به گزارش صراط به نقل از روزنامه خراسان، ادعای استفاده ایران ازآمبولانس، مدرسه و ورزشگاه برای جابهجایی نیروها و سپس این جمله تکاندهنده که «ورزشگاه ونیروگاه بازهم ساخته میشود»، فقط یک نظرسیاسی نیست؛ این سخن، عادیسازی و تقلیل مفهوم انهدام زیرساختهای غیرنظامی یک کشوراست. گویی برق، درمان، آموزش و ورزش، قطعات یدکیاند که اگر سوختند، دوباره از انبار بیرون کشیده شوند.
نخستین پرسش بدیهی این است: چرا یک برنامه ورزشی باید به طور مداوم وارد چنین ادعاهای امنیتی ونظامی شود؟ اگر قرار است این سخنان درقالب تحلیل سیاسی مطرح شود، چرا دربرنامه ورزشی؟
پرسش دوم عمیقترو دردناکتراست: آیا واقعاً زیرساخت شوخی است؟ آیا نیروگاهی که برق یک شهررا تأمین میکند، ورزشگاهی که خاطره جمعی یک نسل درآن ساخته شده، یا بیمارستانی که جان انسانها به آن وابسته است، صرفاً «قابل جایگزینی» است؟ این منطق سیاه دقیقاً همان منطقی است که درجنگها، راه را برای توجیه ویرانی باز میکند.
و پرسش سوم، ازهمه خطرناکتر: آیا این سخنان، ناخواسته یا آگاهانه، نوعی آمادهسازی افکارعمومی نیست؟ آمادهسازی برای روزی که اگردشمن به چنین اماکنی حمله کرد، گفته شود «کاربریشان تغییرکرده بود»؟ این همان جایی است که خط میان تحلیل و همصدایی با روایت متجاوزمخدوش میشود.