"صراط" - بازبيني دوباره مسابقه استقلال و راه آهن نشان ميدهد که شاگردان علي دايي در طول بازي، چهارده بار خود را روي زمين انداختند که در خوش بينانه ترين حالت، نيمي از آن ها تمارض و صرفاً به قصد از نفس انداختن جريان بازي بود. اما اين سبک «بازي چرک» که راه آهني ها برگزيده بودند، به تنهايي عامل توقف استقلال نبود. آبي ها در طول نود دقيقه مشکلاتي آشکار داشتند که کم و بيش در بازي هاي قبلي اين تيم هم نمود داشت.
به گزارش سرویس ورزش صراط در ادامه سه فاکتور موثر در عملکرد ضعيف استقلال را با هم مرور ميکنيم.
ضعف هاي پنهان خط دفاعي
استقلال در خط دفاعي نسبت به ساير خطوط، کم بضاعت تر جلوه ميکند و اين حقيقتي است که حتي مربيان اين تيم هم به آن اذعان دارند. مدافعان استقلال در بازي هوايي اغلب مغلوب مهاجمان بلند قامت ميشوند، اصل پوشش را به خوبي رعايت نميکنند و در دقايقي از بازي، تمرکز لازم را ندارند اما اين همه مشکلات خط دفاعي اين تيم نيست و ضعف پنهان مدافعان، روند بازي آبي ها را مختل ميکند. در بازي با راه آهن و در غياب پژمان منتظري (کم اشتباه ترين عنصر دفاعي استقلال)، پرويز مظلومي، ميثم حسيني را در سمت چپ قرار داده بود، عزيززاده و عمران زاده مدافعان مرکزي بودند و علي حمودي در دفاع راست به کار گرفته شده بود. از اين جمع، سه نفر اول هيچ کدام نه توان «حمل توپ» را دارند و نه قابليت اينکه با پاس هاي سالم، توپ را به خط مياني منتقل کنند. علي حمودي هم که نسبت به سايرين توانايي بهتري در «بازي در فضاي محدود و تحت فشار» را دارد، اين روزها آنقدر بي روحيه و فاقد اعتماد به نفس است که بعيد است در کوتاه مدت، مهره اي موثر براي خط دفاعي استقلال باشد.در هر سطح از فوتبال، تفاوتي نميکند لاليگا باشد يا دسته سوم تهران، يکي از وظايف اوليه مدافعان «پايه ريزي حمله» است اما ضعف هاي تکنيکي مدافعان استقلال، باعث شده اين وظيفه کاملاً فراموش شود و عناصر خط دفاعي اين تيم فقط به رد و بدل کردن پاس هاي عرضي اکتفا کنند تا زماني که تحت فشار قرار بگيرند و با يک ارسال بلند، توپ را به زمين حريف بفرستند. به بيان ديگر، مدافعان استقلال، اغلب در «آغاز حمله» مشارکتي ندارند و غالب دقايق بازي براي رساندن توپ به خط مياني با مشکل مواجه هستند. در همين تيم استقلال در سال هاي گذشته مدافعان پا به توپي مثل سهراب بختياري زاده، مهدي پاشازاده و حتي پيروز قرباني داشته که در اين زمينه متبحر بودند اما مدافعان فعلي استقلال (با کمي اغماض به استثناي پژمان منتظري) فاقد چنين ويژگي هايي هستند.
گاهي به چپ نگاه کن
استقلال در بازي با راه آهن، رکوردي خلق کرد که شايد تا پايان ليگ شکسته نشود؛ اين تيم تا قبل از دقيقه 68 که آرش برهاني به جاي ميداوودي به زمين آمد و اسماعيل شريفات هم از چند دقيقه بعد به سمت چپ متمايل شد، هيچ حرکت هجومي از سمت چپ نداشت، چون اصلاً بازيکني در اين جناح نداشت! به عبارت ساده تر، استقلال در بيش از دو سوم بازي فقط به نفوذ از سمت راست متمرکز شد و نتيجه اش هم پيدا بود؛ فرسوده شدن خسرو حيدري، جباري و تيموريان که تقريباً تمام نيمه اول مشغول رفت و برگشت در اين منطقه بودند. به طوري که اين سه نفر که سه روز قبل بازي سنگين مقابل بحرين را پشت سر گذاشته بودند، در بيست دقيقه پاياني حتي ناي ايستادن هم نداشتند. وقتي يک تيم فقط به حمله از يک جناح و با يک سبک مشخص دل ميبندد، کور کردن منافذ نفوذ، کار چندان دشواري نيست و اين کاري بود که راه آهني ها از پس آن برآمدند. گل استقلال هم اگرچه در نهايت با يک ارسال از سمت راست به ثمر رسيد، اما اين گل (مانند گلي که در بازي با سايپا به ثمر رسيد) بيش از هرچيز ناشي از خلاقيت فردي فرهاد مجيدي و موقعيت شناسي مجتبي جباري بود، نه استراتژي تيمي.
فريز شدن در جريان بازي
پرويز مظلومي بعد از بازي به فرصت ناچيز ريکاوري و بازي ملي پوشانش مقابل بحرين اشاره کرد و گفت «در اواخر بازي حتي آندرانيك تيموريان توان دويدن نداشت مجتبي جباري نيز ايستاده بود». اي کاش يکي از خبرنگاران حاضر در کنفرانس مطبوعاتي از مربي استقلال ميپرسيد: «پس چرا از تعويض سوم استفاده نکرديد؟». تيموريان، کيانوش رحمتي و ميثم حسيني هر کدام ميتوانستند سومين تعويضي استقلال در بازي با راه آهن باشند اما مظلومي که ميديد تيمش از دقيقه 80 به بعد، توان فشار آوردن به حريف را ندارد، با همان نفرات بازي را ادامه داد. اگر قوانين فوتبال به گونه اي بود که يک نيمه امروز و نيمه دوم فردا برگزار ميشد، مربيان تصميم هاي بهتري براي نيمه دوم ميگرفتند اما مهم اين است که در لحظات بحراني بازي، تصميم هاي آني، بهترين تصميم ها باشد. مظلومي ميتوانست از ابتداي نيمه دوم، محسن يوسفي يا فريدون زندي را که قابليت بازي در جناح چپ را دارند، به زمين بياورد اما انگار او هم در تب و تاب بازي غرق شده بود.
علي مغاني