موفقيت دانشمندان در انهدام تومورها با نانوذرات طلا
کد خبر : ۸۳۲۵
به گزارش سرويس فناوري ايسنا، با تابش نور به نانوذرات طلا ، آنها به سرعت گرم ميشوند، گرماي کافي سبب ميشود تا ميکروحبابهاي قابل انفجاري توليد شوند که سلولهاي سرطاني مجاور خود را از بين ميبرند، اين فرايند فيزيکي را اثر فتوترمال مينامند.
براي کمک به اين رويکرد، محققان دانشگاه کاليفرنيا در لس آنجلس، روشي را براي ايجاد خودآراهاي ابرمولکولي از نانوذرات طلا ابداع کردهاند که بهعنوان عوامل خيلي مؤثر فتوترمال عمل ميکنند و اندازه آنها براي ارسال به تومورها مناسب است.
شيان رونگ تسنگ و همکارانش نتايج تحقيقات خود را در مقالهاي با عنوان اثرات «فتوترمالهاي نانوذرات طلا با قابليت خودآرايي بهصورت سوپرمولکولي براي درمان سلولهاي سرطاني از طريق هدفگيري» در مجله شيمي منتشر کردهاند.
براي ساخت نانوذرات طلاي سوپرمولکولي خودآرا، محققان از يک جفت مولکول، سيکلودکسترين و آدامانتان، استفاده ميکنند که با يکديگر پيوندي قوي دارند. ابتدا آنها نانوذرات طلا، به قطر دو نانومتر را در نظر گرفتند و در سطح آنها آدامانتان قرار دادند، سپس دو ساختار ديگر را به آن اضافه کردند: سيکلودکسترين که به يک پليمر زيستسازگار به نام پلياتيلنآمين متصل شده بود و آدامانتان که به پلياتيلنگليکول که يک پليمر زيست سازگار ديگر است، پيوند داده شده بود.
زماني که به نسبتهاي مختلف ترکيب شدند، اين سه ساختار به سرعت به صورت نانوذرات به يکديگر متصل شدند؛ به نحوي که قطر آنها بين 40 تا 118 نانومتر بود. به محض اينکه ترکيبات خالص شدند، محققان يک مولکول تومور را به سطح ترکيبات سوپرمولکولي به دستآمده، متصل کردند.
براي اين مطالعه، محققان از ترکيبات 118 نانومتري طلا استفاده کردند که ثابت شد که زماني که به اين ترکيبات پرتو ليزر تابانده ميشود، دماي ترکيبها سريعاً به بالاي 374 درجه سانتي گراد (دمايي که در آن ميکروحبابهاي قابل انفجار تشکيل ميشوند) ميرسد.
براي آزمايش نحوه از بين بردن سلولهاي سرطاني با اين ترکيبات، محققان آنها را به سلولهاي سرطان مغز اضافه کردند و تحت تشعشع قرار داده، تعداد سلولهايي را که طي مدت دو ساعت از بين برده شده بودند محاسبه کردند.
براي کنترل، محققان آزمايش را با سلولهاي فاقد گيرنده براي عوامل هدف گيريکننده تکرار کرده و آنها را به نانوذرات اضافه کردند.
نتايج اين آزمايشها نشان داد که نانوذرات هدفمند ميتوانند سلولهاي هدفمندشدهي تومور را از بين ببرند؛ در حالي که اين نانوذرات قادر به از بين بردن سلولهاي تومور بدون داشتن گيرنده براي هدفگيري نيستند.
آزمايشها بيشتر نشان دادند که نانوذرات طلاي دو نانومتري در مقايسه با ترکيبات ابرمولکولي، کارايي لازم براي از هدفگيري و از بين بردن سلولهاي تومور را ندارند.