در طول دوران دفاع مقدس، نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران با وجود محاصره و کمبود امکانات، از ترکیبی متنوع از سلاحها بهره میبردند. مهمترین تجهیزات انفرادی شامل تفنگهای جنگی «جی-۳» و «ام-۱۶»، مسلسلهای «امجی-۳» و نارنجکاندازهای «آرپیجی-۷» بود که نقش کلیدی در نبردهای زمینی ایفا میکردند.
در بخش زرهی و توپخانه، ارتش ایران متکی بر تانکهای «چیفتن» و «سنچوریون» بریتانیایی، تانکهای روسی «ت-۵۵» و «ت-۶۲» و نفربرهای «ام-۱۱۳» بود. همچنین توپخانه با استفاده از توپهای ۱۰۵ و ۱۵۵ میلیمتری آمریکایی و روسی، آتش پشتیبانی لازم را فراهم میکرد. در حوزه هوایی نیز جنگندههای «اف-۴»، «اف-۵» و «اف-۱۴» آمریکایی به همراه بالگردهای «کبرا» و «سیچینوک» و ناوچههای کلاس «الوند» در خلیج فارس، خط مقدم دفاع را تشکیل میدادند.
یکی از برجستهترین ویژگیهای جنگ، تلاش متخصصان ایرانی برای خودکفایی بود که منجر به شکلگیری «جهاد خودکفایی» گردید. اگرچه در ابتدای جنگ موشکهای محدودی وجود داشت، اما مهندسان ایرانی موفق شدند موشکهایی مانند «شیطان»، «حسین»، «عباس» و «آذرخش» را طراحی و تولید کنند. این موشکهای زمینبهزمین نقش تعیینکنندهای در عملیاتهای بزرگ و پیروزیهای میدانی همچون «کربلای ۵» و «بیتالمقدس» داشتند.
پس از پایان جنگ و در پاسخ به تحریمها، صنعت دفاعی ایران با تمرکز بر بازدارندگی و امنیت ملی، پیشرفتهای شگرفی در عرصه موشکی کسب کرد. امروزه جمهوری اسلامی اسلامی دارای طیف وسیعی از موشکهای بالستیک پیشرفته مانند «سجیل»، «عماد»، «ذوالفقار» و «شهاب ۳» و همچنین موشکهای کروز دوربرد و دقیق مانند «سومار»، «قدیر»، «ابابیل» و «نصر» است که نشاندهنده توانمندی و خودکفایی متخصصان ایرانی در تأمین امنیت پایدار کشور میباشد.
این روزها و شبها، بعد از گذشت 20روز از تجاوز آمریکا و اسرائیل به خاک میهن، میبینیم که موشکهای ایران شبهای تلآویو را روشن کرده و خواب را برای متجاوزان صهیونیست و ساکنین سرزمینهای اشغالی حرام کرده است. از سوی دیگر با بسته شدن تنگه هرمز و افزایش فشار اقتصادی نقش بیبدیل ایران در کنترل امنیت خلیج همیشه فارس برای آمریکا، که پایگاه هایش را در کشورهای اطراف یکی پس از دیگری از دست داده و ناوهایش را به ناچار در فاصلههای دور مستقر کرده، آشکار شد.
نامهای هرکدام از موشکهایی که این روزها کف خیابانهای تلآویو را شخم میزنند و با تحقیر گنبدآهنین صهیونیستها یک بزرگراه از ایران تا تلآویو کشیدهاند که میشود نامش را بزرگراه شهید طهرانی مقدم گذاشت، در مجموع تداعی کننده یک بیت از شاهنامه است. وقتی اشکبوس از رستم، که پیاده به جنگ او رفته نامش را میپرسد، رستم دلاورانه و با پاسخی تحقیر کننده و تمسخر آمیز جواب میدهد:
مرا مادرم نام، مرگ تو کرد!
زمانه مرا پتک ترگ تو کرد...
