مشكلگرايشبهآرامشطلبياست
کد خبر : ۱۲۲۵۱
در نمایشگاه مطبوعات همه چی آرومه! همه چیز رسمی است! با کمی اغراق می توان گفت فرق زیادی با نمایشگاه آجر و سنگ و مبلمان ندارد! چرا که روح مباحثه، مجادله، روشنگری و تفکر و تدبر از آن گرفته شده است. مخاطبین قدم زنان از مقابل غرفه ها می گذرند؛ بی آنکه برای شان فرقی داشته باشد غرفه کیهان است یا شرق و یا جام جم و همشهری و یا هر مطبوعه و خبرگزاری دیگر!
از غرفه داران کت و شلواری گرفته تا قلیل بازدیدکنندگان، همه در قالب سکوت مطلوب ارباب نمایشگاه حضور دارند. دوستی می گفت برای از رونق انداختن سکه هر نمایشگاهی فقط یک محمدعلی رامین کافی است!! با حرف او موافق نیستم زیرا حتی اگر رامین - معاون مطبوعاتی ارشاد - نقش جدی در این بی رمقی داشته باشد، رفتار او ناشی از یک تفکر مدیریتی است نه ناکارآمدی شخصی!
مشکل نمایشگاه مطبوعات فرد نیست. مشکل حاکم شدن افراطی گرایش آرامش طلب و عافیت خواه است. گرایشی که چنان قدرت یافته که حتی می تواند در مکان استقرار غرفه ها اعمال نظر کند؛ و چنان برنامه ریزی کند که پر هیجان ترین عریکه ظهور و بروز سلایق و عقاید اجتماعی به خشک و بی روح ترین عرصه تبدیل شود.
مشکل نمایشگاه مطبوعات همان مشکل دانشگاه هاست. مشکل از مدیران امنیتی اندیشی است که می خواهند با ساکت نشان دادن فضا، در اتاق های محبوس خود، آسوده خاطر مدیریت کنند! تصمیم گیرانی که برای بی دغدغه سپری شدن دوره مدیریت خود دغدغه مندی اجتماعی را قربانی می کنند!
آنها برای هر قشری نقشه و معیار دارند! دانشجوی خوب و {فقط} درس خوان، رسانه خوب و بی دردسر، کارمند خوب و سر به زیر، احزاب خوب و خاموش، دانشگاه و نمایشگاه خوب و آرام، مطلوب و آرمان و آرزوی آنهاست!
کیفیت نمایشگاه مطبوعات یک هشدار است. هشدار نسبت به نتیجه اراده آرامش طلبان افراطی که غایت آرمانی شان گذر از زمان به آرامی است! معتقدم هر قدر این تفکر فرصت عرض اندام یابد، به همان میزان جامعه و کشور از انگیزه حضور، بصیرت، تعالی، رشد و تکامل باز می ماند.