به گزارش صراط و به نقل از روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، بروز ناگهانی لکنت زبان در کودکانِ ساکن در مناطق پرالتهاب و جنگی، به یکی از نگرانیهای اصلی خانوادهها تبدیل شده است. روانشناسان کودک معتقدند این عارضه ریشه در عوامل محیطی و روانی دارد. تغییرات ناگهانی در محیط زندگی و از بین رفتن روتین روزانه، استرس شدید، ترس از صدای مهیب انفجارها و نگرانی مداوم کودک از آسیب دیدن خود و اعضای خانواده، از مهمترین دلایل بروز این اختلال گفتاری به شمار میروند.
چگونه متوجه این بحران شویم؟
والدین باید به تغییرات رفتاری و گفتاری فرزندان خود دقت کنند. کارشناسان علائمی همچون مکثهای طولانی یا تکرار بیش از حد کلمات هنگام صحبت کردن، بروز اضطراب و حتی گریه در زمان برقراری ارتباط کلامی را از نشانههای این عارضه میدانند. علاوه بر این، گوشهگیری کودک، کاهش چشمگیر علاقه به بازی یا فعالیتهای اجتماعی و در موارد شدیدتر، امتناع کامل از حرف زدن با دیگران، از هشدارهایی است که باید جدی گرفته شود.
متخصصان برای کمک به کودکانی که دچار لکنت زبان ناگهانی شدهاند، مجموعهای از اقدامات پیوسته را به والدین و مراقبان توصیه میکنند. در گام اول، ایجاد یک فضای آرام و امن به همراه تلاش برای حفظ روتینهای روزانه کودک حیاتی است؛ در همین راستا، محدود کردن دسترسی او به اخبار جنگ و جلوگیری از شنیدن صداهای بلند به شدت توصیه میشود. در کنار ایجاد این حاشیه امن، حمایت عاطفی نیز نقش پررنگی ایفا میکند؛ بهطوری که در لحظات ترس، حضور فیزیکی، همراهی و در آغوش گرفتن کودک میتواند تاثیر بسزایی در کاهش اضطرابش داشته باشد. علاوه بر این، رفتار والدین در هنگام برقراری ارتباط کلامی بسیار مهم است؛ آنها باید با صبر و حوصله پای حرفهای فرزندشان بنشینند، بدون هیچگونه عجله یا قضاوتی به او گوش دهند و هرگز برای درست ادا کردن کلمات به او فشاری وارد نکنند. بهرهگیری از هنر و بازیدرمانی تکمیلکننده این مسیر است؛ تشویق کودک به بیان احساساتش از طریق نقاشی یا کلمات بسیار ساده، انجام بازیهای گفتاری سرگرمکننده و خواندن داستان با لحنی آرام و صبورانه، از بهترین روشها برای بازگشت آرامش روانی و بهبود تکلم کودک به شمار میرود.
در نهایت، ایجاد فضایی سرشار از درک و محبت، اصلیترین پادزهر برای مقابله با آسیبهای روانی جنگ در کودکان است.
