جان مرشایمر نظریهپرداز روابط بینالملل و استاد علوم سیاسی دانشگاه شیکاگو در پاسخ به پرسشی درباره تأثیر جنگ آمریکا علیه ایران بر ارزش نظامی ناوهای هواپیمابر آمریکا، اظهار کرد که آسیبپذیری این ناوها در نزدیکی خشکیها موضوع تازهای نیست، اما تحولات جنگ اوکراین و بهویژه جنگ ایران نشان داده که تهدیدهای پیش روی آنها بیش از گذشته شده است.او با اشاره به نقش موشکهای بالستیک، موشکهای کروز و پهپادها گفت که در مواجهه با دشمنی برخوردار از این تسلیحات، نمیتوان ناوهای هواپیمابر را به نزدیکی سواحل یک کشور بزرگ برد. مرشایمر گفت که تهدید علیه این ناوها اکنون بسیار بیشتر از دوران جنگ جهانی دوم و حتی زمان تدوین راهبرد دریایی آمریکا در دهه ۱۹۸۰ است.
به گزارش صراط به نقل از فارس ، این استاد علوم سیاسی با اشاره به احتمال درگیری نظامی آمریکا و چین بر سر تایوان یا دریای چین جنوبی تصریح کرد که ناوهای هواپیمابر در صورت نزدیک شدن به سرزمین اصلی چین بهشدت آسیبپذیر خواهند بود.مرشایمر با تأکید بر اختلاف چشمگیر هزینه ناوهای هواپیمابر و تسلیحات مهاجم افزود که خود این ناوها به همراه گروه رزمی و کشتیهای پشتیبانشان هزینه بسیار زیادی دارند، در حالی که موشکهای بالستیک، موشکهای کروز و پهپادهای مورد استفاده برای حمله به آنها بسیار ارزانتر هستند.او در همین زمینه گفت که نسبت هزینه به اثرگذاری به سود موشکها و پهپادهاست و ناوهای هواپیمابر اساساً ابزارهای بیفایدهای برای اجرای راهبرد مهار چین به شمار میروند.
این نظریهپرداز روابط بینالملل در ادامه با اشاره به جنگ علیه ایران اظهار کرد که آمریکا ممکن است همچنان بتواند از ناوهای هواپیمابر در غرب آسیا استفاده کند، اما این ناوها باید در فاصلهای بسیار دورتر فعالیت کنند و برای اجرای عملیات به ظرفیت گسترده سوخترسانی نیاز خواهند داشت.او با تردید درباره توانایی ناوهای هواپیمابر برای مقابله با این تهدیدها تصریح کرد که در چنین شرایطی، برتری با مهاجم است، نه مدافع.مرشایمر افزود که دفاع از ناوهای هواپیمابر در برابر ایران در آینده بسیار دشوار خواهد بود و به همین دلیل، این ناوها احتمالاً ناچار میشوند در فاصلهای حتی دورتر از سواحل ایران نسبت به وضعیت کنونی فعالیت کنند.این تحلیلگر آمریکایی با جمعبندی این تحولات تأکید کرد که آینده ناوهای هواپیمابر در مقایسه با گذشته بهشدت محدودتر خواهد شد.
مرشایمر در پایان گفت که آمریکا باید هزینه کمتری برای ساخت ناوهای هواپیمابر اختصاص دهد و سرمایهگذاری در دیگر تسلیحات دریایی، بهویژه زیردریاییها را افزایش دهد.این نظریهپرداز روابط بینالملل تأکید کرد که از منظر صرفاً راهبردی، چنین تغییری میتواند به سود آمریکا باشد، هرچند پیوند عمیق ساختار نیروی دریایی این کشور با ناوهای هواپیمابر، تحقق این تغییر را دشوار خواهد کرد.