۲۶ آبان ۱۴۰۵ - ۰۸:۵۲
رژیم عبری-عربی حاکم بر بحرین برای ده ها تن از علما احکام «حبس ابد» صادر کرد

اعلان جنگ آل خلیفه به شیعیان

1
دادگاه بحرین با صدور احکام حبس ابد برای ده‌ها روحانی و عالم شیعه، سیاست امنیتی آل‌خلیفه در قبال مردم این کشور را به کانون انتقادها کشانده است. در پرونده‌ای که نهادهای حقوق بشری از شکنجه، اعترافات اجباری و محدودیت حق دفاع در آن سخن می‌گویند، ۶۴ نفر به حبس ابد و پنج نفر دیگر به ۱۵ سال زندان محکوم شده‌اند. صدور حکم غیابی علیه آیت‌الله شیخ عیسی قاسم نیز نشان می‌دهد منامه فکر می‌کند سرکوب مخالفان به امنیت می‌رسد؛ در صورتی که بحران مشروعیت خود را عمیق‌تر می‌کند.
کد خبر : ۷۵۴۶۵۴

گسترده‌ترین محاکمات جمعی روحانیون شیعه این کشور، احکام حبس ابد و زندان‌های طولانی‌مدت برای ۶۹ نفر صادر کرد. ۶۴ نفر به حبس ابد و پنج نفر دیگر به ۱۵ سال زندان محکوم شده‌اند. در میان این افراد، ۶۰ روحانی شیعه حضور دارند و ۱۳ نفر از آنان به‌صورت غیابی محاکمه شده‌اند.

به گزارش صراط به نقل از نوبنیاد، آیت‌الله شیخ عیسی قاسم، از برجسته‌ترین رهبران مذهبی شیعیان بحرین، نیز از جمله محکومان به حبس ابد است؛ روحانی سرشناسی که سال‌هاست به یکی از نمادهای مخالفت با سیاست‌های تبعیض‌آمیز حکومت آل‌خلیفه تبدیل شده است.

دادستانی بحرین مدعی شده متهمان با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ارتباط داشته و برای تغییر نظام سیاسی کشور تلاش کرده‌اند. با این حال، سازمان‌های حقوق بشری نسبت به اعتبار مدارک و شیوه رسیدگی به پرونده تردیدهای جدی مطرح کرده‌اند.

سازمان دیده‌بان حقوق بشر پیش‌تر نسبت به گزارش‌های شکنجه، اعترافات اجباری، بازداشت‌های بدون ارتباط با خانواده و محرومیت متهمان از حق دفاع مؤثر هشدار داده بود. مؤسسه حقوق و دموکراسی بحرین نیز اعلام کرده است جلسه صدور حکم که ابتدا برای ۲۲ نوامبر تعیین شده بود، ناگهان به ۱۶ نوامبر منتقل شد؛ اقدامی که بر نگرانی‌ها درباره روند رسیدگی قضایی افزود.

این احکام را نمی‌توان جدا از تاریخ اعتراضات سیاسی بحرین بررسی کرد. از قیام مردمی سال ۲۰۱۱ تاکنون، حکومت آل‌خلیفه بارها با بازداشت مخالفان، محدود کردن فعالیت‌های سیاسی و برخورد با رهبران مذهبی شیعه، تلاش کرده است اعتراضات داخلی را مهار کند. اکنون نیز هم‌زمان با افزایش تنش‌های نظامی منطقه، حکومت بحرین بار دیگر اتهام ارتباط با ایران را به محور برخورد با مخالفان تبدیل کرده است؛ موضوعی که از نگاه منتقدان، می‌تواند به ابزاری برای تبدیل اختلافات سیاسی داخلی به پرونده‌های امنیتی بدل شود.

از سوی دیگر، منامه در سال ۲۰۲۰ با پیوستن به توافق‌های ابراهیم، روابط خود را با اسرائیل عادی‌سازی کرد و در سال‌های بعد نیز همکاری‌های امنیتی با تل‌آویو را گسترش داد. میزبانی ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا نیز جایگاه بحرین را در معماری نظامی واشنگتن در خلیج فارس تثبیت کرده است.

با این حال، تداوم حمایت آمریکا از خاندان حاکم نتوانسته اختلافات داخلی و مطالبات بخش مهمی از جامعه بحرین را برطرف کند.

آل‌خلیفه با دست‌های خودش دارد خودش را نابود می‌کند. حکومتی که نتوانسته رضایت بخش مهمی از مردم خود را جلب کند و هم‌زمان روابطش با همسایه مهمی همچون جمهوری اسلامی ایران را در وضعیتی پرتنش نگاه داشته است، چگونه تصور می‌کند با پیشبرد پروژه‌های آمریکایی ـ صهیونیستی خواهد توانست پایه‌های قدرت خود را مستحکم‌تر کند؟

اشتباه محاسباتی منامه آنجاست که گمان می‌کند نزدیکی بیشتر به واشنگتن و تل‌آویو می‌تواند جای خالی مشروعیت داخلی را پر کند؛ در حالی که تجربه تحولات منطقه نشان داده است اتکای خارجی، به‌تنهایی تضمینی برای ثبات سیاسی حکومت‌ها نیست.

بحرین به جای تلاش برای حل اختلافات داخلی و کاهش تنش با ایران، بار دیگر مسیر برخورد امنیتی با مخالفان را انتخاب کرده است. صدور احکام سنگین علیه شخصیت‌های مذهبی، نه‌تنها اختلافات موجود را برطرف نمی‌کند، بلکه می‌تواند شکاف میان حکومت و جامعه را عمیق‌تر سازد.

حکومتی که آینده خود را به تصمیمات کاخ سفید و همکاری با تل‌آویو گره بزند، بدون آنکه برای مطالبات مردمش پاسخ قانع‌کننده‌ای داشته باشد، عملاً امنیت بلندمدت خود را در معرض خطر قرار می‌دهد.

آل‌خلیفه باید بداند نه احکام حبس ابد می‌تواند مطالبات سیاسی را برای همیشه خاموش کند و نه حمایت آمریکا و اسرائیل جایگزین رضایت مردم خواهد شد. ادامه این مسیر می‌تواند حکومت بحرین را با بحرانی عمیق‌تر از گذشته مواجه سازد؛ بحرانی که مسئولیت پیامدهای آن پیش از هر کس متوجه تصمیم‌گیرندگان منامه خواهد بود.

سرکوب مردم با پشت گرمی آمریکا و اسرائیل

آل‌خلیفه با دست‌های خودش دارد خودش را نابود می‌کند. حکومتی که نتوانسته رضایت بخش مهمی از مردم خود را جلب کند و هم‌زمان روابطش با همسایه مهمی همچون جمهوری اسلامی ایران را در وضعیتی پرتنش نگاه داشته است. اشتباه محاسباتی منامه آنجاست که گمان می‌کند نزدیکی بیشتر به واشنگتن و تل‌آویو می‌تواند جای خالی مشروعیت داخلی را پر کند.