به گزارش صراط به نقل از فارس، کلمه ای که اخیرا از سوی یکی از مشاوران رئیس جمهور درباره ایران به کار برده شد و کشور را یک‌لاقبا خواند، در اردوگاه غرب زدگان تازگی ندارد. سیدحسن تقی زاده معتقد بود اگر ایران می خواهد پیشرفت کند، باید از نوک پا تا فرق سر غربی شود، حاجیعلی رزم آرا نخست وزیر محمدرضا پهلوی وقتی مجلس شورای ملی قصد ملی کردن صنعت نفت را داشت، در همان مجلس گفت ایرانی نمی تواند یک لولهنگ (آفتابه) بسازد، اکبر ترکان همین چند سال پیش گفته بود تنها چیزی که ایرانیان در ساخت آن تبحر دارند، قرمه سبزی و آبگوشت بزباش است، محمدجواد ظریف هم معتقد است اگر آمریکا اراده کند، با یک دکمه تمام تاسیسات نظامی ایران را منهدم می کند که البته آمریکا نتوانست ولی نظر ظریف همچنان تغییر نکرده! این دیدگاه خودکوچک‌پندار، در غربزدگان نهادینه است و حالا هم فتنه گران مدعی اصلاحات، ایران را یک‌لاقبا معرفی می کنند؛ همان ایرانی که 9 ماه است 2 قدرت اتمی را بیچاره کرده و بزرگ ترین قدرت نظامی دنیا قادر نیست یک تنگه 40 کیلومتری را باز کند! گوینده این کلمه ـ یک‌لاقبا ـ در حد پرداختن نیست اما دیدگاه ذلت قابل نقد است.
۱) واقعیت آن است که همین ابتدا باید بر احوال اصلاح طلبان گریست که از فردی چون دکتر عبدالکریم سروش به افرادی در اندازه های حسین مرعشی و آذر منصوری و علی اصغر شفیعیان رسیده اند!
۲) «تسلیم» نسخه ای است که این دیدگاه به آن اعتقاد راسخ دارد و با آنکه می داند در صورت پذیرش آن باز هم آمریکا و جهان غرب قانع نمی شود، آن را تئوریزه می کند. ما بارها با آمریکا مذاکره کردیم. مدعیانی بودند که اعتقاد داشتند با «مذاکره» می توان آمریکا را رام کرد، ترامپ فردی تاجر است و اگر رشوه سرمایه گذاری و باج صدها میلیارد دلاری دریافت کند، با ایران مشکلی ندارد اما همه اینها انجام شد؛ از ۳ بار مذاکره ـ مسقط، ژنو و اسلام آباد ـ تا پیشنهاد روابط اقتصادی آنطور که سرکرده تروریست های آمریکا می طلبد اما وی بر این کشور جنگ تحمیل کرد. در واقع وقتی این افراد دیدند با مذاکره هم نمی توان با آمریکا کنار آمد و آن کشور جنگ طلب است، حالا بدون ملاحظه مقاومت اسلامی ـ ملی ایرانیان که هم جنگ از سوی قدرت خارجی را تحمل می کنند و هم سوءمدیریت طاقت فرسای داخلی و بی عرضگی حتی در حد ثابت نگه داشتن قیمت اقلام ضروری خوراکی را، معتقدند باید تسلیم شویم! آنها نمی گویند مدیر و کاربلد نیستند؛ و می گویند باید تسلیم زور شد و کشور را به اجانب داد تا همانگونه که با اتباع دیگر کشورها برخورد می کنند، با ایرانیان نیز مواجهه داشته باشند.
۳) این نهایت ساده انگاری است که نظر فردی در حد این به اصطلاح مشاور را مبنا قرار دهیم. متاسفانه این موضوع دیدگاه غالب بر دولت اصلاح طلبان است و سابقه ای دیرینه هم دارد. اصولا اینها با مقوله «ما می‌توانیم»کاملا بیگانه اند: امنیت درون زا از هر جهت ـ سیاسی، اقتصادی، نظامی و ... ـ را برنمی تابند و معتقد به دیپلماسی ذلت هستند و حالا که می بینند با مذاکره راه به جایی نمی برند، راهکار را تسلیم محض می دانند. البته دیپلماسی آنها هم کاملا بی پشتوانه بود؛ بی پشتوانه نه از نظر قدرت کشور؛ از این جهت که حتی مذاکره و تفاهم را هم از روی ضعف انجام دادند، نه به پشتوانه قدرت نظامی و سیاسی جمهوری اسلامی.
۵) اتحاد مردم و انسجام ملی در برابر دشمن خارجی زهری است که ماه هاست ملت به این افراد نوشانده است. اعتماد عمیق توده‌های مردم (چه هوادار جمهوری اسلامی، چه منتقد و چه حتی مخالفان آن) به محوریت نظام اسلامی به عنوان «تنها» ضامن تمامیت ارضی کشور و اینکه ایران ایران بماند، برای یک‌لاقباخوان‌های کشور دردآور است. برای حاملان این عقیده سخت تر آن است که این سرمایه اجتماعی، ریشه در اعتماد و اعتقاد راسخ به ولایت فقیه (چه دوران امام راحل، چه رهبر شهید و چه حالا در دوران زعامت حضرت آیةالله‌العظمی سیدمجتبی خامنه‌ای) دارد. برای افراد فوق، پدیده دفاع همه‌جانبه ملت و اقتدار دفاعی ـ تهاجمی نیروهای مسلح سنگین است؛ چرا؟ زیرا قدرت مردم و سپاه، ارتش و بسیج را مانعی در راه تسلیم کشور و هضم در جامعه فاسد و اپستینی می دانند. اکنون جریانی در ردای انتقامجو ظاهر شده و با یک لاقبا خواندن کشور ناراحتی خود را اظهار و با تحقیر ایران، خواستار بازنگری در سیاست‌های درست و مفید به حال کشور و تسلیم ایران عزیز به دشمنند. راهکار تقابل با منافقان داخلی، واقع‌گرایی انقلابی و روشنگری درباره عقبه آنهاست. ایران امروز قدرتی بزرگ در جهان است و ناتوانی مجهزترین کشور دنیا در شکست آن، نشانه ای دقیق از این موضوع است. کاش غربزدگان قادر به درک این موضوع بودند که ایران امروز نه با تسلیم شدن برابر گرگ های بالفطره، بلکه با تکیه بر توانایی‌های ملت و پافشاری بر آرمان‌های استقلال‌طلبانه ساخته شده و وارونه نمایی با الفاظ تحقیرآمیز به این موضوع خدشه وارد نمی کند بلکه خودشان را بی‌حیثیت می کند.