قرارداد های میلیونی که در مقابل چشم مسئولین فدراسیون بسته می شود نشان از عمق فاجعه دارد. قراردادهایی که در خوش بینانه ترین حالت و با نگاهی سالم و مطمئن، حداقل 350 میلیون تومان ناقابل، فقط و فقط برای 9 ماه بسته می شود .
آرشیو وبلاگم را نگاه می کردم
ویلچر سکوی پرتاب
ما تحمل شنیدن همه صدا ها را داریم
.
.
.
.
تمام قد به احترام صالحی ها!
مو بر تنم راست می شود. باز هم به یاد تمام درد و رنج های جانبازی افتادم که خانه نشین است و همسرش برای حل مشکل درمان شوهرش در مترو شهرم دست فروشی می کند
به راستی چه تفاوتی است میان همسر یک جانباز شیمیایی و یا یک جانباز قطع نخاعی با همسر یک فوتبالیست مشهور!
همسر جانبازی که برای پانصد هزار تومان دست فروشی می کند و همسر فوتبالیستی که با بهترین پوشش و جدید ترین مد روز در میهمانی های هم قشران خود یکه تازی می کند!
یادم نمی رود سال گذشته در خیابان فوتبالیستی را دیدم که سن اش از 19 تجاوز نمی کرد اما ماشین زیر پایش بالغ برچندصد میلیون تومان قیمت داشت!
صد میلیونی که می توانست یکصد کپسول اکسیژن شود برای یکصد جانباز شیمیایی!
چه دنیای مزخرفی است خدایا!
چه معادله نا برابری
قضاوت با شما
ماشین یک فوتبالیست 18 ساله = صد کپسول اکسیژن برای یکصد جانباز شیمیایی!
چقدر هوای شهر کثیف است!
نفسم می گیرد در هوایی که نفس های تو نیست عباس!
مردم را فراموش وخبر ها خوب خود را اعلم کن
چه میشه کرد؟!!...
هیچ نمی گم که نگفتنم بهتر از گفتنم است !
اجرکم عند الله