به گزارش صراط به نقل از فارس، سایت فوتبال ۳۶۰ متعلق به عادل فردوسیپور دو روز پیش بسته شد. اتفاقی که واکنشهای زیادی را در شبکههای اجتماعی و جامعه داشته. اما چرا این کار به سود اوست؟
«من را در صداوسیما ناجوانمردانه کنار گذاشتند. از چه میترسید که اجازه نمیدهید کار کنم؟ من بلهقربانگو نمیشوم، حتی اگر بخواهید مرا بازداشت کنید.» این جملات را عادل فردوسیپور پس از بستهشدن وبگاه «فوتبال ۳۶۰» در برنامهٔ ویژهٔ جام جهانیاش بر زبان آورد.
فردوسیپور پس از ترک صداوسیما، در وبگاه جدیدش همان سبک اجرایی ۹۰ را با لحنی تندتر ادامه داد؛ نقدهای صریح به حاکمیت و اشاره به رویدادهای سیاسی/اجتماعی روز. شاید هوادارانش این را نقطهٔ قوت بدانند، اما به شرطی است که این نقدها «عادلانه» باشد.
او بیتردید یکی از بهترین مجریان فوتبالی ایران است اما او در همین برنامهٔ جام جهانیاش، در چند بزنگاه اخلاقی، استانداردی دوگانه داشت:
چشمپوشی از شهادت کودکان دانشآموز در میناب و لامرد در مقابل تسلیت گفتن زلزلهٔ ونزوئلا
یادکردن از جانباختگان دیماه و نادیدهگرفتن شهدای جنگ
و دعوت از داور فغانی که در حملهٔ اخیر آمریکا به ایران، موضعی طرفدار ترامپ اتخاذ کرد، تنها مشتی از خروار رفتارهای جانبدارانه اوست.
از منظر فوتبالی نیز او از ماهها پیش از آغاز جام جهانی، تیم ملی را زیر رگبار انتقاد برده بود.
شاید در وضعیت عادی نمیشد خردهای بر او گرفت اما نادیدهگرفتن مشکلات بزرگ آمادهسازی و سنگاندازی دائمی آمریکا و یکسویه دیدن ماجرا او را از جایگاه «منصف» بودن که خود ادعایش را دارد، دور کرد.
او که پس از جام جهانی ۲۰۲۲ در مصاحبهای به سبک بازجویی علیرضا جهانبخش را بهخاطر رفتار بازیکنان در ناآرامیهای ۱۴۰۱ مورد شماتت قرار داده بود، اکنون عمق نگاهش را به چمن سبز تقلیل داد.
خصوصاً آنکه به نظر میرسید درگیری نه فقط بر سر تیم ملی که بهخاطر مشکل شخصی با سرمربیاش است. بهویژه اگر واکنش او به نتایج این دوره را با دورههای پیشین و کارلوس کیروش مقایسه کنیم.
همزمان تیم ملی از سوی رسانههای فارسیزبان خارجی آماج حملات ناجوانمردانه بود. این باعث شد تا بخشی از مخاطبان غیر فوتبالی نیز نگاه انتقادیتری به او پیدا کنند. از این منظر، بستهشدن سایتش نهتنها به ضررش نیست، بلکه او را در جایگاه «مظلوم» قرار میدهد. درست مانند تماشاگری که در یک بازی نابرابر، بیاختیار به تیم بازنده دل میبندد. «همه چیز را از من گرفتند». جملۀ خودش دقیقاً او را در همین موضع قرار میدهد.
بااینحال، کمتر کسی به یاد دارد که خود فردوسیپور در دوران ۹۰، نقشی مشابه در محدودکردن رقبا یا به قول خودش کوتاهکردن سقف، داشت. جهانگیر کوثری، مجری اسبق برنامهٔ ورزشی شبکه دو، در مصاحبهای گفته: «بهخاطر فردوسیپور، برنامههای ورزشی دیگر شبکهها تضعیف یا تعطیل شدند.»
اما پرسش اصلی اینجاست: بستن سایت در شب پایانی برنامه، بهترین اختتامیه برای او نیست؟
فردوسیپور، همان پسر ترکهای که با گفتن نام کامل «پله» در «جُنگ هفته» معروف شد، راه درازی را تا امروز آمده. راهی که در سالیان اخیر بیشتر در جادهٔ خاکی طی شده. او خطقرمزهای اخلاقی زیادی را هم رد کرده.
گری لینهکر، مجری برنامه فوتبالی بیبیسی بهخاطر حمایت از فلسطین و به اسم «یهودیهراسی» تنها برای یک توییت از این برنامه کنار گذاشته شد. جایی که حتی ژست آزادیبیان را دارند در قبال شکستن حدود تاب نمیآورند.
در سالهای اخیر برخی برندها با استفاده از هنجارشکنی و در نتیجه برخورد قضایی تبلیغ مضاعفی برای خود کردند. شیوهای که در جایی جدید در حال تکرار است.
کافی است نگاهی به استوریها و پستهای اینستاگرام بیندازید؛ ترند شبکههای اجتماعی شده.
پیشازاین، تنها بخشی از مخاطبان فوتبال، برنامهٔ او را دنبال میکردند، اما امروز حرفهایش به گوش مخاطبان بیشتری رسیده و چه چیزی بهتر از این برای یک برنامهساز؟
بااینوجود اما یک پیشنهاد: سایت او را باز کنید. این حنا رنگش از بین میرود.