستر می شود که یکی از ریش سفیدان محل میگوید: تخلف در این منطقه به حدی چشمگیر بود که یک کارگاه بزرگ مشروبسازی در کوچه 15 متری نیلوفر فعالیت میکرد و خوشبختانه مامورین نیروی انتظامی آن را منهدم کردند.
وی ادامه میدهد: ما نه تنها از نظر امنیتی با معضلات بزرگی رو به رو هستیم بلکه مرکز بازیافت چند سالی است که به یکی از بزرگترین مشکلات تبدیل شده است. بوی تعفن فضای خانههای ما را گرفته و شهرداریچیها به هیچ وجه به این موضوع توجه نمیکنند. سطح آلودگی در اینجا بسیار بالاتر از آن چیزی است که بتوان آن را تحمل کرد. هر بار هم که از مسئولین میخواهیم برای بازدید از این منطقه بیاید به این کار، تن نمیدهند و وقتی هم میآیند قولهایی را میدهند که هیچ وقت عملیاتی نمیشود و نمیتوان روی آنها حساب کرد.
به گفته اهالی محل با وجود اینکه چند صباحی است شهردار قول احداث مسیر ورودی جدید برای مرکز بازیافت را داده تا تردد در این منطقه در ورودی خیابان هشتم شرقی از بین برود اما با وجود احداث در جدید در بزرگراه شهید زینالدین همچنان ماشینهای حمل زباله با حجم وسیعی از محل ورودی منطقه مسکونی مبادرت به تحویل زباله میکنند که این حجم تردد از ساعت 9 شب به بعد افزایش چشمگیری داشته و فضای آلودهای را فراهم میآورد.
از سوی دیگر یکی از ساکنین بر این باور است که میتوان آلودگی را تحمل کرد ولی زورگیری و ایجاد مزاحمت برای نوامیس قابل تحمل نیست. وی میگوید: اگر شهرداری و نیروی انتظامی نمیخواهند کاری کند محل زندگیمان را خودمان امن میکنیم.
وی که نخواست نامش در این گزارش ذکر شود بیان میدارد: روزهای جمعه خیابان سازمان آب مملو از فروشندگان ماشین و دلالها میشود و هیچ مسیری برای تردد ساکنان محل باز نیست. سوال من این است؛ نقش شهرداری و نیروی انتظامی در اینجا چیست؟ آیا غیر از خدمترسانی وظیفه دیگری میتوان برای این دو ارگان متصور بود؟ متاسفانه علاوه بر تهدیداتی که در دیگر روزهای هفته اهالی محل با آن رو به رو هستند نوامیس ما از دست دلالان ماشین در روزهای جمعه هیچ امنیتی ندارند.
این شهروند بیان میدارد: وقتی هم که به ارگانهای مختلف اعتراض میکنیم میگویند یک روز جمعه هست و تحمل کنید. من این سوال را دارم ما 500 خانوار حق زندگی کردن در امنیت و آرامش را نداریم؟ نوامیس ما نباید با خیال آسوده در خیابان راه بروند؟ آیا ما نباید یک مسجد مناسب داشته باشیم در حالی که مسجد امام رضا (ع) هم اکنون بیش از ده سال است که با مشکلتراشیهای شهرداری رو به رو شده است؟ تا کی ما باید شاهد تهدید و تجاوز افاغنه در این بخش از شهر به شهروندان تهرانی باشیم؟ اصلا این موضوعات برای مسئولین شهرداری اهمیت دارد یا خیر؟
با توجه به کاستیهای موجود و سوالات بیشماری که از سوی مردم مطرح شده و مسئولین نتوانستهاند و یا اصولا نخواستهاند برای آن تدبیر و پاسخی بیابند، دیگر جایی برای خالی کردن بار مسئولیت از دوش و انداختن توپ به زمین دیگری برایشان نمانده و هرچه زودتر باید به جفای روا شده به 500 خانوار انتهای خیابان سازمان آب پایان داد و در این بخش از شهر به شعار خدمترسانی نزدیکتر شد، نه اینکه حق مسلم مردم در زندگی سالم و امن را از آنها گرفت و آنان را درگیر ساختمانهای شهرداری برای پیگیری طومارشان کرد...
خیابان سازمان آب واقع در منطقه 4 تهران یکی از این مناطق است که امروز با وجود سکونت بیش از 400 خانواده در آن مجموعهای از مشکلات و معضلات در برابرش قد برافراشته.
به طور کل مسئولین شهری و منطقهای فراموش کردهاند که بخشی از جمعیت تهران در این یک وجب جا سکونت دارند. شاید آنها عادت کردهاند که این بخش از ساکنین شهری باید خودشان آستین بالا بزنند و زندگیشان را سامان دهند و خودشان را درگیرطومار و نامه و شهرداری نکنند؛ شاید صحبت یکی از ساکنین خیابان سازمان آب با توجه به شرایط حاکم مبنی بر اینکه اینجا "منطقه خودمختار کردستان عراق"(!) شده چندان بیراه نباشد.
کارخانجات خصوصی مختلف، استقرار مرکز بازیافت زباله شرق تهران، وجود مرکز شماره 4 خرید و فروش خودرو در این محدوده کوچک، ایجاد مرکز عرضه مستقیم دام و طیور، نبود نور کافی و نهایتا تردد معتادان و مبادرت تعداد زیادی از افاغنه این منطقه به زورگیری از جمله مهمترین مشکلات این یک وجب از تهران به حساب میآید.
" افغانیا، پاکستانیا و بنگلادشیا اینجا رو قروق کردن و مشکلات زیادی برای ساکنین کوچه هشتم غربی که تنها ساکنان انتهای خیابان سازمان آبن ایجاد کردن" محمود یکی از ساکنین این محدوده فراموش شده شهری با بیان این مطلب به خبرنگار انتظامی فارس میگوید: "هرجا از خیابون سازمان آبو دست بذاری مشکل هست و داره مردم رو اذیت می کنه، شب جرات نمیکنی بیای با ماشین تو خیابون. یه مشت معتاد اینجارو کردن پاتوق و هر از چندگاهی جلوی ماشینارو می گیرن و جیب مردمو خالی میکنن..."
سرنگهای آغشته به خون که حکایت از تزریق شبانه دارند، خاکسترهایی که گویای تجمع اراذل و اوباش است و... همگی بیانگر حوادثی است که درست بیخ گوش 500 خانوار در این گوشه فراموشی شهر همزمان با تاریک شدن هوا در محل ورودی خیابان سازمان آب به بزرگراه شهید زینالدین اتفاق میافتد و هیچ مسئول انتظامی و شهری نسبت به آن از خود واکنشی نشان نمیدهد.
حرفهای محمود وقتی ملموستر می شود که یکی از ریش سفیدان محل میگوید: تخلف در این منطقه به حدی چشمگیر بود که یک کارگاه بزرگ مشروبسازی در کوچه 15 متری نیلوفر فعالیت میکرد و خوشبختانه مامورین نیروی انتظامی آن را منهدم کردند.
وی ادامه میدهد: ما نه تنها از نظر امنیتی با معضلات بزرگی رو به رو هستیم بلکه مرکز بازیافت چند سالی است که به یکی از بزرگترین مشکلات تبدیل شده است. بوی تعفن فضای خانههای ما را گرفته و شهرداریچیها به هیچ وجه به این موضوع توجه نمیکنند. سطح آلودگی در اینجا بسیار بالاتر از آن چیزی است که بتوان آن را تحمل کرد. هر بار هم که از مسئولین میخواهیم برای بازدید از این منطقه بیاید به این کار، تن نمیدهند و وقتی هم میآیند قولهایی را میدهند که هیچ وقت عملیاتی نمیشود و نمیتوان روی آنها حساب کرد.
به گفته اهالی محل با وجود اینکه چند صباحی است شهردار قول احداث مسیر ورودی جدید برای مرکز بازیافت را داده تا تردد در این منطقه در ورودی خیابان هشتم شرقی از بین برود اما با وجود احداث در جدید در بزرگراه شهید زینالدین همچنان ماشینهای حمل زباله با حجم وسیعی از محل ورودی منطقه مسکونی مبادرت به تحویل زباله میکنند که این حجم تردد از ساعت 9 شب به بعد افزایش چشمگیری داشته و فضای آلودهای را فراهم میآورد.
از سوی دیگر یکی از ساکنین بر این باور است که میتوان آلودگی را تحمل کرد ولی زورگیری و ایجاد مزاحمت برای نوامیس قابل تحمل نیست. وی میگوید: اگر شهرداری و نیروی انتظامی نمیخواهند کاری کند محل زندگیمان را خودمان امن میکنیم.
وی که نخواست نامش در این گزارش ذکر شود بیان میدارد: روزهای جمعه خیابان سازمان آب مملو از فروشندگان ماشین و دلالها میشود و هیچ مسیری برای تردد ساکنان محل باز نیست. سوال من این است؛ نقش شهرداری و نیروی انتظامی در اینجا چیست؟ آیا غیر از خدمترسانی وظیفه دیگری میتوان برای این دو ارگان متصور بود؟ متاسفانه علاوه بر تهدیداتی که در دیگر روزهای هفته اهالی محل با آن رو به رو هستند نوامیس ما از دست دلالان ماشین در روزهای جمعه هیچ امنیتی ندارند.
این شهروند بیان میدارد: وقتی هم که به ارگانهای مختلف اعتراض میکنیم میگویند یک روز جمعه هست و تحمل کنید. من این سوال را دارم ما 500 خانوار حق زندگی کردن در امنیت و آرامش را نداریم؟ نوامیس ما نباید با خیال آسوده در خیابان راه بروند؟ آیا ما نباید یک مسجد مناسب داشته باشیم در حالی که مسجد امام رضا (ع) هم اکنون بیش از ده سال است که با مشکلتراشیهای شهرداری رو به رو شده است؟ تا کی ما باید شاهد تهدید و تجاوز افاغنه در این بخش از شهر به شهروندان تهرانی باشیم؟ اصلا این موضوعات برای مسئولین شهرداری اهمیت دارد یا خیر؟
با توجه به کاستیهای موجود و سوالات بیشماری که از سوی مردم مطرح شده و مسئولین نتوانستهاند و یا اصولا نخواستهاند برای آن تدبیر و پاسخی بیابند، دیگر جایی برای خالی کردن بار مسئولیت از دوش و انداختن توپ به زمین دیگری برایشان نمانده و هرچه زودتر باید به جفای روا شده به 500 خانوار انتهای خیابان سازمان آب پایان داد و در این بخش از شهر به شعار خدمترسانی نزدیکتر شد، نه اینکه حق مسلم مردم در زندگی سالم و امن را از آنها گرفت و آنان را درگیر ساختمانهای شهرداری برای پیگیری طومارشان کرد...
معبری که به مرکز بازیافت زباله ها می رسد
مسجد امام رضا در بلاتکلیفی
کوچه هشتم غربی در خیابان سازمان آب
محل خفت گیری در انتهای خیابان سازمان آب
گزارش: مصطفی خدابخشی
گزارش: مصطفی خدابخشی