به گزارش پایگاه اطلاع رسانی شهدای ایران در مورد برگزاری این نمایشگاه نقاط مبهم و البته قابل توجهی وجود دارد که خبرنگار ما به آن پرداخته است.
نکته اولی که قابل تامل می باشد این است که عنوان این نمایشگاه اولین گردهمایی تشکل های شاهد و ایثارگر بوده و هیچ قید وابسته به بنیاد یا شهرداری در آن درج نگردیده بود.اما چگونه است که از میان 16 تشکل شاهد و ایثارگر تهران 15 تشکل به این همایش دعوت گردیده اند اما هیأت خانواده شهدا و ایثارگران که خروجی بیشتری نسبت به سایر تشکل ها داشته و سابقه دیرینه ای در عرصه ترویج فرهنگ ایثار و شهادت دارد دعوت نگردیده است . آیا این نشان از این نمی باشد که با توجه به اینکه تشکل فرزندان شاهد و ایثارگر نو اندیش خدمتگذار که در کنار شهرداری تهران بنیاد شهید را در برگزاری این همایش یاری رسانده اند ، هر تشکلی که همچون آنان در راستای پیشرفت مسئولین شهرداری و بنیاد شهید عمل نکرده و صرفاً دغدغه کمک به خانواده های شهدا و ایثارگران را داشته جایی در این نمایشگاه نداشته اند ؟؟؟
نکته دیگری که در مورد این نمایشگاه به چشم می آید ، خالی بودن سالن نمایشگاه و داشتن 3 غرفه مخصوص تشکل فرزندان شاهد و ایثارگر نو اندیش خدمتگذار بوده است . به گونه ای که در بهترین جای نمایشگاه از بیشترین فضای ممکنه استفاده کرده بودند .
از طرف دیگر با توجه به اینکه زمان ساعت کار این نمایشگاه از ساعت 9 الی 5/7 عصر روزهای 20 الی 22 بوده است ، خبرنگار ما در روز سوم این نمایشگاه در ساعت 4:55 دقیقه با غرفه هایی که کاملاً خالی بوده و سالنی بدون حتی یک بازدید کننده روبه رو شده است . حتی اگر برنامه های تحت عنوان اختتامیه برگزار گردد قاعدتا باید تا ساعاتی پس از اختتامیه حضور لا اقل غرفه داران در نمایشگاه مشهود باشد .
به راستی این غرفه های تو خالی نشان چیست ؟
آیا نمی توان گفت که عدم استقبال یا بهتر بگوییم عدم خروجی تشکل های وابسته به بنیاد نتیجه ای جز صرف هزینه بیت المال نداشته است ؟
آیا بهتر نبود بنیاد شهید این هزینه را برای جانبازانی مصروف می داشت که همسرانشان برای مداوای آنان دستفروشی می کنند ؟
آیا بهتر نبود بنیاد شهید آن هزینه را صرف خرید خانه برای مادران شهید می کرد که هنوز اجاره نشین هستند ؟