به گزارش صراط به نقل از دیدهبان غرب، رضا پهلوی طی سفر اخیرش به آلمان، در یک نشست مطبوعاتی در برلین نیز حاضر شده. نشست مطبوعاتیای که حاشیههای زیادی برای پهلوی به دنبال داشته و باعث دردسر برای او شده است.
چراکه رضا پهلوی همواره به سؤالهای ازپیشتعیینشده عادت کرده بود و در برابر خبرنگاران، چندان با چالش روبهرو نبوده است.
در بخشی از این کنفرانس خبری، پرسشهایی درباره ۱۸ و ۱۹ دیماه ـ که با فراخوان پهلوی به یک فاجعه ملی منجر شد ـ نیز مطرح شد؛ اما اظهارنظر رضا پهلوی در این مورد، بسیار تعجببرانگیز بود.
وی ادعا کرده است که «پس از کودتای ناموفق ۱۸ و ۱۹ دیماه، از مردم ایران خواسته تا در خانههای خود بمانند و جان خود را به خطر نیاندازند».
اما آنچه که رضا پهلوی در کنفرانس برلین مرتکب شد، نه تحریف بود و نه فرار از پاسخ صریح؛ بلکه یک دروغگویی آشکار بود؛ چراکه رضا پهلوی دو روز پس از شورش دیماه مقابل دوربین رفت و نه تنها از ایرانیها نخواست که در خانه بمانند، بلکه آنها را تشویق کرد تا دوباره به خیابانها حاضر شوند و به اماکن دولتی یا نظامی حمله کنند!
این دروغگویی رضا پهلوی درباره رویدادهای ایران ـ بهویژه از دیماه سال گذشته تا به امروز ـ توجه بسیاری از رسانهها و همچنین کاربران شبکههای اجتماعی را به خود جلب کرده است.
البته این اولینبار نیست که رضا پهلوی اینگونه از زیر بار مسئولیت میگریزد و دروغ میگوید. بهطور مثال، همین چند وقت پیش بود که رضا پهلوی در یکی از شبکههای تلویزیونی فرانسه حاضر شده بود مواضع قبلی خود درباره درخواست حمله به ایران را تغییر داده و گفته است: «ما هرگز خواهان مداخله نظامی خارجی در کشورمان نبودهایم».
اما بارزترین این در حالی است که او، در تاریخ ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ یعنی چند روز قبل از آغاز جنگ، در یک شبکه انگلیسی گفته بود که «تنها راه، مداخله نظامی خارجی و حملات هدفمند آمریکا است» و همچنین، در روز اول جنگ اخیر، حمله آمریکا به ایران را «بشردوستانه» خوانده بود.
بهطور کلی، مجموعه اظهارات و مواضع رضا پهلوی در سالهای اخیر، تصویری از یک رویکرد ناپایدار و متغیر را ترسیم میکند؛ رویکردی که در آن، ثبات در گفتار و پایبندی به مواضع پیشین کمتر به چشم میخورد و تغییر جهتها عمدتاً تابع شرایط و مقتضیات لحظهای به نظر میرسد. درواقع متناسب با موقعیت، یه نظر جدید ارائه میدهد.
به عبارتی دیگر، رضا پهلوی بهعنوان کسی که ادعا میکند یک رهبر سیاسی است، تاکنون حتی یک موضعگیری مشخص نداشته است؛ یعنی هر موضعی که گرفته، در مدتی کوتاه تغییر کرده و نظرش را عوض کرده است.