عزّت و اقتدار

بسیاری از دانشگاهیان و اساتید، به برکت انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی ایران، از موقعیت‌های علمی، اجتماعی و اقتصادی مطلوبی برخوردار شده‌اند و به «آلاف و الوف» رسیده‌اند، اما در لحظات حسّاس و تعیین‌کننده تاریخ، به‌ویژه در جنگ اخیر، به جای ایستادن در کنار ملّت و نظام، به گوشه‌ای خزیده و سیاست «سکوت استراتژیک» را در پیش گرفته‌اند. این همان «نمک‌نشناسی تاریخی» و «ترس از آینده» است که این قبیل دانشگاهیان را به انفعال و حتی خیانت خاموش کشانده است.