چهارشنبه ۰۲ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ساعت :
۱۵ فروردين ۱۴۰۵ - ۲۳:۰۲

اراده ملی؛ عامل تعیین‌کننده در معادلات جنگ ‌

اراده ملی؛ عامل تعیین‌کننده در معادلات جنگ
‌
تجربه ثابت کرده است که فشار خارجی، اگر بر ملتی ریشه‌دار و دارای پشتوانه تاریخی تحمیل شود، نه‌ تنها نتیجه قطعی به‌ دنبال ندارد، بلکه می‌تواند به تقویت مقاومت و انسجام داخلی منجر شود.
کد خبر : ۷۳۲۹۰۷

به گزارش صراط، در این جنگ، آنچه بیش از هر عامل دیگری خود را نشان می‌دهد، اراده و انسجام ملی است؛ عاملی که از هر بمب و تهدیدی مؤثرتر عمل می‌کند.

تجربه ثابت کرده است که فشار خارجی، اگر بر ملتی ریشه‌دار و دارای پشتوانه تاریخی تحمیل شود، نه‌ تنها نتیجه قطعی به‌ دنبال ندارد، بلکه می‌تواند به تقویت مقاومت و انسجام داخلی منجر شود.

ترامپ نیز که به‌گفته خود با وسوسه از سوی نتانیاهو وارد این مسیر شده، اکنون در میانه بحرانی قرار گرفته است که آغاز آن آسان بود، اما پایانش هر روز دشوارتر می‌شود. 

او کشوری با تمدن ایران را به بازگشت به عصر حجر تهدید کرد و گمان داشت با چند جمله پرسروصدا می‌تواند تاریخ و تمدن را به زانو درآورد؛ اما ایران، کشوری است که نه‌ تنها در جغرافیای امروز، بلکه در حافظه تمدنی جهان نیز ریشه‌ای عمیق دارد. تهدید در برابر تمدنی که قرن‌ها از فراز و فرود گذشته، بیش از آن‌که نشانه قدرت باشد، به نمایش ناتوانی شباهت دارد.

اکنون پرسش اصلی افکار عمومی آمریکا از ترامپ روشن است: آمریکا اول است یا اسرائیل؟ مردم آمریکا حق دارند بدانند چرا هزینه‌های این درگیری، به‌جای تقویت منافع ملی واشنگتن، در مسیری صرف می‌شود که بسیاری آن را همسو با اهداف تل‌آویو می‌دانند. شعار «America First» تنها زمانی معنا پیدا می‌کند که در عمل نیز اولویت با مردم آمریکا باشد، نه با جنگی که برای دیگران سود دارد و برای شهروندان آمریکایی هزینه.

در منطقه خاورمیانه نیز عملکرد برخی دولت‌های عربی بیش از پیش زیر سؤال رفته است. در حالی که سفیر آمریکا در فلسطین اشغالی با این ادعا سخن گفته که اسرائیل بر پایه تفسیرهای توراتی حق دارد بخش بزرگی از خاورمیانه را تصرف کند، این پرسش جدی مطرح است که چرا برخی از همین دولت‌ها به‌جای ایستادن در برابر این گفتمان توسعه‌طلبانه، عملاً به حمایت از آن نزدیک شده‌اند؟ این تناقض زمانی آشکارتر می‌شود که همان دولت‌ها در برابر ملت ایران موضع می‌گیرند که با آنان دین، قبله و کتاب مشترک دارد.

در این میان، تنگه هرمز بار دیگر به‌عنوان یکی از حساس‌ترین گلوگاه‌های ژئوپلیتیکی جهان در کانون توجه قرار گرفته است. این آبراه فقط یک مسیر دریایی نیست، بلکه شریان حیاتی انرژی و اقتصاد جهانی به‌شمار می‌رود؛ از همین رو، هرگونه تشدید تنش در آن، می‌تواند هزینه‌هایی فراتر از تصور برای طراحان بحران به‌دنبال داشته باشد.

در نهایت، آنچه مسیر این نبرد را تعیین می‌کند، اراده است؛ اراده‌ای که می‌تواند معادلات قدرت را تغییر دهد، محاسبات طرف مقابل را برهم بزند و میدان تهدید را به عرصه واقعیت تبدیل کند. و در این میدان، یک نکته بیش از همه روشن است: ایران از این نبرد سربلند بیرون خواهد آمد.

رضا تیموریان